-Lynx-

          ห้องพักที่ถูกทิ้งร้างมานานนับเดือนยังคงเรียบร้อย ไร้ฝุ่นจับ ไม่ว่าจะเป็นผ้าม่าน โต๊ะ เตียง หรือแม้แต่เสื้อผ้าในตู้ที่เจ้าของห้องแทบจะไม่เคยแตะ

          มุคุโร่ถอดสูทสีดำใส่ลงตะกร้าซัก มุคุโร่ยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างในนั้นเปื้อนเป็นสีแดงอ่อนๆ ข้อดีของเสื้อสูทสีเข้มนอกเหนือจากการทำให้ผู้สวมใส่ดูดีแล้ว ยังทำให้ไม่เห็นรอยเลือดด้วยสินะ

          แต่กลิ่นคาวกลับคละคลุ้งอย่างปิดไม่มิด

          วองโกเล่ของเขาคงรู้จากกลิ่นนี่สินะ

          มือขาวซีดค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ด จมูกด้านชากับกลิ่นที่น่าคลื่นเหียน แอบรู้สึกสงสารแม่บ้านที่ต้องนำเสื้อผ้าของเขาไปซักไม่ได้ แต่ก็เอาเถอะ...ยอมมาเป็นแม่บ้านให้มาเฟียก็ควรจะทำใจเรื่องพวกนี้ได้

          ซ่า...

          เสียงหยดน้ำไหลผ่านฝักบัวกระทบร่างบอกบางที่ขาวจัด คราบสีแดงที่ติดตามลำคอค่อยๆ ถูกชะล้าง หากบางอย่างที่เกาะอยู่ในใจของเขาไม่ได้ถูกชะล้างไปด้วย

          สะสมนานวัน พอกพูนจนรู้สึกหนักอึ้ง

          แน่นอนว่างานคราวนี้ไม่ได้มาจากบอสร่างเล็กผู้อ่อนโยนคนนั้น แต่ส่งตรงมาจากพวกคณะกรรมการระดับสูงที่ดีแต่นั่งชี้นิ้วสั่งคนอื่น

          มุคุโร่ไม่เคยคิดจะญาติดีกับมาเฟีย แม้ว่าแฟมิลี่นั้นจะเป็นคนช่วยเขาออกมาจากคุกมืดที่เยียบเย็นก็ตาม สิ่งที่เขาทำก็เพียงเพื่อให้แผนของตัวเองดำเนินต่อไป นั่นคือสิ่งที่เขาคิดและบอกกับตัวเอง

          หากในบางเวลา บางเสี้ยววินาที

          เสียงเล็กๆ ได้ดังจากซอกมุมหนึ่งในร่างกาย

          เสียงนั้นเบา...เล็ก...และจางหายทุกครั้งก่อนที่เขาจะได้ยินมันอย่างชัดเจน

          ท่ามกลางความเงียบและเสียงน้ำ มุคุโร่กลับได้ยินอีกเสียงหนึ่งตลอดเวลา

          เสียงปืนที่ดังระรัว เสียงกรีดร้อง เสียงระเบิด

          งานง่ายๆ ไม่ต้องเสียเวลาเตรียมการ

          เพียงแต่มีบางอย่างที่ไม่อยู่ในการคาดการณ์ของเขา

          คือร่างเล็กๆ ที่ก้าวออกมาขวางทางระหว่างเขากับเป้าหมาย ใบหน้ากลมเปื้อนน้ำตาจนดูไม่ได้ นัยน์ตาไหวระริกด้วยความหวาดกลัว

          เค้าหน้าที่คล้ายกันทำให้มุคุโร่เดาได้ว่าคงมีส่วนเกี่ยวเนื่องกันทางสายเลือด

          พ่อที่แสนดี กับลูกชายที่น่ารัก

          ตาสองสีมองร่างเล็กที่สั่นกึกด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม

          'ต่อให้เป็นเด็กผมก็ไม่ออมมือหรอกนะครับ'

          เด็กคนนั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม ด้วยสายตาเช่นเดิม

          ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพช

          ทั้งๆ ที่รู้ว่าไร้พลัง ไร้ความสามารถ

          ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีหนทางแต่ก็ยังดิ้นรน

          ปัง!

          เสียงปืนดังขึ้น กระสุนเฉียดแก้มมุคุโร่เกิดเป็นรอยแผลยาว ก่อนที่เลือดสีแดงสดจะไหลลงมา พลันเด็กน้อยๆ ที่เมื่อครู่ยืนเฉยเหมือนถูกสาปก็พุ่งเข้าหาร่างสูง มือเล็กๆ นั้นกระชับมีดปอกผลไม้ที่คว้าได้จากพื้นหวังจะแทงใส่ศัตรู

          ฉึก!!

          แปะ

          'พอใจหรือยังครับ?'

          เด็กน้อยสะดุ้งเฮือก ปล่อยมือจากมีดที่ถูกหยุดด้วยมือเปล่า เลือดสีแดงหยดลงปะปนกับเลือดที่สาดกระจายอยู่บนพื้นก่อนหน้านี้ ตาคู่ตาเริ่มมีน้ำคลอหน่วย แล้วจู่ๆ ความง่วงงุนก็เข้าครอบงำโดยไม่รู้ตัว

          'ฝันดี...นะครับ'

          นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เด็กน้อยได้ยิน

          รอยยิ้มเหยียดกระตุกขึ้นที่มุมปาก

          ไม่ใช่เพราะความรู้สึกที่เรียกว่าสงสาร

          แต่เพราะเป็นแค่แมลงตัวเล็กๆ ที่ไม่คู่ควรให้เขาลงมือ

          ...ก็เท่านั้น

          มุคุโร่คว้าเสื้อคลุมมาสวม ก้าวออกจากห้องน้ำ ก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเตียงกว้าง หยดน้ำจากเรือนผมสีน้ำเงินซึมลงหมอนโดยที่เจ้าตัวไม่ใส่ใจที่จะเช็ด

          แล้วตาสองสีก็หรี่ปรือ

          นำพาผู้เหน็ดเหนื่อยเข้าสู่นิทรา

******************************TBC....

หาท่านฮิบาริกันอยู่ใช่มั้ย? หากันต่อไป หากันให้ตายก็ไม่เจอ เพราะแม้แต่คนเขียนยังไม่รู้เลยว่าจะออกมาตอนไหน กร๊ากกกกกก (หัวเราะแล้วก็วิ่งออกจากบล็อกไป)