-Lynx Return-

Title : How...
Fandam : Katekyo HITMAN Reborn!
Pairing : YamaxGoku [8059]
Rating : PG

---------------------------------------

Part I : How fast?

         เคยสงสัยไหมว่า...

        คนหนึ่งคน...จะตกหลุมรักใครสักคนได้เร็วเท่าไหร่

        "เร็วๆ หน่อยสิวะ ไอ้บ้าเบสบอล!" เสียงตะโกนดังลั่นในห้องเรียนที่เงียบสงัด ร่างสูงโปร่งจึงรีบเก็บของทั้งหมดลงกระเป๋า ก่อนจะวิ่งออกมาสมทบกับอีกสองคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

        "โทษทีๆ" รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นพร้อมคำพูดเหมือนเจ้าตัวไม่ได้คิดจะขอโทษจริงจัง หากทั้งสึนะและโกคุเดระก็รู้ดีว่านั่นคือนิสัยเฉพาะตัวของยามาโมโตะ

        "บังอาจทำให้ท่านรุ่นที่สิบต้องรอ ยังมีหน้ามาขอโทษอีกเหรอ!!" ชายหนุ่มผมเงินถามเสียงลั่นพลางคว้าเอาระเบิดขึ้นมาเตรียมจุด ร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายเห็นท่าจะไม่ดี รีบออกปากห้าม

        "ไม่เอาน่าโกคุเดระคุง อย่าเอาของน่ากลัวแบบนั้นออกมาสิ"

        "แต่ว่า..." คนถูกท้วงทำหน้าหงอยเมื่อถูกห้าม ยิ่งเห็นรอยยิ้มลำบากใจของอีกฝ่ายแล้ว จึงจำใจเก็บระเบิดทั้งหมดกลับเข้าที่เดิม

        "ฮะๆๆ พวกนายนี่สนิทกันดีนะ" ยามาโมโตะหัวเราะขึ้นมาจุดชนวนความหงุดหงิดที่ดับไปแล้วให้กระพือขึ้นอีกรอบ สึนะจึงต้องกลายเป็นกรรมการห้ามทัพอีกหน

        โรงเรียนยามเย็นนั้นเงียบสงบ ยิ่งเป็นช่วงของการสอบแบบนี้ด้วยแล้วความเงียบนั้นจึงดูเหมือนมากขึ้น เสียงย่ำเท้าที่ปกติแทบจะไม่ได้ยินจึงดังตึกตักก้องไปตามทางเดินสีส้ม เช่นเดียวกับเสียงพูดคุยเบาๆ ของคนสองคนสลับกับเสียงหัวเราะ

        เงียบจริงๆ

        นัยน์ตาสีเขียวมองออกไปนอกหน้าต่างสะท้อนกับแสงยามเย็นจนเหมือนจะกลายเป็นสีน้ำตาล สนามดินสีน้ำตาลที่ปกติมักจะมีพวกชมรมกีฬาทำกิจกรรมกันคึกคัก หากวันนี้กลับว่างเปล่าจนอดรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

        โกคุเดระหลับตาลงหันกลับมา เมื่อลืมตาขึ้นภาพรอยยิ้มของคนสองคนก็เข้ามาในตา หนึ่งคือร่างเล็กที่เขาเทิดทูน พร้อมที่จะถวายชีวิตให้ อีกหนึ่งคือร่างสูงโปร่งที่เดินเคียงข้าง เจ้าของรอยยิ้มที่ไม่เคยจางหาย

        เหมือนคนบ้า

        ใช่...ยามาโมโตะคือคนบ้าคนหนึ่ง

        โกคุเดระสรุปคำนิยามของอีกฝ่ายไว้ในใจมาตั้งแต่แรกที่ได้รู้จักกัน คนบ้าที่เอาแต่หัวเราะ ทำตัวเหมือนไม่รู้เรื่องราวอะไร ไม่เคยโกรธ ไม่เคยที่จะไม่พอใจ คนที่มักจะพูดพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

        ...เขารักยามาโมโตะ...

        รักรอยยิ้มสดใสนั่น รักเสียงหัวเราะ รักความไร้เดียงสา ชอบที่จะมองร่างสูงๆ นั้นเคลื่อนไหวไปในที่ต่างๆ

        บ้าจริงๆ นั่นล่ะ

        โกคุเดระหลับตาอีกครั้ง

        เขารู้ว่าควรจะตัดใจ เพราะทั้งเขาทั้งยามาโมโตะต่างก็เป็นผู้ชาย และหมอนั่นก็ชอบผู้หญิงเหมือนอย่างผู้ชายทั่วๆ ไปที่ซักวันจะแต่งงาน มีลูก มีครอบครัวที่อบอุ่น

        ถึงอย่างนั้น...

        "อ๊ะ...จดหมายรักเหรอยามาโมโตะ?" เสียงของคนตัวเล็กทักด้วยน้ำเสียงกึ่งอิจฉา เมื่อหันกลับมาก็เห็นร่างสูงนั้นกำลังก้มลงมองจดหมายสีอ่อนในมือด้วยสีหน้าปั้นยาก ก่อนจะเปิดออกมาอ่านอย่างตั้งใจ นั่นทำให้โกคุเดระเบนสายตากลับมายังล็อกเกอร์ของตน

        ยามาโมโตะเป็นคนเนื้อหอมอยู่แล้ว บางทีคงเป็นเพราะนิสัยสบายๆ กับรอยยิ้มนั่นที่ดึงดูดทุกคนให้เข้าหา ตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรก จนกระทั่งขึ้นม.ปลาย จึงไม่แปลกที่หมอนั่นจะได้รับจดหมายสารภาพรักอยู่บ่อยๆ

        ถ้าใช้คำว่าปวดใจก็คงเหมือนผู้หญิงเกินไป

        เพียงแค่เขาไม่อยากมองก็เท่านั้น

        ไม่อยากเห็นว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าอย่างไรทันทีที่อ่านจดหมายจบ ไม่อยากรับรู้ว่าหมอนั่นคิดจะตอบรับคำขอของผู้เจ้าของจดหมายนั่นหรือไม่

        เจ็บปวดเกินไป

        "โทษทีนะ วันนี้พวกนายกลับกันก่อนก็แล้วกัน" ยามาโมโตะเงยหน้าขึ้นมาพูดรวดเดียว แล้วก็วิ่งจากไป ทิ้งให้คนสองคนมองตามด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

       "อ้าว...โกคุเดระคุงก็ได้เหมือนกันนี่" สึนะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่เข้ามาเพียงชั่วครู่ คนถูกทักหันกลับไปยิ้มกว้างทำตัวสดใสอย่างเคย พร้อมกับคว้าเอาจดหมายนั่นมาขยำ

        "ผมไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้หรอกครับท่านรุ่นที่สิบ"

        "ห้ามทิ้งนะ!"

        คำท้วงชะงักมือที่กำลังขยำจดหมายเป็นก้อนเล็ก ร่างเล็กนั้นก้าวเข้ามาคว้าเอาก้อนกระดาษไปอย่างถือสิทธิ

        "ถึงไม่คิดอะไรกับเขาก็ควรจะไปบอกเขาตรงๆ" สึนะพูดขณะพยายามคลี่มันออกมาให้อยู่ในสภาพเดิม ก่อนยื่นให้คนฟังที่ยืนนิ่งด้วยรอยยิ้ม "วันนี้ฉันกลับบ้านคนเดียวก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก"

        "แต่..."

        คำค้านที่พยายามจะเอ่ยถูกขัดด้วยอาการส่ายหน้าช้าๆ ของอีกฝ่าย

        "ห้ามตะโกนใส่เขา แล้วก็ห้ามเดินหนีออกมาก่อนด้วย เข้าใจนะ" ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมาตลอด ทั้งในฐานะเพื่อนกับเพื่อน และบอสกับลูกน้อง คำพูดนั้นจึงกลายเป็นกึ่งขอร้องกึ่งคำสั่งที่โกคุเดระไม่อาจปฏิเสธได้

        "เข้าใจแล้วครับ" ชายหนุ่มเอ่ยรับเสียงเบา รับเอาจดหมายที่ยับยู่ยี่นั่นกลับมาถือในมืออย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก

        "งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะโกคุเดระคุง" สึนะเอ่ยลาพร้อมรอยยิ้มให้ชายหนุ่มผมเงินก้มศีรษะลงเอ่ยลาตอบตามมารยาท

        "เจอกันพรุ่งนี้ครับท่านรุ่นที่สิบ"

---------------------------------

        การบอกปฏิเสธนั้นสั้นและเรียบง่าย หากการพูดให้ตัดใจนั้นยากและเสียเวลา ทั้งยังสร้างความน่ารำคาญให้กับโกคุเดระอีกด้วย

        "ทำไมล่ะ? โกคุเดระเองก็ยังไม่ได้ชอบใครไม่ใช่เหรอ?" หญิงสาวตรงหน้าถามเสียงเครือ แก้มทั้งสองอาบน้ำตาที่ไหลลงมานับตั้งแต่ได้ยินคำปฏิเสธจากเขา ความจริงเขาควรจะหันหลังเดินจากไปทันทีที่บอกปฏิเสธ แต่เพราะรับคำว่าจะไม่ชิงเดินหนีเสียก่อน ถึงจะคิดว่าถ้าไม่มีคนไปบอก รุ่นที่สิบก็ไม่มีทางรู้ก็เถอะ สุดท้ายก็ละอายใจตัวเอง ต้องยืนให้อีกฝ่ายถามคำถามซ้ำๆ ทั้งน้ำตา

       "ไม่ต้องคบกันก่อนก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ เป็นเพื่อนกันก่อนก็ได้นี่"

        เพื่อน...

        ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเป็นได้มากกว่านั้น

        "ฉัน...ไม่มีโอกาสบ้างเลยเหรอ?"

        โอกาส...

        โอกาสที่ไม่มีวันได้มา ไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหนๆ

        ตาสีเขียวก้มลงมองพื้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน

        ทำไมเขาต้องยืนอยู่ที่นี่?

        ทำไมเขาต้องฟังอะไรที่มันเสียดแทงหัวใจตัวเองแบบนี้?

        "ขอโทษนะ ไม่ว่ายังไงฉันก็ยังไม่คิดที่จะคบกับใคร"

        คำยืนยันจากปากเป็นครั้งที่สอง ทำให้เสียงสะอื้นดังยิ่งขึ้น น้ำตาที่ไหลยิ่งพรั่งพรูออกมา หล่อนนิ่งอยู่ครู่เดียวก่อนจะเริ่มพยักหน้าซ้ำๆ เงยแล้วเงยขึ้นยิ้มอ่อนแรง

        "อื้อ ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจ"

        แล้วหล่อนก็วิ่งจากไป เมื่อเสียงสะอื้นที่ได้ยินอยู่หลายนาทีจู่ๆ ก็หายไป ความเงียบที่ตามมาจึงวังเวงอย่างบอกไม่ถูกแม้ว่าจะมีเสียงลมพัดกล่อมอยู่รอบตัวก็ตาม

        โกคุเดระเงยหน้าขึ้น สถานที่ที่เขายืนอยู่คือหลังโรงเรียน อันเป็นสถานที่ติดอันดับในการสารภาพรัก และถ้าเขาอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว...ยามาโมโตะก็คงโดนเรียกไปบนดาดฟ้า

        นัยน์ตาสีมรกตจับจ้องอยู่ตรงขอบอาคารสูง จากมุมนี้ทำให้เขาเห็นรั้วเหล็กกั้นสีดำ แต่ไม่เห็นอะไรมากกว่านั้น

        เขาหวังจะเห็นอะไร?

        ภาพของคนสองคนยืนกอดกัน?

        หรือภาพของคนสองคนยืนจับมือกัน?

        โกคุเดระส่ายหน้าให้กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนก้มหน้ากลับลงมาแล้วออกเดิน เพราะไม่ใช่พื้นกระเบื้อง เสียงย่ำเท้าจึงเป็นเสียงสวบสาบแผ่วเบา มีบางครั้งที่เป็นเสียงกรอบแกรบยามชายหนุ่มย่ำลงบนใบไม้แห้งบนพื้น

        บางทีเขาควรวิ่ง เผื่อจะตามท่านรุ่นที่สิบทัน และได้กลับพร้อมกัน

        เดินไปคุยไปหัวเราะไปเหมือนทุกวัน

        แล้วรอยยิ้มบางก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวยของชายหนุ่ม

        เพียงแค่คิดถึงก็สบายใจ สมกับเป็นบุคคลที่เขานับถือ

        ผู้ที่เป็นเหมือนฟ้ากว้าง ที่เมื่อมองขึ้นไปก็มักจะเผลอคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        แล้วความคิดก็ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

       ลองรีบวิ่งไปดีกว่า ท่านรุ่นที่สิบเองก็ชอบเดินช้าๆ เรื่อยๆ อยู่แล้วด้วย คงจะตามทันล่ะน่า

        หากเมื่อเงยหน้าขึ้น แสงแดดยามเย็นที่พาดผ่านทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นสีส้มแดงก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา สร้างเงาสีดำทอดยาวไปตามพื้น หากเงาหนึ่งที่สะดุดตาโกคุเดระไม่ใช่เงาของประตูรั้วโรงเรียนที่เคยเห็นอยู่ทุกวัน แต่เป็นเงาของใครซักคน...เงาของคนสองคนที่อยู่ใกล้กันจนเหมือนกลายเป็นคนๆ เดียวกัน ตาสีเขียวไล่ไปตามพื้นที่สีดำนั้นก่อนจะหยุดลงพร้อมๆ กับเสียงหัวใจของตัวเอง

        นั่น...ยามาโมโตะกับผู้หญิงในเครื่องแบบนักเรียนอีกคนหนึ่ง

        สองคนนั้น...กำลังจูบกัน

        แล้วเสียงหัวใจของเขาก็หยุดลง

********************************TBC....

ฮูเล่!! ฟิคเรื่องใหม่ ของเก่าดอง! (โครม!! - หม้อกับรองเท้าของใครเนี่ย?)

จริงๆ ช่วงนี้เป็นช่วงสมองตัน เขียนอะไรไม่ได้เลย ถึงเขียนออกมาได้ก็ไม่ถูกใจจนหงุดหงิดอยู่เป็นอาทิตย์เลยทีเดียว ยังดีที่มีเรื่องโปรเจคโดมาช่วยดึงความสนใจ แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วนะฮะ >[]<b

Theme เรื่องนี้เป็น theme ที่อยู่ในหัวมาตลอดทั้งอาทิตย์ แต่ไม่รู้ว่าจะเอาไปใช้ยังไงล่ะ 5555+

ตอนแรกตั้งใจว่าจะเอาไปเขียนเป็น XS แต่ด้วยเคราะห์ซ้ำกรรมซัด(เฟียร์) อิเบนซ์ดันไปเจอโดของ NALIS ที่กระแทกใจเข้าไปเต็มๆ ก็เลยลงเอยที่คู่นี้แทน 555

เรื่องนี้มี 3 part สรุปง่ายๆ คือ 3 ตอนจบ แล้วก็ไม่ยาวมากเท่าไหร่ ที่สำคัญ ไม่ดอง ด้วยล่ะ เอิ้กกก

แต่จะโดน 8059 FC ตามกระทืบมั้ยนี่?

ปล..ขอแปะเพิ่ม...

มันมาแล้ว.....

Katekyo Hitman Reborn! volume 19
ISBN: 978-4-08-874497-1
Release date: April 4, 2008

ไปคิโนะกันเถอะพี่น้อง!!!!