-Lynx-

มีหลายคนแอบทายถูก

กระเบน ก็คือ เบล นั่นล่ะค่ะ >[]


********************************


Title : มนต์รักดอนหอยหลอด [2]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : หลายคู่
Warning : AU และ ตัวละครเพิ่มมาอีกเพียบ อ้อ...มีสาย C ด้วยน่อ


---------------------------------------



เอี๊ยดดด...

เสียงเบรกดังลั่นบ่งบอกถึงการมาของแขกที่เจ้าบ้านรอคอย

เสียงพูดคุยเฮฮาที่ดังมาจากใต้ถุนเรือนไม้หลังใหญ่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนขาดหายไป ตาสิบคู่ต่างพร้อมใจกันหันไปมองมองฝุ่นควันที่เกิดจากการบดเบียดของล้อรถกับพื้นถนนลอยโขมงไปทั่วบริเวณ

บอกกี่ครั้งแล้วว่าถนนไม่ได้ลาดยาง ขับเร็วๆ ฝุ่นมันจะตลบเข้ามาในบ้าน

"หนูนา ไปยกน้ำมาให้แขกหน่อยซิ" กำนันเอี้ยงหันไปบอกกับเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนในชุดเสื้อสายเดี่ยวคอกระเช้าสีหวานที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนๆ อยู่ไม่ไกล หนูนาหันมารับคำบิดาก่อนหมุนตัวให้เปียน้อยๆ ทั้งสองข้างไหวตามแรงเหวี่ยง

"ถ้างั้น ข้าไปก่อนนะเว้ยเฮ้ยพ่อกำนัน" ชายหนุ่มผมทองลุกขึ้นยืน พลางขยับผ้าขาวม้าลายทหารที่ประดับด้วยเข็มกลัดเลขศูนย์หนึ่งที่คาดอยู่บนหัว

"เอ้า! จะรีบไปไหนล่ะตาโค่ เล่นกันให้จบเกมก่อนสิ" กำนันเอี้ยงว่า ชี้นิ้วลงบนกระดานลายหมากรุกขนาดมาตรฐาน "ถ้ากลัวเรื่องยายมิ้นจะเอาด้ามปืนฟาดหัว เดี๋ยวข้าพูดให้ก็ได้"

"ชะ! พูดให้ดีๆ น่ะพ่อกำนัน คนอย่างไอ้โค่รึจะกลัวผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างแม่มิ้น ข้าแค่ไม่อยากอยู่รอให้ไอ้ทศมาถอนหงอกต่างหากล่ะเว้ยเฮ้ย!"

ก็เพราะน่ากลัวถึงได้เรียก 'แม่' ไม่ใช่เรอะ

คนฟังต่อความในใจ ขณะมองตาโค่ที่เดินกลับกระท่อม

"กำนันเรียกฉันมามีอะไร"

ร่างสูงก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าเรือน ไม่แม้แต่จะคิดยกมือไหว้ หรือเอ่ยคำทักทาย สร้างความไม่พอใจให้กับไอ้โต เด็กหนุ่มผมเงินที่นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ ยังดีที่กำนันเอี้ยงคอยส่งสายตาปรามเอาไว้ ไอ้โตจึงทำได้แค่มองขู่เท่านั้น

"ขึ้นไปนั่งพักบนเรือนก่อนก็แล้วกันนะพ่อทศ ขับรถมาคงเหนื่อยใช่ไหมล่ะ" เจ้าบ้านเอ่ยชวนแขกตามมารยาท หากแขกที่เชิญมานั่นกลับกระแทกตัวนั่งลงบนแคร่ข้างตัวเสียแทน

"ไม่ต้อง กำนันมีอะไรก็รีบว่ามา ฉันจะได้รีบกลับ"

เอากับมันสิ...

กำนันเอี้ยงคิด แล้วก็ต้องพยักหน้านั่งลงที่เดิมอย่างยอมแพ้

"ต้องขอโทษด้วยก็แล้วกันที่ให้แม่อรไปเรียกตอนที่พ่อทศกำลังยุ่ง"

ราวกับไอ้ทศกำลังรอให้อีกฝ่ายพูดประโยคนี้ขึ้นมาอยู่พอดี ริมฝีปากจึงกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ตามมาด้วยสายตาดูถูกดูแคลนที่เจ้าตัวไม่คิดจะปิดบัง

"ฉันมันพวกปากกัดตีนถีบ ใครจะมีบุญวาสนาเหมือนกำนันที่วันๆ เอาแต่นั่งๆ นอนๆ อยู่กับเรือน"

"ไอ้ทศ! นี่เอ็งกล้า!!" ไอ้โตที่นั่งเงียบปากมานานถึงกับลุกพรวด ยังดีที่ไอ้ทากคว้าไหล่เอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้มีการวางมวยเกิดขึ้นเป็นแน่

นัยน์ตาสีแดงดุปรายมองเพียงเล็กน้อยแล้วส่งเสียงหึเบาๆ ในลำคอราวกับต้องการยั่วโมโหเด็กหนุ่มมากขึ้น

"ที่ฉันเรียกพ่อทศมาในวันนี้..." กำนันเอี้ยงเปรยขัด ดึงสายตาของแขกให้หันกลับมาทางตน "พ่อทศรู้ใช่ไหมว่าอีกไม่กี่วันปลัดคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาประจำที่อำเภอ จะมาเยี่ยมตำบลของเรา"

ไม่มีคำตอบรับจากไอ้ทศ มีเพียงสายตาที่มองตรงไปเงียบๆ

"ฉันเลยอยากเตือน..ไม่สิ ขอร้องพ่อทศว่าอย่าไปมีเรื่องกับปลัดจะได้ไหม?"

คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นเหมือนจะสงสัย แต่แววตาที่ทอออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะเหลือบมองหนูนาเดินถือขันน้ำฝนสีเงินเข้ามาใกล้

"ฉันว่ากำนันบอกตัวเองดีกว่ากระมัง ไอ้เรื่องจับลูกสาวใส่พานยัดเยียดให้พวกคนใหญ่คนโตน่ะ"

เด็กสาวที่กำลังจะวางขันน้ำถึงกับชะงัก รอยยิ้มที่แย้มขึ้นเป็นการทักทายจืดเจื่อนลงทันตา หนูนาวางขันน้ำลงอย่างเบามือก่อนหันไปมองหน้าบิดา

"พ่อจ๋า หนูนาขอออกไปข้างนอกนะจ๊ะ" สิ้นคำขอนั้นเธอก็เดินออกจากเรือนไปทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต

"ไอ้ทศ!!!" คราวนี้ไอ้โตถึงกับพุ่งตัวออกไปหมายจะต่อยปากของไอ้ทศหลายๆ หมัดให้หมาในปากของอีกฝ่ายมันตายคาปากยกคอก ไอ้ทากที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องรีบลุกขึ้นล็อคแทบไม่ทัน

"ใจเย็นๆ ไอ้โต" แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ใบหน้าคมของคนพูดที่มักจะระบายด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลากลับเครียดขึง นัยน์ตาสีดำยิ่งวาววับเมื่อสบกับตาสีแดงของไอ้ทศ

"เย็นขนาดนี้แล้ว ฉันลาดีกว่าจ้ะพ่อกำนัน" ไอ้ทากเอ่ยลาพร้อมๆ กับฉุดกระชากลากถูไอ้โตที่กำลังโวยวายดิ้นพราดๆ ออกไปด้วย แล้วบริเวณโดยรอบจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"พ่อทศ...พ่อทศจะว่าจะด่าอะไรฉัน ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าพาดพิงถึงลูกสาวฉันจะได้ไหม" น้ำเสียงเรียบเรื่อยหากแฝงแววตำหนิ หากคนถูกติกลับตอบรับด้วยการขยับยิ้มเหยียด

"ปลัดคนนี้เขาเป็นลูกคุณหนูจบมหาวิทยาลัยจากบางกอก แต่อุตส่าห์เสียสละมาดูแลพัฒนาอำเภอเล็กๆ ของพวกเรา เอาเป็นว่าฉันขอร้องล่ะพ่อทศ ช่วยเพลาๆ มือลงหน่อยเถอะนะ" กำนันเอี้ยงย้ำอีกครั้งอย่างหนักใจปนสงสารนายอำเภอ ที่ต้องวิ่งเต้นหาปลัดถึงสี่คนในเวลาเพียงสองเดือน

"เตือนแต่ฉัน ทำไมกำนันไม่ไปเตือนไอ้หมอนั่นด้วยล่ะ" ไอ้ทศเปรยไปถึงอีกคนที่ถือว่าเป็นอริคู่แค้นกันมาช้านาน นับตั้งแต่เจอหน้ากันเป็นครั้งแรกกลางตลาด ก็มีเรื่องฟาดปากกันจนเกือบจะได้ฟาดอย่างอื่นใส่ด้วย ดีที่กำนันออกมาห้ามไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นชาวบ้านละแวกนั้นคงได้ฉิบหายวายป่วง

"พ่อทศหมายถึงเจ้าของไร้ท้ายหมู่บ้านนั่นน่ะรึ รายนั้นน่ะเขาไม่สนใจใครหรอก แค่อย่าไปยุ่งกับของๆ เขาก็พอ"

ตาสีแดงเป็นประกายเมื่อฟังประโยคที่มีใจความที่แอบแฝงมาในคำพูดบอกเล่า หากก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป

"ที่ฉันเรียกพ่อทศมาก็เรื่องนี้ล่ะ" กำนันเอี้ยงว่ายิ้มๆ

"งั้นฉันลาล่ะ" แล้วร่างสูงก็หมุนตัวกลับเดินออกไป ให้ผู้ที่อาวุโสกว่าถอนหายใจเฮือกอีกครั้ง

มันจะยกมือไหว้เสียหน่อยไม่ได้หรือไงนะ

++++++++++++++

ตลาดนัดที่อยู่ใจกลางตำบลดอนหอยตะเกียบถือเป็นย่านชุมชนที่สำคัญ ถึงจะไม่มีเซเว่นอิเลเว่น เซ็นทรัล คาร์ฟูล บิ๊กซี แต่ตลาดนัดแห่งนี้ก็ยังเปรียบดั่งสามเหลี่ยมทองคำของภาคเหนือ หรือสยามของบางกอกเลยทีเดียว ของที่ขายมีตั้งแต่กลักไม้ขีดไปจนถึงวัวตัวเป็นๆ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นสินค้าผลิตในครัวเรือน เช่น พืชผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ข้าวสาร อาหาร และขนมหวาน

พูดถึงขนมหวาน หากจะให้คนในตำบลดอนหอยลายนี้แนะนำร้านขนมหวานที่ทั้งอร่อยและราคาย่อมเยาแล้ว ทุกคนก็จะพามายังร้าน 'ขนมหวานแม่อุรา' ที่สืบทอดผ่านชนรุ่นหลังมานานนับทศวรรษ

ทุกๆ วันจะมีขนมหวานมากหน้าหลายตาตั้งแต่...

ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง เม็ดขนุน ขนมชั้น ลูกชุบ ขนมเปียกปูน ขนมต้ม ขนมน้ำดอกไม้ ขนมอัญชัน กลีบลำดวญ หน้านวล ขนมผิง ขนมตาล ข้าวต้มมัด สังขยา วุ้นสีต่างๆ ตะโก้เผือก หยกมณี ฯลฯ (เรียกว่าแทบจะมีทุกอย่างที่อยู่ในประวัติศาสตร์ขนมไทย)

ทั้งหมดนี้ล้วนมาจากฝีมือปลายจวักของแม่อุรา เด็กสาววัยสิบสี่ว่าที่ผู้สืบทอดร้านรุ่นที่สิบนั่นเอง แน่นอนว่ากรรมวิธีที่ใช้ย่อมเป็นวิธีดั้งเดิม ไม่ได้ใช้เครื่องจักร ที่สำคัญคือไม่ใส่สารกันบูดหรือสารเคมีใดๆ สีที่ใช้ก็เป็นสีจากธรรมชาติสั่งตรงจากยายละมุดรับประกันด้วยสีผมของยายแกเลยทีเดียว

จุดสังเกตที่เห็นได้ชัดของร้านขนมแม่อุราก็คือป้ายสีขาวขนาดใหญ่ที่เขียนด้วยตัวอักษรสีชมพูสะท้อนแสง (ดีไซน์แอนอิมพอร์ตบายยายละมุด)ว่า...

'ขนมแม่อุรา ถึงจะเน่าจะเสีย แต่ก็ยังอร่อย >_<b'

"พูดกันถึงขนาดนั้นเชียวหรือคะ!!" เสียงใสๆ ของเด็กสาวผมม้าสีดำสนิทดังลั่นจนแม่ค้าแถวนั้นหันมามอง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

"จุ๊ๆ เบาๆ หน่อยสิจ๊ะอุรา" หนูนาปรามเพื่อนสาวขณะที่สายตามองซ้ายมองขวาอย่างกังวล และเริ่มโทษตัวเองอยู่ในใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะเล่าให้ใครฟัง ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม แต่ในเมื่อเล่าไปแล้ว...ก็ช่วยอะไรไม่ได้นี่นา

"แบบนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้นะคะ! ขืนปล่อยให้กำเริบเสิบสานมากกว่านี้ อนาคตพี่ทศไม่ขึ้นไปยืนเหยียบหัวพ่อกำนันหรือคะ" อุราพูดด้วยน้ำเสียงเครียดๆ แต่ก็ยอมลดระดับเสียงลงมาให้ได้ยินกันแค่สองคน คนฟังฟังแล้วก็ยิ้มน้อยๆ ดูท่าทางเพื่อนของเธอจะดูหนังจีนตอนเย็นมากเกินไปเสียแล้ว

"จะโทษพี่ทศฝ่ายเดียวก็คงไม่ได้หรอกจ๊ะอุรา ที่สำคัญพี่ทศเขาก็ไม่ได้พูดอะไรผิดด้วย"

นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบต่ำลง เมื่อนึกถึงเหตุผลที่บิดาของตนทำอย่างนั้น

ใช่ว่าหนูนาจะไม่เข้าใจ แต่ตัวของพ่อเล่า...จะเข้าใจจิตใจของหนูนาบ้างไหม!!

ก็เข้าใจว่าพี่ทศไม่ชอบหน้าหนูนา แต่มาพูดกันใส่หน้าแบบนี้...

หนูนารับไม่ได้!! (แต่ถ้าเขาเอาไปว่าลับหลังนี่โอเคสินะ)

ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ จนหยาดน้ำใสเริ่มคลอหน่วยตรงขอบตา

"คุณหนูนาครับ!" เสียงของไอ้โตดังให้ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ หยุดตีกับตัวเองในใจ เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนและลิ่วล้อส่วนตัวของเธอ เมื่อไอ้โตได้เห็นใบหน้าที่ใกล้จะร้องไห้ของหนูนาก็กัดฟันกรอด

ไอ้ทศ!! เอ็งบังอาจทำให้คุณหนูนาต้องเสียน้ำตา โทษของเอ็งคือตายสถานเดียว!!!

แต่ก่อนที่ไอ้โตจะได้ทำอย่างที่คิด ราวกับอ่านใจได้ ไอ้ทากก็ปราดเข้าล็อกตัวไว้ได้อย่างทันท่วงที

"ปล่อยนะโว้ย!! ปล่อยข้าสิวะ ไอ้ทาก!"

"ขืนข้าปล่อย เอ็งก็จะไปหาเรื่องพี่ทศใช่ไหมล่ะ"

"รู้แล้วก็ปล่อยสิวะ! นี่เอ็งเข้าข้างไอ้ทศมันรึไง!!"

"ไม่ได้เข้าข้าง ถ้าข้าปล่อยเอ็งไป เอ็งนั่นล่ะที่จะซวย"

"ไม่สนโว้ย!!! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ไอ้ทาก!!"

ระหว่างที่การโวยวายของสองเพื่อนรักกำลังดำเนินไป สถานการณ์ก็ยิ่งเรียกสายตาสอดรู้ เอ้ย! อยากรู้อยากเห็นจากชาวบ้านมากขึ้น จนหนูนาเริ่มวิตก ต้องรีบเอ่ยปากห้าม

"ไอ้โต หนูนาไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ"

ปกติน้ำเสียงอ่อนหวานเช่นนี้สามารถใช้หยุดไอ้หนุ่มเลือดร้อนหัวเงินนี่ได้ แต่คราวนี้ดูเหมือนโทสะจะบดบังประสาทรับรู้ของไอ้โตเสียสิ้น มันจึงยังคงโวยวายต่อไป

"ไม่ได้นะครับคุณหนูนา! จะปล่อยให้ไอ้ทศได้ใจมากกว่านี้ไม่ได้ มันต้องสั่งสอนให้รู้ซะบ้างว่าใครเป.."

"ไอ้โต!"

เสียงหวานกระชากสั้น ไม่ถึงกับตะคอกแต่ก็ไม่ได้อ่อนหวานเหมือนเมื่อครู่ ได้ผลทันตาเมื่อไอ้โตรีบหุบปากฉับ หยุดดิ้น หูหางลู่ เอ้ย! หัวก้มต่ำ นี่ถ้าครางได้คงส่งเสียงหงิงๆ เหมือนสุนัขโดนเจ้านายดุ

"หนูนาเคยบอกแล้วใช่ไหมจ๊ะว่าอย่าไปมีเรื่องกับใคร หนูนาไม่อยากเห็นใครเจ็บตัว"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่!"

เฮือก!!

"...เข้าใจแล้วครับ..."

เด็กหนุ่มหัวใจนักเลงอย่างไอ้โตรีบตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด่าไอ้ทากที่ยังคงล็อกตนไม่ยอมปล่อย ร่างสูงกว่าหัวเราะเบาๆ เอ่ยขอโทษก่อนจะยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระด้วยความรู้สึกเสียดายที่ไม่มีใครรู้

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์คลี่คลาย ชาวบ้านจึงค่อยสลายโต๋หันไปสนใจงานของตนต่อ เหลือแต่พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นที่ยังคงปักหลักขายของไปเงี่ยหูฟังไปอย่างรอคอย

"จะว่าไป อุราก็ได้ข่าวมาจากพวกแม่ค้าในเมืองมาเหมือนกันนะคะ" แม่อุราเอ่ยเข้าบทสนทนาหัวข้อใหม่ด้วยรอยยิ้ม ส่งถ้วยกล้วยบวชชีให้สองหนุ่มที่เดินมานั่งพักบนแคร่ด้านหลัง(คิดเงินนะโว้ยย)

"ข่าวอะไรหรือจ๊ะ?" หนูนาถามสงสัย มือก็ช่วยเหลาก้านมะพร้าวเพื่อเตรียมทำเป็นไม้กลัด

"ก็เรื่องคุณปลัดคนใหม่น่ะสิคะ เห็นว่าหล่อลากดินเลยล่ะค่ะ" พูดแล้วตาสีดำคู่โตนั้นก็เป็นประกายระยิบระยับ

"เฮอะ! ลากดินจนไม่เหลืออะไรเลยล่ะสิ"

"ไอ้โต!!" อุราร้องเสียงแหลมจนคนถูกเรียกต้องรีบปิดหู "ปากหมาเหลือเกินนะเอ็ง กลัวว่าคุณปลัดเขาจะหล่อกว่าล่ะสิ ถึงได้พูดหมาๆ แบบนี้"

คำก็หมา สามคำก็หมา อย่างนี้มันหาเรื่องกันนี่หว่า!

"ว่าแต่ข้า เอ็งก็เหมือนกันล่ะ ปากจัดแบบนี้สิถึงได้ไม่มีใครมามอง"

แล้วการปะทะคารมประจำวันระหว่างไอ้โตกับแม่อุราก็เริ่มขึ้นตามที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นได้ลุ้นเอาไว้




*********************************TBC...



Casting

Sawada Tsunayoshi เป็น หนูนา (ผู้หญิงนะจ๊ะ)

Sawada Iemitsu เป็น กำนันเอี้ยง

Colonello เป็น ตาโค่

Gokudera Hayato เป็น ไอ้โต

Yamamoto Takeshi เป็น ไอ้ทาก (มีชื่อนี้จริงๆ นะ ไม่เชื่อ google ดูสิ)

Miura Haru เป็น อุรา


อา...ตัวละครเยอะกันจริงๆ จะจำกันได้หมดมั้ยเนี่ย ยังเหลืออีกเพียบนะฮะ หึๆๆๆ

edit @ 4 Jan 2008 23:59:37 by Lynx