-Lynx-

*******************************

[Fic]Reborn! :: Dream

              ใช่...ซาวาดะ สึนะโยชิ รู้ดีว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าต้องไปทางใด มีอยู่หลายครั้งที่เขารู้สึกตัวว่ากำลังฝันอยู่

             ตาสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบตัว ความมืดทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นอะไรทั้งสิ้นนอกจากตัวเอง

             แปลก...

             สึนะห่อไหล่กอดตัวเองแน่น ทั้งๆ ที่มันควรจะมืดจนไม่สามารถเห็นอะไรได้แท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงเห็นตัวเอง? ที่สำคัญ...ไอ้ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน

             ...ความคุ้นเคยที่เขาไม่คิดอยากจะจำ...

             "ตายจริง...ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่ได้ล่ะครับ วองโกเล่รุ่นที่สิบ"

             ใช่จริงๆ ด้วย...

             โรคุโด มุคุโร่

             เสียงนั้นชัดเจน ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอยู่ตรงหน้า แต่สึนะก็ยังไม่เห็นตัวคนพูดอยู่ดี

             "นายอยู่ไหนน่ะ" เด็กหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย บางทีคงจะเป็นร่างของเขากำลังสั่นอยู่ก็เป็นได้ สึนะพยายามตั้งสติจดจ่ออยู่กับลมหายใจ ในความมืดแบบนี้ไม่มีใครบอกได้ว่าอีกฝ่ายจะโผล่มาเมื่อไหร่ อาจจะอีกนาที หรืออีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า และที่ถามไปนั้นก็ใช่ว่าเขาอยากจะเจอหน้ามุคุโร่นัก เพียงแต่...มันคงจะดีกว่าถ้าเรามองเห็นสิ่งที่เรากำลังหวาดกลัว อย่างน้อยก็จะได้เตรียมทางหนีทีไล่ได้ทัน....ถ้ามีโอกาสได้ทำน่ะนะ

             "Kufufu...น่าแปลกใจจังที่เหยื่ออย่างคุณอยากจะพบหน้านักล่าอย่างผม" (ขออภัยไม่สามารถ trans เสียงหัวเราะเฮียแกเป็นภาษาไทยให้ได้ใจได้จริงๆ = = )

             "ฉันแค่..." สึนะหยุด ลังเลที่จะพูดออกไป "..แค่อยากจะขอบคุณ"

             "สำหรับเรื่องอะไรหรือครับ?"

             "การต่อสู้ของผู้พิทักษ์...ในคืนนี้" ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาลงจนเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ

             มุคุโร่เงียบเป็นคำตอบ คล้ายกับกำลังคิด หรือรอคำพูดอื่นของสึนะ หากในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ

             "ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือครับ? การที่ผมยอมเป็นผู้พิทักษ์แห่งหมอกให้คุณ ก็เพื่อทำให้ผมอยู่ในตำแหน่งที่ง่ายต่อการครอบครองร่างกายของคุณ"

             เป็นประโยคที่เชื่องช้า เรียบเรื่อย หากมั่นคงและหนักแน่น จนน่ากลัว

             "ฉันรู้"

             และรู้ด้วยว่านายกำลังโกหก

             "ถ้าเช่นนั้นแล้ว คุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้อยากพบผมถึงขนาดมาเจอผมในฝัน"

             "เด็กคนนั้น..." สึนะกระซิบพึมพำ "โดคุโร โคลม"

             "ครับ? โคลมที่น่ารักของผมทำอะไรให้คุณไม่สบายใจงั้นหรือครับ?"

             "ฉันได้ยินจากรีบอร์นว่านายช่วยชีวิตเธอไว้" เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากอย่างตัดสินใจว่าจะพูดสิ่งที่ตัวเองคิดดีหรือไม่

             "Kufufu ก็แค่เห็นว่าน่าสนใจ..."

             "เพราะเธอเหมือนนายสินะ มุคุโร่" สึนะเอ่ยขัดคำพูดอีกฝ่าย และทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของเขา บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่สึนะรู้สึกตัวว่ายืนอยู่ในความมืด เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดลงไป ลึกลงไปเรื่อยๆ แต่ตอนนี้มันกลับหยุดนิ่ง เงียบสงบอย่างที่มันควรจะเป็น

             เขาเดาถูกสินะ

             สึนะหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง เพื่อรวบรวมความกล้า

             "เธอมีชีวิต แต่ใช้มันไม่ได้ ถ้าปราศจากเครื่องช่วยหายใจพวกนั้น หรือภาพลวงตาของนาย เธอรอดชีวิต แต่ไม่มีใครที่ต้องการให้เธออยู่รอดจริงๆ...เหมือนนาย"

             .................................

             มุคุโร่เงียบอีกครั้ง

             สึนะไม่ชอบความเงียบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเกลียด สำหรับเขาแล้ว การเงียบมักจะหมายถึงความโกรธ ความลังเลใจ การคาดคะเน หรือการตัดสินใจบางสิ่งบางอย่างที่ยากมากๆ แต่ในกรณีนี้ไม่ใช่...มันคล้ายกับความแปลกใจปนพึงพอใจ

             "สำหรับโคลมแล้ว นายเป็นทั้งเพื่อน แสงสว่าง เป็นแม้กระทั่งพระเจ้า ถ้าไม่มีนาย เธอก็ไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้ แต่นายล่ะ? นายที่มีพลังในการสิงร่างคนอื่นตามที่นายต้องการ แล้วทำไมนายถึงเลือกเธอ?"

             "คุณเพิ่งจะพูดคำตอบที่ถูกต้องออกมาไม่ใช่หรือครับ?"

             สึนะสะดุ้งเฮือก รู้สึกเหมือนปลายเท้าลอยขึ้นจากพื้นเมื่อคำพูดนั้นกระซิบอยู่ข้างหู ใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่าย และเมื่อเขาหันกลับไป เขาก็อยู่ที่นั่น...

             โรคุโด มุคุโร่

             พร้อมกับรอยยิ้มไร้เดียงสา ในชุดยูนิฟอร์มสีเขียวของโกคุโย

             "คุณทำให้ผมประหลาดใจได้เสมอจริงๆ" มุคุโร่พูด "นั่นยิ่งทำให้ผมอยากได้ร่างของคุณมากขึ้น ความสามารถในการอ่านคน ตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบ เหล่าผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่ง...ทั้งหมดของคุณ"

             "ทำไม?" สึนะถามอีกครั้ง เลือกที่จะไม่สนใจคำพูดที่น่ากลัวเมื่อครู่ "ทำไมนายถึงไม่เลิกคิดทำลายมาเฟีย แล้วใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนของนาย.."

             "คุณคิดว่าพวกเวนดิแคลร์จะยอมให้ผมทำแบบนั้นงั้นหรือครับ? ช่างเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเหลือเกินนะครับ" มุคุโร่พูดพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่สึนะไม่รู้ว่ามันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

             ช่างเถอะ...ก็แค่ความฝัน

             "สำหรับพวกเขาแล้ว ผมเป็นแค่ผลการทดลองผิดพลาดที่ต้องการทำลายทิ้งแต่ทำไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงผนักพลังของผมเอาไว้ แล้วหาวิธีควบคุมพลังของผม หรือ  analyze ร่างกายของผมเพื่อสร้างผลผลิตชิ้นใหม่"

             มุคุโร่พูดด้วยรอยยิ้ม ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย ไม่ต่างอะไรกับการเล่านิทานปรำปราเรื่องหนึ่งที่เนื้อเรื่องไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเอง

             ทำไมถึงพูดเรื่องโหดร้ายแบบนั้นโดยที่ยังยิ้มได้?

             สึนะรู้ดีว่าผู้ชายร้องไห้มันน่าอายแค่ไหน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า อีกฝ่ายจะต้องปั้นหน้าหลอกลวงในช่วงเวลาที่ตัวเองอยากร้องไห้มากที่สุดนี่

             มุคุโร่มีชีวิต แต่ไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ

             และเขาต้องใช้ชีวิตที่ต้องถูกตามล่าไปตลอดจนกว่าเขาจะตาย

             ...แต่มุคุโร่ตายไม่ได้...

             "เป็นอะไรไปครับวองโกเล่? คุณทำหน้าเหมือนอยากกอดผมอย่างนั้นล่ะ"

             มุคุโร่พูดกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างที่ชอบทำ

             สึนะไม่รู้ว่าเขาทำหน้าแบบนั้นรึเปล่า หรือตอนนี้กำลังทำหน้าแบบไหน แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัดอย่างหนึ่งในตอนนี้คือ...

             เขาอยากร้องไห้

             ร้องไห้ให้กับใครบางคนที่ไม่เคยร้อง ร้องให้กับโชคชะตาโหดร้ายที่ทำให้มุคุโร่กลายเป็นแบบนี้ และร้องไห้ให้กับความอ่อนแอของตัวเอง ที่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยืนมองและเสียใจไปกับมัน

             บางทีอาจเป็นเพราะนี่คือความฝัน

             สึนะคุกเข่าลงกับพื้นที่เย็นเฉียบ เอื้อมสองมือขึ้นโอบรอบศีรษะของมุคุโร่อย่างอ่อนโยน

             "...ถ้านายต้องการ..."

             เสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือจากการพยายามกลั้นน้ำตา ปนความหวาดกลัวที่ยังคงหลงเหลือในจิตใจ
 มุคุโร่เบิกตากว้าง นิ่งเงียบด้วยความช็อค และตกใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมก้าวข้ามความกลัวเข้ามากอดเขา รู้สึกแปลกๆ เพราะนานมาแล้วที่เขาจะได้รับอ้อมกอดที่อ่อนโยนแบบนี้จากใครซักคน แล้วความรู้สึกบางอย่างก็เต็มตื้นขึ้นมา บางอย่างที่คล้ายกับความพอใจ สงบใจ ยามที่อยู่กับเคนและจิกุสะ เพียงแต่มันมากกว่านั้น...

             นั่น...คือสิ่งที่เรียกว่า 'ความสุข' หรือเปล่านะ?

             มุคุโร่ยิ้มน้อยๆ อีกครั้ง หลับตาลง ยกมือสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลอันยุ่งเหยิงของคนตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ ลูบไปมาอย่างแผ่วเบา และอ่อนโยน

              บางที...อาจเป็นเพราะนี่คือความฝัน

The End