-Lynx-

อัพฉลองที่เล่นเนทได้แล้ว โฮๆๆๆ T[]T

 
เป็นเรื่องที่อยากเขียนฟิคมากกกกกกกกกก เพราะกำลังโฮกกกกกสุดๆๆๆๆ แต่ไร้พล็อตแบบสุดๆ เช่นกัน แถมภาษาเขียนช่วงนี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเอาแน่ไม่ได้เพราะฉะนั้นถ้าอ่านแล้วขัดๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจน่อ ^^"

เดี๋ยวค่อยกลับมาเปลี่ยน Theme ตอนนี้ขอแปะแต่ฟิคก่อนก็แล้วกัน

Title : Cigarette

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!

Pairing : Yamamoto x Gokudera [8059]

--------------------------------------------------------------- 

        ทั้งๆ ที่เป็นคืนวันเพ็ญ แต่ท้องฟ้ากลับมืดด้วยกลุ่มเมฆที่ลอยปกคลุมผืนฟ้า บดบังแสงจันทร์เพ็ญให้เหลือเพียงแสงสลัวส่องลงมาเบื้องล่าง  สถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยแสงสว่าง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะยามกลางวันจึงเหลือเพียงความมืดสนิทและความเงียบเหงาของยามค่ำคืน

 
        กลุ่มควันจากปลายแท่งสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เบื้องบนภายในชั้นเรียน 2-A ที่ไร้ผู้คน ตาสีเขียวอ่อนของผู้ที่นั่งอยู่ภายในห้องอันเงียบสงบเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้านข้าง สายลมเย็นที่พัดโชยเข้ามา บางเบาพอที่จะปัดเอาปลายเส้นผมสีเงินของชายหนุ่มเคลียกับแก้มขาว แต่ไม่แรงพอที่จะทำให้ชายเสื้อสูทสีดำที่สวมใส่อยู่ให้เคลื่อนไหวได้

        "บุหรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ชายหนุ่มในชุดลำลองเตรียมเข้าสู่การพักผ่อนหยุดยืนอยู่ตรงประตูห้อง ก่อนจะเดินเข้ามานั่งยังที่ประจำของตนเมื่อหลายปีก่อน

        "รุ่นที่สิบ" โกคุเดระรีบดับบุหรี่ แล้วดึงตัวเองลงจากพนักเก้าอี้มายืนบนพื้นแทน

        "ช่วงนี้สูบบ่อยนะ มีเรื่องอะไรให้คิดมากเหรอ" สึนะโยชิถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่คนตอบกลับมีสีหน้าอึกอัก

        "เปล่าหรอกครับ ก็แค่สูบไปเรื่อยๆ"

        แต่เพราะรู้ว่ามันไม่ดี เขาจึงมักเลี่ยงออกมาสูบในที่ที่ไม่มีคนอยู่ทุกครั้ง

        "ไม่ได้นะ ไม่รู้เหรอว่าบุหรี่จะทำให้อายุนายสั้นลง อ้ะ! แต่ฉันไม่ได้หมายความว่าจะแช่งโกคุเดระนะ"

        ระยะเวลายาวนานที่อยู่ด้วยกัน ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อย ค่อยๆ ลดช่องว่างของทั้งสองคน จนกลายเป็นคนสนิทที่สามารถพูดเตือนได้อย่างตรงไปตรงมา

        "ผมทราบครับ" โกคุเดระยิ้มรับ

        "อันที่จริงฉันก็ไม่มีสิทธ์จะสั่งให้นายไม่ให้ทำโน่นทำนี่ แต่ถ้าเป็นไปได้..." สึนะโยชิเงียบไป คงจะลังเลที่จะบอกให้เขาเลิกสูบ หรือแค่บอกให้เขาลดปริมาณการสูบลงอยู่แน่ๆ

        โกคุเดระยิ้มอีกครั้ง

        แม้หลายอย่างจะเปลี่ยน...แต่คนๆ นี้ไม่เคยเปลี่ยน

        เป็นคนที่ไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย เกลียดการหาเรื่องใส่ตัว แต่พอเป็นเรื่องของคนใกล้ตัวเมื่อไหร่ ก็พร้อมจะทุ่มทุกอย่างเข้าปกป้องช่วยเหลือ

        เขาช่างโชคดี...ที่มีคนอย่างซาวาดะ สึนะโยชิเป็นหัวหน้า

        "ผมจะพยายามครับ" ที่ตอบไปแบบนั้นเพราะรู้ดีว่า ไม่มีทางที่ตนจะเลิกได้ถาวร การลดปริมาณลงจึงดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด และคำตอบนั้นก็น่าจะเป็นที่พอใจ เมื่อรอยยิ้มสดใสระบายขึ้นบนใบหน้าของคนฟัง

        "อื้อ ดีแล้ว...ว่าแต่ชักเริ่มง่วงแล้วสิ ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ" วองโกเล่รุ่นที่สิบลุกขึ้นยืน เลื่อนเก้าอี้เก็บเข้าใต้โต๊ะอย่างเดิม แค่คนตรงหน้ายังตาสว่างอยู่จนถึงตอนนี้ โกคุเดระก็แปลกใจมากอยู่แล้ว เพราะเขารู้ดีว่างานของวองโกเล่มันหนักและมีปริมาณมากเพียงใด ไม่ใช่แค่ต้องรับผิดชอบภายในสาขาญี่ปุ่น แต่อีกฝ่ายยังต้องดูแลสาขาหลักที่อิตาลีอีกด้วย ถึงจะเป็นงานเอกสารเสียส่วนใหญ่ แต่คนที่ไม่ชอบคิดอะไรมากมายอย่างสึนะโยชิ เรื่องนี้จึงเป็นเครื่องสูบพลังงานชั้นเลิศที่ทำหน้าที่ได้เต็มประสิทธิภาพ ยิ่งตอนนี้ไม่มีรีบอร์นคอยช่วยด้วยแล้ว ก็ยิ่งเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

        ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งที่อีกฝ่ายจะกลับไปนอนพักผ่อน เตรียมพร้อมสำหรับวันต่อไป

        "ราตรีสวัสดิ์ครับ รุ่นที่สิบ"

        "ราตรีสวัสดิ์โกคุเดระ"

 
        "มาอยู่ที่นี่เองเหรอ"

        "!!"

        เสียงทักทำให้โกคุเดระสะดุ้งเล็กน้อย ความร้อนจากปลายนิ้วดึงสติให้ชายหนุ่มก้มลงมองเถ้าบุหรี่ที่กองอยู่บนโต๊ะ และเมื่อหันกลับไปมองแขกผู้มาเยือนว่าเป็นใคร ระดับความสนใจก็ลดลงเหลือศูนย์

        โกคุเดระผ่อนลมหายใจช้า..ยาว ขยี้บุหรี่ที่ใกล้จะมอดลงกับฝ่ามือตัวเอง แล้วดึงตัวใหม่ขึ้นมาคาบเอาไว้ ไลเตอร์สีดำลายหัวกระโหลกสีเงินถูกจุดค้างห่างจากปลายบุหรี่ไม่กี่มิล สุดท้ายก็ตัดสินใจดับไลเตอร์ ดึงบุหรี่ออกจากปาก

        "ทุกคนตามหานายกันให้วุ่น มือขวาหายตัวไปในเวลาสำคัญแบบนี้ ใช้ไม่ได้เลยนะ" ยามาโมโตะว่าขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ตาสีดำกวาดมองไปรอบห้องด้วยแววตาว่างเปล่า ยากจะคาดเดาความคิดได้

        หากคนที่ถูกตำหนิกลับใช้ความเงียบเป็นคำตอบ ปล่อยให้อีกฝ่ายมองเศษขี้เถ้าที่กระจายอยู่บนโต๊ะ

        ยามาโมโตะรู้ดีว่า เวลานี้คนข้างกายเขากำลังรู้สึกเช่นใด ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาก็คงจะตบบ่าแรงๆ แล้วก็พูดว่า 'อย่าคิดมากๆ ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกน่า' แต่วันเวลาที่ผ่านไปช้าๆ กับความสูญเสียทีละเล็กทีละน้อย ค่อยๆ กัดกินหัวใจ เปลี่ยนความคิดของเขา

        ...ไม่มีใครที่จะดีใจกับการที่ต้องสูญเสียสิ่งสำคัญ...

        "รู้ไหม...เมื่อก่อนรุ่นที่สิบเคยเตือนฉันว่าบุหรี่มันไม่ดีกับสุขภาพ" โกคุเดระเอ่ยขึ้นในความเงียบ แม้จะเป็นการเปิดบทสนทนาที่แปลกประหลาด แต่ยามาโมโตะก็ยังคงยืนฟังเงียบๆ

        แสงสว่างจากไลเตอร์ประจำตัววาบขึ้นไม่กี่วินาทีก่อนจะดับ และแสงสีแดงจากปลายบุหรี่ที่เจ้าตัวเคยถือเอาไว้เฉยๆ ก็ส่องแสงเล็กๆ ในความมืดรอบตัว

        "ถ้าการสูบบุหรี่มันทำให้คนอายุสั้นลงจริง แล้วทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่ฉัน...นายรู้ไหม ยามาโมโตะ"

        "โกคุเดระ..."

        ชายหนุ่มเงียบไปอีกครั้ง จุดสีแดงสว่างวาบอีกครั้งพร้อมกับสั่นไหวน้อยๆ จนแทบไม่ทันสังเกต แต่ไม่ใช่กับยามาโมโตะ

        "ตอนนั้นฉันควรจะเป็นคนไป มือขวาอย่างฉันควรจะต้องตายก่อนหัวหน้าไม่ใช่หรือไง แล้วทำไม..."

        "โกคุเดระ!!"

        ยามาโมโตะพุ่งเข้ามาคว้าต้นแขนของคนที่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้โกคุเดระเริ่มรู้สึกตัว

        "ขอโทษ" ชายหนุ่มว่าแล้วขยับตัวออกห่าง กุมหัวตัวเองพยายามปรับลมหายใจและระงับอารมณ์

        "ไม่มีใครอยากให้เรื่องเป็นแบบนี้" ยามาโมโตะพูดต่อช้าๆ "ไม่ว่านาย ฉัน หรือแม้แต่ตัวสึนะเองก็ตาม"

        "ฉันรู้" โกคุเดระอัดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ อีกครั้ง แล้วขยี้ดับมันลงกับมือตัวเอง เป็นการตัดบทว่าไม่ต้องการให้บทสนทนานี้ดำเนินต่อ

        "ถ้านายยังคิดจะโทษตัวเองอยู่แล้วล่ะก็เลิกคิดซะ" ร่างสูงกว่าคว้าแขนคนที่กำลังจะเดินออกจากห้องให้หันกลับมาฟังที่เขาพูด "และถ้าคิดว่าจะสูบบุหรี่ให้มากกว่าเดิม เพื่อฆ่าตัวเองอย่างช้าๆ แทนการฆ่าตัวตายชดใช้ความผิด ก็ให้เลิกคิดซะเหมือนกัน"

        คนที่ถูกรู้ทันหันขวับกลับไปมองใบหน้าที่นอกจากรอยแผลเล็กๆ ตรงปลายคาง แล้วแทบจะไม่เปลี่ยนไปจากอดีตด้วยสายตาที่วาวโรจน์

        "หรือถ้านายเลิกคิดไม่ได้ คราวหน้าที่คิดจะจุดมวนต่อไปก็เรียกฉันด้วยก็แล้วกัน"

        คราวนี้คิ้วเข้มของคนฟังเริ่มขมวดปนยกสูงอย่างงงๆ

        "ทุกครั้งที่นายสูบบุหรี่ ฉันก็จะอยู่ข้างๆ คอยสูดควันไปด้วย วันไหนที่นายสูบบุหรี่หนึ่งมวน ฉันจะสูบสองมวน วันไหนที่นายสูบสองมวน ฉันจะก็จะสูบสี่มวน ดูซิว่านายหรือฉันจะตายเพราะบุหรี่ก่อนกัน"

        โกคุเดระอ้าปากค้างกับความคิดประหลาดของคนตรงหน้า

        ถึงจะรู้ว่ามันบ้า แต่นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!

       "หน้าอย่างแกเนี่ยนะ...สูบบุหรี่?" มือขวาของวองโกเล่รุ่นที่สิบถามเสียงสูงคล้ายจะเย้ยหยัน แต่แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็รู้ดีที่สุดว่า สำหรับยามาโมโตะแล้ว บุหรี่ถือเป็นของต้องห้าม เพราะนักกีฬาจะต้องรักษาสุขภาพให้ดีพร้อม แม้ว่านั่นจะเป็นอดีตไปแล้วก็ตามแต่จนถึงปัจจุบัน อีกฝ่ายก็ยังคงเหมือนเดิม จะมีบ้างก็แค่ตอนที่อยู่กับเขาแล้วก็ต้องทนสูดควันบุหรี่เข้าปอดเท่านั้น

        คนถูกหยามยิ้มสดใสก่อนตอบ

        "ก็แค่สูบไอ้ควันนั่นเข้าปอดใช่ไหมล่ะ ง่ายจะตาย"

        โกคุเดระกุมขมับตัวเองอย่างปวดหัว นี่เขาทนอยู่กับคนแบบนี้มานานหลายปีได้ยังไงกันนะ

        "ชีวิตแกเอง...จะทำอะไรก็ตามใจ" เขาตัดบทหันหลังเดินกลับเข้าฐาน ปล่อยให้ยามาโมโตะยังคงยืนอยู่ในห้องที่เต็มไปกลิ่นบุหรี่บางเบา และความเงียบที่ถูกเชื้อเชิญเข้ามา แสงจันทร์บางส่วนลอดกลีบเมฆบางส่วน ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

        ชายหนุ่มยิ้มบางให้กับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ดังห่างออกไป ก่อนที่นัยน์ตาสีดำขลับเงยขึ้นมองรอบตัว

        โต๊ะเรียนดูเล็กกว่าตอนที่เขาเคยใช้ ไม่เพียงแค่โต๊ะ แต่เป็นทั้งเก้าอี้ กระดาน ล็อกเกอร์หลังห้อง หรือแม้แต่ขนาดของห้องเอง

        บางทีคงเป็นเพราะเขาโตขึ้น ทุกอย่างก็เลยดูเล็กลง

        แล้วสายตาก็หยุดลงที่โต๊ะเรียนกลางห้อง เงาของเด็กนักเรียนม.ต้นวูบไหวในความสลัวนั้น แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร่างของชายหนุ่มที่เติบโตขึ้น แผ่นหลังที่แม้จะกว้างขึ้นแต่ก็ยังคงเล็กอยู่ดีเมื่อเทียบกับมาตรฐานทั่วไป แต่ไม่ว่าจะเป็นเงาของนักเรียนหรือเงาของชายหนุ่ม สิ่งที่เหมือนกันคือรอยยิ้มที่บริสุทธิ์

        "ฉันแค่ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว"

        เงาร่างนั้นเหมือนจะยิ้มรับแล้วเลือนหายไป ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็รู้ดีว่านั่นเป็นเพียงภาพความทรงจำที่ฉายซ้ำ แต่ก็ห้ามปากตัวเองไม่ให้พูดออกไปไม่ได้ นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ยามาโมโตะยิ้มตอบกลับไปในความว่างเปล่า ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องที่สว่างอ่อนโยนด้วยแสงจันทร์

        เพราะสำคัญ ถึงไม่อยากสูญเสีย...เท่านั้นเอง

...End...