[Fic]Reborn! : Meaning of LIFE [intro]
posted on 28 Jan 2008 01:02 by foundationกลับมาแล้วววววววววววววววววววว =[]=/!!!!
หายหัว หายหน้าหายตาไปหลายวัน มีใครคิดถึงอิเบนซ์บ้างมั้ยค๊าาาาาาาาาา >[]<
(ไม่มี!!!!!!! - ทำไมได้ยินแต่เสียงนี้ง่ะ T[]T)
กลับมาแล้วก็เอาฟิคใหม่มาเซ่นซะ........หา?....ของเก่า? ไอ้นั่นขอดอง เอ้ย! แปะไว้ก่อน วันนี้อิเบนซ์ขอเสนอ....
คุณเคยเบื่อบ้างมั้ยกับฟิคซ้ำซากจำเจ?
คุณเคยรำคาญบ้างมั้ยที่อ่่านฟิคเป็นสิบๆ เรื่องก็เจออยู่แต่คู่เดิมๆ
แต่วันนี้เรื่องเบื่อๆ น่ารำคาญเหล่านั้นจะหมดไปด้วยฟิคเรื่องใหม่แกะกล่อง
...อิเบนซ์โดมิไนเซอร์ขอเสนอฟิคคู่...
2769!!!!
*********************************
Title : Meaning of LIFE [intro]
Fandom : Katekyo HITMAN Reborn!
Pairing : ซาวาดะ สึนะโยชิ x โรคุโด มุคุโร่ = 2769
Ratine : G
Warning : ต่อให้ถลึงตา ขยี้ตา หรือจะควักลูกตาออกมาเช็ดก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ 2769 จริงๆ
-----------------------------------------
เพราะไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง
ถึงต้องดิ้นรนฝืนชะตาของตัวเอง
เพราะคาดเดาไม่ได้ถึงต้องลงมือทำ
แม้ว่าผลที่ออกมา...จะเป็นการดับลมหายใจของเขาก็ตาม
"ไอ้เจ้าบ้าสึนะ!"
เสียงเด็กน้อยวัยสิบเอ็ดดังคับห้องทำงานอันกว้างขวาง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอารมณ์ของคนพูดนั้นอยู่ในเกณฑ์ไหน หากร่างที่ยืนอยู่กลางห้องกลับยังคงสงบนิ่ง ตาสีน้ำตาลจ้องสบกับนัยน์ตาสีดำคมปลาบของเด็กน้อยอย่างไม่หวั่นเกรง ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน ซาวาดะ สึนะโยชิ คงตกใจกลัวจนร้องไห้ ไม่ก็รีบเปลี่ยนความคิด ทำตามที่อีกฝ่ายแนะนำแต่โดยดี
แต่ไม่ใช่กับตัวเขาในตอนนี้
"ฉันเคยเตือนนายแล้วใช่ไหม?" ร่างเล็กนั้นเอ่ยเสียงเย็น เป็นคำเตือนที่ต้องการให้ระลึกถึงมากกว่าคำถามที่ต้องการคำตอบ สึนะเงียบเป็นการตอบรับและยืนยันคำพูดของตัวเอง
"คิดดีแล้วเหรอ?"
"ฉันตัดสินใจไปแล้ว" สึนะตอบขัดขึ้นเป็นคำพูดประโยคแรกในรอบวัน เป็นการตอบในทันที ไม่ต้องเสียเวลาคิด ไม่สิ...เขาคิดมานานแล้วต่างหาก นานมากเกินไปด้วยซ้ำ
"โรคุโด มุคุโร่ ไม่ใช่คนที่สำคัญพอที่จะเอาแฟมิลี่ไปเสี่ยง" รีบอร์นเอ่ยช้าชัดในความเงียบ ชื่อคุ้นหูหากไม่ได้ยินมานานหลายปีดึงให้ตาสีน้ำตาลนั้นหลุบต่ำลง
...ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก...
บุรุษที่ไร้ตัวตนดังเช่นตำแหน่ง
"นั่นเป็นคำพูดของพวกผู้อาวุโสงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มถามอย่างสงบ ไม่ได้โกรธหรือโมโห เป็นเพียงคำถามที่เปรยออกมา รีบอร์นเงียบเป็นคำตอบ เป็นการตอบรับในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากพูดถึง
ความเงียบยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในห้องกว้างกับบุคคลเพียงสองคน ส่วนบุรุษผู้เป็นมือขวาบอสแห่งวองโกเล่แฟมิลี่นั้นได้ผละออกจากห้องไปตั้งแต่ร่างเล็กนั้นเดินเข้ามาอย่างรู้จุดประสงค์ดี
"มุคุโร่เป็นผู้พิทักษ์ของฉัน" สึนะเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปนาน คำพูดนั่นไม่ได้สร้างความแปลกใจให้กับรีบอร์น ตรงกันข้าม...เขารู้ว่าเจ้า 'อดีต' ลูกศิษย์สุดเห่ยของเขาคิดยังไง รู้สึกอย่างไร และต้องการทำอะไร
แต่สิ่งนั้นมันอันตรายเกินไป...
อันตรายจนไม่สมควรที่จะลงทุนเสี่ยงแม้เพียงเศษเสี้ยวของความเป็นไปได้
"นายจะตกลงกับวินดีเช่ยังไง?" รีบอร์นถามขึ้น
เพราะคุกแห่งนั้นไม่เคยผ่อนปรนหรือโอนอ่อนให้ใคร ไม่มีการยกเว้น ไม่มีการให้ทัณฑ์บน แล้วอะไรที่ทำให้คนตรงหน้าถึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยโรคุโด มุคุโร่ออกมาจากการจองจำที่ไม่ต่างจากความตาย
"เพื่อแลกกับอิสระภาพของมุคุโร่...ฉันจำเป็นต้องใช้การคงอยู่ของวองโกเล่เป็นเครื่องค้ำประกัน"
"แกจะบ้าเหรอไง!!!" เด็กน้อยตวาดก้องทันทีที่ได้ยินข้อเสนอที่อีกฝ่ายเตรียมไปยื่นให้คุกวินดีเช่ นั่นเท่ากับการเอาสมาชิกในแฟมิลี่ทั้งหมดไปแขวนอยู่บนคมมีดที่ถูกลับจนคมกริบ
"มีแค่ทางนี้ทางเดียวเท่านั้นล่ะ" สึนะตอบพึมพำ นัยน์ตายังคงจับจ้องอยู่ที่พื้นพรมสีเข้มราคาแพงบนพื้นราวกับกำลังเหม่อลอย
แน่ล่ะ! การใช้แฟมิลี่ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานอย่างวองโกเล่เป็นเครื่องค้ำประกัน ไม่ว่าไอ้บ้าหน้าไหนที่อยู่ในวงการมาเฟียต่างก็ต้องรีบเข้าตะครุบด้วยกันทั้งนั้น!!
ผู้พิทักษ์แลกกับแฟมิลี่
นี่มันบ้าที่สุด!!!!
"ผู้พิทักษ์จะต้องเสียสละเพื่อแฟมิลี่ได้.."
"เปล่าเลยรีบอร์น" สึนะแย้งด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเรียบเฉย สงบ เช่นเดียวกับนัยน์ตาคู่โตที่เงยขึ้นสบตานักฆ่าที่เก่งที่สุดในโลก "นั่นมันหน้าที่ของฉันต่างหาก ฉันที่อยู่ในตำแหน่งบอสใหญ่ หากอะไรเกิดขึ้นกับแฟมิลี่นั่นคือความรับผิดชอบของฉัน"
"แล้วทำไม..."
"แต่พวกผู้พิทักษ์ไม่ใช่..." ชายหนุ่มเอ่ยขัดทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถามจบ
"ตัวฉัน สมาชิกในแฟมิลี่คือคนของวองโกเล่"
น้ำเสียงทุ้มราบเรื่อยน่าฟัง ราวกับการขับกล่อมบทเพลงที่หวานหู
"แต่ผู้พิทักษ์ทั้งหกคน...คือคนของฉัน"
คำสุดท้ายสั้น กระชับ ไม่ถึงกับห้วนจนระคายหู แต่ก็ไม่ได้แผ่วยาวจนไม่น่าเชื่อถือ
"แค่คนของตัวเองยังไม่สามารถช่วยเหลือได้ นายคิดว่าฉันจะยังมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นบอสได้อีกงั้นหรือ?"
นัยน์ตาสีเข้มของรีบอร์นจับจ้องอยู่ที่ร่างสูงโปร่งของคนพูด ความจริงจัง ความชัดเจนในน้ำเสียงและท่าทางทำให้เขารู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะเอ่ยห้ามอะไรอีก
"ถ้าหาก..." เด็กหนุ่มเปรยช้า "ถ้าหากโรคุโด มุคุโร่ละเมิดข้อสัญญาของนายกับวินดีเช่..."
ปลายเสียงขาดหายเป็นการบ่งบอกถึงคำถาม สึนะขยับยิ้มขึ้น ใช่...ยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันมานี้
รอยยิ้มที่บางเบาหากหนักแน่น
ล่องลอยแต่มั่นคง
...อบอุ่นและอันตราย...
แล้วคำตอบที่ให้ความรู้สึกเดียวกับรอยยิ้มนั้นก็ไหลผ่านริมฝีปากออกมา
"ไม่มีทางหรอก เพราะก่อนที่จะเป็นอย่างนั้นฉันจะฆ่าเขาด้วยมือของฉันเอง"
*******************************TBC...
(วิ่งออกจากบล็อก หลบสหบาทา 6927 FC )
ปล .. หลบสหบาทาอีหลีคนเดียวก็พอเมิง 555+
#1 By เฟียร์ . Fiar on 2008-01-28 12:25