[Fic]Reborn! : Truth [1]

posted on 06 Nov 2007 01:45 by foundation

อัพกันตอนตีหนึ่งกว่าๆ ชีวิตนี้หากินเป็นค้างคาวสินะ...

มันกลายเป็นซีรี่ส์ไปซะแล้วล่ะพี่น้อง =[]=!!

ตอนนี้เป็นช่วงสิบปีที่หายไป ไม่ได้พูดถึงในภาค Dream และ Illusion น่อ จริงๆ แล้วตั้งใจจะแต่งเป็น shortfic เหมือนเดิม แต่พอดีไปรับปากว่าจะแต่งฟิคเรทให้หลี (ประจานซะ กร๊ากกกก) ดังนั้นโปรเจคหารสองช่วยชาติจึงอุบัติขึ้น! และได้แต่หวังต่อไปว่าอย่าให้มันวิบัติ T_T

ตอนแรกค่อนข้างสั้นนิดหน่อย แต่จะเอามาต่อในเร็ววันนี้....ถ้าไม่อู้น่ะนะ = =/

**********************************

Title : Truth
Pairing : 6927
Rating : G

------------------------

ซาวาดะ สึนะโยชิไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่...

อาจจะเมื่ออาทิตย์ก่อน...หรืออาจจะหลายปีก่อน

แต่ที่เขารู้แน่ๆ ก็คือมีบางสิ่งในใจเขา...เปลี่ยนไป

"นายไว้ผมยาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" ร่างเล็กเปรยถามขณะสัมผัสกับผมที่ยาวถึงกลางหลังของคนที่นั่งจิบชาอยู่ตรงที่ประจำ เพียงแต่วันนี้โต๊ะสีขาวถูกแทนที่ด้วยเสื่อสีอ่อน และชุดน้ำชาถูกแทนที่ด้วยตะกร้าปิกนิก

"ที่นั่นไม่มีช่างตัดผมไว้บริการนักโทษหรอกนะครับ" คนตอบ ตอบพลางหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจกับการมาเยือนของแขกผู้นี้ และแม้จะไม่ได้คาดหวังเอาไว้ว่าจะมีแขกมา แต่เขาก็เตรียมทุกอย่างเผื่อไว้อีกชุด

เรียกว่า ความเคยชิน ก็คงจะได้

สึนะไล้ปลายนิ้วไปกับปอยผมนั้นช้าๆ หมุนไปหมุนมาเหมือนกับการหมุนปากกาในมือเล่น มุคุโร่มองอาการนั้นแล้วขยับยิ้มบาง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงแกล้งขู่เพื่อดูปฏิกิริยาตอบโต้ เพียงแต่...ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ร่างเล็กตรงหน้าไม่ใช่เด็กน้อยที่ไร้เดียงสา ไม่ใช่คนที่สามารถลวงหลอกด้วยคำพูด

ความสามารถ ตำแหน่ง การต่อสู้

เปลี่ยนคนๆ นี้ไปทีละน้อย

"งั้นเหรอ" สึนะตอบสั้น ไม่สิ..นั่นก็แค่คำเปรยที่ไร้ความหมายแค่นั้นเอง

"วันนี้เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?" เจ้าบ้านถามยิ้มๆ พลางรินน้ำชาใส่ถ้วยยื่นให้อีกฝ่ายรับไปจิบ

"เปล่า..." สึนะว่า "ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

เขาโกหก...

และมุคุโร่ก็รู้ด้วยว่าเขาโกหก

แต่ก็นั่นล่ะ...ทั้งเขาและฝ่ายนั้นต่างก็ไม่คิดที่จะถามอะไรต่อให้มันมากเรื่อง พวกเขาไม่เคยถามอะไรถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมเอ่ยปากขึ้นก่อน

"มุคุโร่..." แขกตัวเล็กเปรยขึ้น เหมือนกับเจ้าตัวเกิดเปลี่ยนใจกลางครัน คนถูกเรียกทำเพียงหันหน้ากลับมามองเป็นคำถามกระตุ้นให้เขาพูด

"นายเคยบอกว่า...ที่นี่คือความฝัน คือโลกของนาย" สึนะเงียบ ตาสีน้ำตาลมองสบตาอีกฝ่าย "การที่นายปล่อยให้ฉันเข้ามาในโลกของนายแบบนี้...มันดีแล้วหรือไง?"

มุคุโร่เลิกคิ้วอีกรอบ คราวนี้นัยน์ตาสองสีนั้นแสดงความแปลกใจ เหมือนกับไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถามคำถามแบบนี้ออกมา

"แล้วคุณจะทำอะไรกับโลกของผมล่ะครับ?"

คำถามย้อนไม่ได้สร้างความหงุดหงิดใจให้กับคนฟัง การที่ต้องเจอหน้ามุคุโร่ในความฝันมาตลอดหลายปีทำให้สึนะค่อยๆ เรียนรู้นิสัยของอีกฝ่ายทีละน้อย

การย้อนถามคือการหลีกเลี่ยงที่จะตอบ

และเขาก็คุ้นเคยกับมันมากพอที่จะรู้ว่า หากนิ่งเงียบรอฟังคำตอบไปเรื่อยๆ ไม่คาดคั้นจนเกินไป แต่ก็ไม่แสดงอาการไม่ใส่ใจออกมา สุดท้ายเขาก็จะได้สิ่งที่ต้องการ

"เพราะผมรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบผม"

..ครั้งนี้ก็เช่นกัน..

"แบบนาย?" สึนะเอียงคอย้อนถาม ร่างสูงมองท่าทีนั้นแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ พยักหน้า

"ใช่ครับ แบบผม" มุคุโร่หยุดเล็กน้อยเพื่อจิบน้ำชา "คนที่ไม่สนใจอะไรนอกจากสิ่งที่ตัวเองต้องการ และทำได้ทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แต่คุณไม่ใช่คนแบบนั้น"

สดใส อ่อนโยน บริสุทธิ์

...จนน่าคลื่นไส้

มุคุโร่ยิ้มให้กับความคิดภายในใจของตน

"แล้วคุณล่ะครับ? การที่เข้ามาในอาณาเขตของผมแบบนี้ ไม่กลัวผมจะทำอะไรกับ 'ตัวตน' ของคุณหรือครับ?"

สึนะปรายตามองคนถามเพียงเล็กน้อย แล้วยกน้ำชาขึ้นซดจนหมด แซนวิชชิ้นเล็กถูกส่งเข้าปากราวกับไม่สนใจคำถามนั้น มุคุโร่จึงได้แต่ยิ้มและถอนหายใจแผ่วเบา

"นายไม่ทำหรอก" จู่ๆ คำตอบก็โพล่งขึ้นมาในความเงียบ ขณะที่คนพูดนั้นยังคงเหม่อมองออกไปยังทุ่งหญ้าเบื้องหน้า "ถ้านายคิดจะทำ คงทำไปนานแล้ว..."

ร่างเล็กหันกลับมายิ้มกว้างจริงใจ รอยยิ้มที่เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่แท้จริงในภาพลวงตาอันจอมปลอมแห่งนี้ รอยยิ้มที่สดใสสมกับเป็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

"...ใช่ไหมล่ะ?"

*********************TBC....

สั้นโคด =[]=!! (วิ่งหลบรองเท้า)

edit @ 7 Nov 2007 00:08:08 by Lynx