-Lynx-

Title : มนต์รักดอนหอยหลอด [10]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : หลายคู่
Warning : AU และ อย่าคาดหวังอะไรกับฟิคเรื่องนี้มากนัก

-------------------------------------------------

            เสียงแสกสากดังจากที่ไกลๆ ทำให้หญิงสาวที่นั่งพิงหลังเข้ากับต้นไม้ใหญ่จำต้องเหลือบหน้าโผล่ออกมาดู หากสิ่งที่เห็นก็มีเพียงพุ่มไม้ที่สะบัดไหวไร้ซึ่งที่มา

            คงเป็นพวกกิ้งก่า ไม่ก็ตะกวดล่ะมั้ง

            หญิงสาวบอกกับตัวเองก่อนหันกลับมานั่งพิงต้นไม้ต่อ ก่อนจะหยิบเอากิ่งไม้ที่ถือเมื่อครู่มาเขี่ยพื้นดินเล่นใหม่

            เปล่า...ไม่ได้นั่งทำมิวสิค เธอแค่อยากคิดอะไรนิดหน่อยเท่านั้น

            แต่ถึงจะทำมิวสิคจริง คนสวยอย่างเธอก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งเจ้ากิ่งไม้ต๊อกต๋อยอันนี้หรอก แค่นั่งเฉยๆ รังสีนางเอกก็เฉิดฉายพอดีอยู่แล้ว

            ทำไงดีล่ะเนี่ย...

            จากอารมณ์เริ่ด เชิด หยิ่งเมื่อครู่ดิ่งสู่ความเฟลเต็มพิกัดอย่างรวดเร็ว จนน่าสงสัยว่าเจ้าหล่อนอาจจะอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือน ใบหน้าหวานฉายแววของความหงุดหงิดปนลำบากใจอย่างหากได้ยาก

            ไม่คิดว่ามันจะเข้าทางน้อง

            หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น กับบุรุษที่พ่อน้องชายตัวดี(ตั้งใจ)ลากมาเล่นซ่อนหาด้วยกัน ตอนแรกก็นึกว่าจะเป็นเด็กหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มกว้างที่ช่วงนี้มาช่วยเธอพายเรือขายข้าวแกง แต่พอเดินไปถึงกลับเป็นไอ้หนุ่มเจ้าของโรงสีข้าวเสียนี่

            และทั้งๆ ที่คิดว่าถ้าได้เจอหน้ากันตรงๆ อีกครั้ง แม่จะด่าให้ลืมบ้านเลขที่ ลืมทางกลับบ้าน แต่สุดท้ายก็ได้เงียบ หมอนั่นก็ไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ แม้กระทั่งตอนที่กระเบนสั่งให้ไปปิดตา ไอ้บ้านั่นดันว่าง่ายทำตามแต่โดยดี ไม่โวยวาย ไม่ด่า ไม่หยิบปืน ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

            หรือไอ้กระเบนไปขอยาอะไรจากยายหม่อน?

            ไม่ใช่หรอก...ไม่น่าเป็นไปได้ ก็ยาของยัยแก่นั่นแพงหูฉี่ยิ่งกว่าคอนโดกลางกรุงติดถนนใหญ่เสียอีก

            แต่จะว่าไป...เล่นเข้าทางกระเบนนี่เธอไม่คิดมาก่อน จริงแล้ว...เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางมาตามง้อเสียด้วยซ้ำ

            ................................

            กร๊อบ!

            กิ่งไม้ที่ปักจิ้มลงกับพื้นหักกลางด้วยแรงกดของหญิงสาวที่เริ่มฟุ้งซ่าน

            ไม่นะ!! เธอไม่ได้งอนที่ไอ้บ้านั่นหายหน้าหายตา ไม่ยอมมาง้ออยู่หลายวันหรอกนะ

            แค่คิดว่าที่เห็นหายหัวไปแบบนั้นคงไปคว้าผู้หญิงคนใหม่เดินควงอยู่ในอำเภอทุกวันไม่ซ้ำหน้า ทุกวันที่สั่งไอ้ทากพายกลับก็ไม่ได้คาดหวังให้ใครตะโกนเรียกรั้ง ไม่เคยหวังให้ใครมาทุบประตูตะโกนขอโทษทุกเช้า

            ไม่เคยจริงๆ! (ใครเชื่อก็ควายแล้วเจ๊)

            หัวเงินๆ หันชะโงกออกไปมองอีกครั้ง และมันก็ยังเป็นแค่พุ่มไม้ที่สะบัดไหวไปมา ไร้วี่แววของคนที่ถูกโบ๊ยให้เป็นคนหา

            มัวแต่ไปหาถึงไหนกัน! หรือจะหนีกลับไปแล้ว

            คิดแล้วก็กลับมาหงุดหงิดอีกรอบ ข้าวหลามสะบัดหน้าพรืดกลับมา ทว่าแดดที่เคยส่องวิบวับลอดใบไม้กระทบเข้าตาเธอหายไปแล้ว แถมเงาที่ทาบทับลงมานั้นดูเหมือนไม่ใช่เงาไม้เหมือนเดิม ตาสีอ่อนจึงค่อยเหลือบขึ้นมองด้านบน

            ร่างสูงใหญ่ กับใบหน้าที่คุ้นตาของคนที่เธอเพิ่งนินทาในใจไปเมื่อครู่ ยืนค้ำหัวมองลงมาด้วยนัยน์ตาดุอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ ดูๆ แล้วเหมือนกำลังเข้าฉากสารภาพรักหวานซึ้ง ไม่ก็ฉากคืนดีที่มีซีนเซอร์วิสคนดู มันควรจะเป็นเช่นนั้น หาก...

            โครม!!!

            จู่ๆ เท้าเจ้าของรองเท้าไซต์สามสิบแปดก็ยกสูงถีบเข้าท้องคนที่ยืนอยู่อย่างแรง จนร่างนั้นกระเด็นกลิ้งลงไปกับพื้น ข้าวหลามลุกพรวดแล้วเริ่มก้าวจ้ำออกไปทันที

            ทำไงดี...ทำไงดี!!

            ใบหน้าขาวเป็นสีแดงเถือกอย่างห้ามไม่อยู่

            หมอนั่นได้ยินรึเปล่า...ได้ยินรึเปล่านะ ไม่ๆๆ แค่คิดอยู่ในใจมันจะมาตรัสรู้ได้ยังไง แต่...

            มันอายนี่โว้ยยย!!!

            "ข้าวหลาม! เดี๋ยวก่อน!" เสียงทุ้มเข้มดังตะโกนเหมือนจะเป็นคำสั่ง หากน้ำเสียงนั้นกลับเหมือนการขอร้อง

            "ไม่รอโว้ย! จะตามมาทำไม ฉันเลิกเล่นแล้วไอ้เกมบ้าๆ นี่ ไสหัวกลับไปซะ!!" หญิงสาวตะโกนเสียงดังลั่น  กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้ว่ากำลังเล่นไล่จับกันอยู่

            "รอก่อนสิ"

            แน่นอนว่าขาผู้ชายย่อมยาวกว่าผู้หญิง ดังนั้นจึงไม่ยากอะไรเลยที่ไอ้ทศจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินไล่กวดจนคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้

            "ปล่อย!" ข้าวหลามพยายามสะบัดมือ โดยไม่ยอมหันไปมองหน้า

            "พี่ไม่ปล่อย"

            "ไม่ปล่อยฉันถีบนะ!" พูดดีๆ ไม่รู้เรื่องก็ต้องขู่สำทับ แต่แค่คำขู่หรือจะทำให้คนอย่างไอ้ทศกลัวได้

            "ก็ถีบสิ"

            เมื่อมีคนขอมา..แม่ข้าวหลามก็จัดให้!

            เร็วเท่าความคิด เรียวขาสวยก็ตวัดขึ้นสูงวาดโค้งเป็นวงสวยงาม เป้าหมายคือลำคอของคนที่สูงกว่า หมายมั่นปั้นมือว่ามันจะต้องให้มันหักขาแข้งขาวๆ ของเธอให้ได้! ทว่าไอ้ทศกลับรับข้อเท้าเล็กนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย ข้าวหลามใช้อีกมือที่ว่างตะปบผ้าถุงโดยอัตโนมัติแม้ว่าจะใส่กางเกงขาสั้นไว้อีกชั้นก็เถอะ ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้แต่ไอ้ท่าทางในตอนนี้มันน่าหวาดเสียวเกินไปแล้วเฟ้ย!

            "ปล่อยนะโว้ย!" ถึงแม้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบแต่ฝีปากของเจ้าหล่อนไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทว่าหน้าคนพูดกลับเป็นสีจัดซะงั้น

            คนที่กำลังได้เปรียบขยับยิ้มมุมปาก แม้จะติดใจอยู่กับ 'ลูกถีบ' ที่น่าจะเป็น 'ลูกเตะ' เสียมากกว่า แต่ไอ้ทศรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดถึงเรื่องนั้น

            "ทีนี้จะฟังพี่ได้หรือยัง?" เอ่ยถามเสียงนิ่มเสียงนุ่ม

            หรือวันนี้อีกฝ่ายเผลอไปตักแม่น้ำหลังบ้านมานั่งจิบต่างเหล้า คำพูดคำจาถึงฟังดูน่าขนลุก

            "อยู่ท่านี้แล้วฉันจะหนีได้ยังไงกันเล่า!" ข้าวหลามพึมพำอุบอิบเสียงเบาผิดนิสัย คนชอบแกล้งจึงยิ่งยิ้มกว้างขึ้นกับท่าทีที่ไม่ค่อยจะได้เห็น

            "พี่รู้หมดแล้ว" ไอ้ทศพูดพลางปล่อยขาขาวให้เป็นอิสระ ทว่าคนฟังกลับสนใจอยู่กับคำพูดของเขามากเกินกว่าจะรู้ตัว คิ้วบางขมวดทั้งยกสูง เขาจึงต้องขยายความเพิ่ม

            "เรื่องระหว่างที่ข้าวหลามไปอยู่กรุงเทพ...พี่รู้หมดแล้ว"

            ...........................................

            ไอ้เด่น...

            เอ็ง.......ตาย!!!

            จะฆ่ามันยังไงดี? แขวนคอแล้วจัดฉากให้เป็นการฆ่าตัวตายเพราะความเครียดดีไหม? ไม่ๆ ไอ้บ้านั่นไม่มีทางเครียดจนแขวนคอตายได้แน่ๆ ยิ่งถ้าบ้านมันสืบขึ้นมา เรื่องต้องแดงแน่ๆ ไม่ดีๆ...เอาเป็นดักทุบหัวกลางทางดีกว่า ได้ข่าวว่ามันชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ วัด ถึงจะเสี่ยงไปหน่อยแต่ก็น่าจะได้ผลกว่าวิธีแรก จากนั้นค่อยปาดคอมันทิ้ง เลาะเนื้อมาทำแกงลูกชิ้นวันพรุ่งนี้ ส่วนกระดูกก็ฝังมันไว้ในสวน อ๊ะ! ไม่สิ...เอาไปถ่วงน้ำดีกว่า จริงสิ ต้องเผาให้เหลือแต่เถ้าก่อน เหลือกระดูกเท่าไหร่ก็ค่อยเอาไปฝังดีกว่า แบบนี้ไม่ต้องเปลืองแรงขุดมากด้วย

            ระหว่างที่หญิงสาวกำลังคร่ำเคร่งกับความคิดโหดร้ายไม่สมหน้าตา ไอ้ทศก็ถือโอกาสปล่อยมือแล้วรวบเอาร่างบางนั้นเข้ามากอดไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว

            "พี่ขอโทษ"

            "หา?!"

            ความคิดประทุษร้ายทั้งหมดชะงักลง พร้อมๆ กับที่หญิงสาวสะบัดหน้ากลับมาอ้าปากค้าง ลืมหมดว่าอะไรคือมารยาทที่สุภาพสตรีพึงมี

            "...พี่บอกว่าพี่ขอโทษ" ไอ้ทศเริ่มอึกอัก ก็คนแทบจะไม่เคยขอโทษใคร จู่ๆ จะให้มาพูดซ้ำๆ ก็รู้สึกกระดากปากยังไงไม่รู้

            "ขออีกทีได้ไหม? แต่รอเดี๋ยวนะ ขอไปหยิบ mp3 มาอัดเก็บไว้ก่อน"

            ว่าแล้วก็เตรียมปลีกตัววิ่งกลับเข้าบ้านอย่างที่ปากว่า หากไม่ติดตรงมือแกร่งที่คว้าข้อมือไว้เสียก่อน ไอ้ทศออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางนั้นก็ปลิวเข้าสู่อ้อมอกของตนอย่างง่ายดาย

            "เพิ่งรู้ว่าข้าวหลามหูไม่ค่อยดี...งั้นจากนี้พี่จะพูดใกล้ๆ ให้ได้ยินชัดๆ ดีไหม?" คำถามนั้นกระซิบแผ่วเบาที่ริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงมาพัดเอาผมบางส่วนปลิวเคลียแก้มขาว หญิงสาวย่นคอลงเพราะรู้สึกจั๊กกะจี๋และขนลุกซู่ในเวลาเดียวกัน

            "ใกล้เกินไปแล้ว! อย่ามาฉวยโอกาสกับข้าวหลามนะ" ข้าวหลามโต้กลับ ยกมือดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ไม่เป็นผลเมื่อใบหน้าคมเข้มนั้นยังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง

            "ใครฉวยโอกาส? พี่แค่กลัวข้าวหลามจะได้ยินไม่ชัด แล้วเข้าใจผิดงอนพี่ไปอีกเท่านั้นเอง" ไม่พูดเปล่า ริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้มก็ขโมยกลิ่นหอมจากพวงแก้มขาวไปเสียฟอดใหญ่ชนิดไม่สนใจว่ามันจะขัดกับคำพูดคำจาตัวเองซักนิด

            "นะ...นี่พี่!!..!!" ข้าวหลามที่ตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นมุขหน้าด้านกันแบบหน้าด้านๆ ได้แต่อ้าปากค้าง มือก็แตะตรงแก้มที่ถูกสัมผัส

            "พี่ก็กำลังง้อข้าวหลามอยู่ไง" ชายหนุ่มว่าพลางขยับยิ้มกว้างอย่างสนุก นึกอยากลองแกล้งคนในอ้อมแขนเพื่อดูปฏิกิริยาน่ารักๆ แบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าฝ่ายหญิงสาวนั้นไม่ได้รู้สึกสนุกตามไปด้วย มีแต่จะยิ่งตกใจ ยิ่งช็อก มาดดุเข้มที่เธอเคยเห็นอยู่หลายปีมันหายไปไหนหมด แล้วไอ้ท่าทางกรุ้มกริ่มแบบนี้ คนตรงหน้าไปเรียนมาจากไหน

            พี่ทศเปลี๊ยนไป๋!!

            "เรื่องคราวนี้พี่ขอโทษที่ทำรุนแรงกับข้าวหลาม" น้ำเสียงหยอกล้อเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นนุ่มนวล จนคนฟังตั้งตัวไม่ติด วงแขนแกร่งละออกเพื่อให้ชายหนุ่มกุมมือบางทั้งสองขึ้นจูบแผ่วเบาตรงข้อมือ

            "ยังเจ็บอยู่รึเปล่า?" ร่างสูงถามด้วยแววตาเป็นห่วง ขณะที่ข้าวหลามเริ่มตั้งตัวได้ ฤทธิ์ปากหมาก็กลับมาสำแดงอีกหน

            "ไม่รอให้ข้าวหลามตายก่อน แล้วค่อยเคาะโลงถามล่ะ"

            ถ้าเป็นคนปกติคงถึงกับเซ็ง อุตส่าห์สร้างบรรยากาศมาตั้งนาน มาพังเอาตอนเสียงหวานๆ หลุดออกมาจากปากเจ้าหล่อนนี่ล่ะ แต่ก็นะ...ใดๆ ในโลกนี้ล้วนมีข้อยกเว้น เช่นเดียวกับที่ละครแม้จะน้ำเน่าแต่ก็ยังมีคนดู ดังนั้นจึงไม่ต่างอะไรกับการที่แม้แม่ข้าวหลามจะเลี้ยงสุนัขเป็นฝูงไว้ในปากแต่ไอ้ทศก็ยังรักอยู่ดี(ไม่เกี่ยวละ) กิริยานี้สำหรับชายหนุ่มจึงกลายเป็นการแสดงความเขินอายของหญิงสาวไปเสียอย่างนั้น

            "แล้วก็ไม่ต้องมาขอโทษด้วย! ตอนทำล่ะไม่รู้จักคิด ทำตัวเป็นเด็กอมมือไปได้" ข้าวหลามต่อว่าอีก ทว่าอาการดิ้นรนขัดขืนนั้นหายไปเสียแล้ว

            "ก็ตอนนั้นมันหึง" ไอ้ทศยอมรับตรงๆ แบบหน้าด้านๆ คนที่อายจึงกลายเป็นคนเอ่ยปากต่อว่าเสียอย่างนั้น "แต่พี่สัญญานะ ว่าจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว จะถาม จะฟังข้าวหลามก่อน"

            "ไม่เชื่อและไม่ให้อภัย!" แม่ค้าคนสวยสวนกลับแทบจะทันที ไอ้ทศถึงกับสะอึก นี่คะแนนความน่าเชื่อถือของเขาตกฮวบลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ได้! ต้องรีบทำคะแนนคืน

            "งั้นทำยังไงข้าวหลามถึงจะเชื่อ ถึงจะให้อภัย"

            ตาสีอ่อนปรายสบตาสีแดงเพียงครู่หนึ่ง ก่อนกลีบปากบางจะแสยะยิ้มชั่วร้ายให้คนมองสะดุ้งเฮือก

            "ต้องช่วยข้าวหลามเชือดไอ้เด่นก่อนถึงจะให้อภัย"

            ไอ้ทศอึ้ง และคราวนี้ก็อึ้งนานเสียด้วย ด้วยเงื่อนไขนั้นเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางเหลือเกิน(ไม่ใช่แค่เสี่ยงโว้ย แต่คุกเลยล่ะ) เขาควรจะเอ่ยปากห้ามสินะ อย่างแรกเพราะมันผิดกฎหมาย อย่างที่สองเขาไม่ต้องการให้คนที่เขารักต้องกลายเป็นฆาตกรอำมหิต เพราะมันไม่เข้ากับหน้าสวยๆ ของข้าวหลามเลย(?) ยิ่งเขาโดนเพ่งเล็งจากกำนันเอี้ยงอยู่ด้วย การไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้ปลัดหน้าอ่อนนั่นย่อมไม่ใช่เรื่องดี แถมถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ตำแหน่งกำนันในอนาคตคงต้องดับไปด้วย ไม่ว่ามองมุมไหนก็ไม่ควรตกลงรับเงื่อนไขทั้งนั้น

            ...........................................

            ...........................................

            "เอาสิ ถ้าข้าวหลามต้องการอย่างนั้น"

            ปราศจากคำห้ามปราม ปราศจากคำท้วง แม่(ทูนหัว)ว่ายังไง ไอ้ทศก็ว่าตามกัน เพราะเมื่อคิดไปคิดมา ถ้าจัดการวางแผนดีๆ ก็คงพรางคดีได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะอิทธิพลหรือเงิน เขาก็มีให้ใช้ทั้งนั้น และถ้าไม่อยากให้ข้าวหลามเป็นฆาตกร งั้นตนเป็นคนลงมือก็ได้ ไม่เห็นจะยากอะไรแถมจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะตายจริงหรือเปล่า เพราะที่จริงแล้วเขาก็แอบสงสัยว่าแขนเล็กๆ อย่างนั้นจะใช้วิธีไหนเชือดผู้ชายอก...หนึ่งศอกอย่างไอ้ปลัดหน้าอ่อนได้ ถ้าจัดการดีๆ ก็ไม่มีใครรู้ เมื่อไม่มีใครรู้ก็ไม่มีอะไรเสียหาย

            ที่เหลือก็แค่เตรียมคนและวางแผนเท่านั้น

            สิ้นความคิดนัยน์ตาคู่คมก็ตวัดมองสบกับนัยน์ตาคู่หวานที่วาววับด้วยความคิดชั่วร้ายไม่แพ้กัน ก่อนที่เสียงหัวเราะหึๆ จะค่อยๆ ผ่านริมฝีปากของคนทั้งคู่สอดประสานกันเป็นเสียงเดียว เสียงนกเสียงแมลงที่ดังอยู่เมื่อครู่พร้อมใจกันเงียบกริบ เปิดทางให้เสียงหัวเราะสร้างความสยดสยองและวังเวงให้กับป่ารอบข้าง หากใครมาเห็นคงคิดว่าตนได้หลุดเข้าไปอยู่ในหนังชัคกี้ แค้นฝังหุ่นภาค 4 เป็นแน่

------------------------------------------------

            ภาพตัดมา ที่ตลาด...อีกแล้ว

            กล้องตัวแรกแพนเก็บภาพมุมกว้าง เห็นสภาพความเป็นไปของตลาดขนาดเล็กแต่สะอาดเรียบร้อย สินค้าบนแผงหน้าร้านที่ต่อจากไม้ไผ่เป็นส่วนใหญ่เริ่มบางตา เนื่องจากเป็นเวลาเย็นใกล้ค่ำ แม่บ้านแม่เรือนส่วนใหญ่ซื้อกับข้าวกลับไปประกอบอาหารมื้อเย็นให้ครอบครัว ส่วนบรรดาพ่อค้าแม่ขายก็กำลังเก็บแผงเตรียมจะไปจัดการงานในครัวเรือนของตนบ้าง ทุกมือกำลังวุ่นวาย ทุกสายตากำลังจับจ้องกับการทำงานของตนเพื่อแข่งกับแสงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า จนเมื่อไอ้ทากปรากฏตัวขึ้น เสียงตอบรับ(?)จึงดูจะเบาบางกว่าที่เคย

            กล้องตัวที่สองซูมจับใบหน้าของเด็กหนุ่มผมดำตาดำแต่ไม่ใส่แว่น ที่กำลังยืนเกาหัวแกรกๆ ตามความเคยชินมากกว่าจะเพราะมีเหาเห็บหรือรังแค ดวงตาที่เจ้าตัวมั่นใจนักหนาว่าเฉียบคมกว่าเด็กรุ่นเดียวกันคนอื่นๆ ในตำบลกวาดมองสภาพตลาดอย่างว้าวุ่นใจ

            ไม่นึกเลยว่า พอไม่มีดอกไม้ไฟของไอ้โตวางอยู่ แผงขนมของแม่อุราจะหายากขนาดนี้...

            ถ้าไม่ใช่เพราะป้ายร้านขนาดใหญ่พอๆ กับบิลบอร์ดบนทางด่วนในกรุงเทพที่เคยเห็นในละครหลังข่าว บวกกับสีสันสุดก๊าวใจนั่นแล้ว เขาอาจจะเดินผ่านไปโดยไม่รู้ตัวให้แม่อุราด่าเล่นก็เป็นได้

            จริงๆ แล้วเขาก็ไม่เคยสังเกตไอ้ป้ายสยองขวัญนั่นหรอก เพราะมาตลาดทีไรก็มีไอ้โตช่วยนำทาง หรือไม่งั้นก็มีหนูนามาช่วยกำกับ ไม่เคยต้องมาเดินคนเดียวเลยสักครั้ง ปลาที่พ่อเขาใช้ทำซูชิที่ร้านก็จับกันเอง ข้าวก็ซื้อตรงจากนาพ่อกำนัลผ่านตาโค่ยายมิ้น ไข่รึก็เก็บจากใต้ถุนบ้าน นานๆ ทีถึงจะไปแอบเก็บจากไก่ในวัด(แกกลัวตายไม่เป็นสินะไอ้ทาก) เด็กหนุ่มจึงแทบไม่เคยมีธุระอะไรต้องเข้ามาในตลาด นอกจากมาหาเพื่อนเท่านั้น

            วันนี้ก็เหมือนกัน ทีแรกเขาตั้งใจจะเอาซูชิที่ขายเหลือไปฝากพี่ข้าวหลามสักหน่อย เห็นเคยเปรยๆ ว่ากระเบนชอบกิน แต่พอไปถึงบ้านกลับไม่มีใครอยู่ ครั้นจะวางของกินทิ้งไว้ก็กลัวจะกลายเป็นลาภปากไอ้เข้ม เลยตัดสินใจเอามาบริจาคเป็นข้าวเย็นให้เพื่อนรักอย่างไอ้โตแทน

            ได้ข่าวว่าพี่ระเบียงไปขลุกอยู่บ้านยายบ่อนหลายวันแล้วยังไม่กลับ ป่านนี้ไอ้โตคงกินขนมแม่อุราจนเลี่ยนแล้วล่ะมั้ง...

            คิดพลางคลี่รอยยิ้มกว้างจนแม่ค้าสาวๆ(และไม่สาว)แถวนั้นแทบกรี๊ดสลบ ก่อนสาวเท้าเข้าหาแผงไม้ไผ่ใต้ป้ายร้านสีชมพูสด หากวันนี้กลับไม่พบใบหน้าหวานๆ ของแม่ค้าเจ้าประจำ แต่เป็นหน้าบูดๆ เหมือนปลาบู่แช่ฟอร์มาลีนของเด็กหนุ่มเจ้าของแผงดอกไม้ไฟ(ที่ไม่เคยตั้งแผงเอง...ฝากชาวบ้านขายตลอด)แทน

            "อ้าว ไอ้โต! เป็นไงมาไงวันนี้นั่งเฝ้าแผงให้อุราได้ล่ะเนี่ย?"

            ทักทายตามความเคยชิน แม้ภาพตรงหน้านั้นจะเป็นสิ่งที่หาดูได้ยากยิ่ง ใครๆ ก็รู้ว่าไอ้โตเกลียดการนั่งขายของรับหน้าลูกค้าแค่ไหน จะขายของได้สักชิ้นโดยไม่แหกปากขู่ฆ่าผู้ซื้อสักห้ารอบเก้าตลบก่อนนี่ไม่มี

            หรือว่านี่จะเป็นสาเหตุ ที่วันนี้ขนมหวานบนแผงดูจะเหลือเยอะกว่าที่เคย?

            "จะยืนตรงนั้นไปถึงไหน บังหน้าร้านคนจะค้าจะขาย อยากเคารพธงชาติไปยืนหน้าเสาธงโรงเรียนโน่น!"

            เสียงด่าแทนคำทักทายทำเอาไอ้ทากยิ้มหน้าม้าน...

            สงสัยต้องบอกอุราให้เพลาๆ มือเวลาทำขนมหน่อย คงใส่น้ำตาลมากไปไอ้โตถึงดุอย่างนี้

            คิดพลางเหลือบมองสภาพเพื่อนรักที่นั่งชันเข่าอยู่หลังแผง ทีแรกก็นึกว่าไอ้โตนึกสนุกหาสร้อยคอแปลกๆ มาสวมนำแฟชั่นในตำบล แต่ไอ้สร้อยเส้นนั้นมันแลคล้ายๆ ปลอกคอที่โคมฉายซื้อมาใส่ให้ไอ้เข้มเมื่อสัปดาห์ก่อนชอบกลอยู่...

            มองไล่ไปเรื่อยๆ ก็เห็นสายโซ่ล่ามจากคอไอ้โตลงไปถึงขาไม้ไผ่ตั้งแผง

            ไอ้ทากอาจจะไม่ฉลาด แต่ก็ไม่โง่จนตีความไม่ออก...

            หวังว่าอุราคงจะไม่ลืมพาไอ้โตไปฉีดยานะ ถึงจะใกล้หมดหน้าร้อนแล้วแต่พิษสุนัขบ้าก็ยังระบาดได้อยู่... (แต่ไอ้โตเพื่อนเอ็งมันเป็นคนนะ...)

            ไอ้ทากเพิ่งรู้ตัวว่าใช้เวลาตีความมากไปหน่อยเมื่อเสียงด่าจากคนบนแผงลอยมาเข้าหูอีกครั้ง

            "มองอะไรของแก ถ้าจะมองหาเจ๊ข้าวหลามก็ไปท้ายตลาดโน่น"

            ได้ยินแล้วอดยิ้มตอบไม่ได้ ทำเป็นไม่สนใจเสียงโวยวายของไอ้โตแล้วจัดแจงพาตัวเองขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนแผงไม้ไผ่ โดยระดับมุมปากยังไม่ตกลงจากเดิมเลยแม้แต่องศาเดียว

            "วันนี้ขายดีไหม?"

            ...

            ไม่น่าแปลกที่คำตอบที่ได้รับมีแต่ถ้อยคำร้องทุกข์จากบรรดาขนมหวานเบื้องหน้าราวกับเป็นเขาเป็นท่านเปาบุ้นจิ้น ฟักทองแกงบวดในหม้อตั้งไฟคงแหกปากบอกเขาว่ากะทิก้นหม้อไหม้ไปแล้วตั้งแต่เที่ยง เพราะไอ้คนเฝ้าแผงไม่ยอมเอาทัพพีกวน ทองหยิบทองหยอดและขนมตระกูลทองทั้งหลายคงอยากอุทธรณ์ว่า ส่องประกายอร่ามกันแต่เช้าก็ยังไม่มีคนมาแล เพราะไอ้บ้าหัวเงินนี่ดันทำหน้ายักษ์ใส่จนลูกค้าลูกขายเผ่นหนีกันแทบไม่ทัน ส่วนหน้านวลคงอยากไปแจ้งทะเบียนเปลี่ยนชื่อเป็นหน้าแตกยับ ซ้ำขอย้ายสำมะโนครัวตั้งแต่มือดอกไม้ไฟประจำตำบลลุกมาอาละวาดตอนเที่ยงๆ เพราะหมอสมานแกเดินผ่านแผง

            แต่บังเอิญว่าคนหน้าหล่อๆ อย่างไอ้ทากไม่มีวันถูกมองเป็นท่านเปาฯหน้าดำ ที่สำคัญไอ้พวกที่ตีฆ้องร้องทุกข์กันอยู่นั่นมันก็เป็นแค่ขนม ดังนั้นเสียงตอบรับเดียวที่ไอ้ทากได้ยินจึงเป็นความเงียบ

            "ไอ้โต..."

            คำเรียกเบาๆที่อีกฝ่ายทำท่าไม่สนใจ ไอ้ทากจึงตัดสินใจพูดต่อแบบไม่รอคำขานรับ

            "เอ็งโกรธอะไรข้าเรอะ"

            ฉึก!

            บรรยากาศรอบแผงกลายเป็นดินแดนลับแลในบัดดล ไอ้โตเพิ่งรู้วันนี้เองว่านอกจากเสียงจะกลายเป็นของแข็งได้แล้ว มันยังจิ้มคนตายได้ด้วย

            นี่สินะที่เรียกว่า แทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ (จะบ้าเรอะ!!!) เอ้ย แทงใจดำ

            "ใครจะไปโกรธเอ็งให้เปลืองอารมณ์!"

            ว่าแล้วขยับหันหลังให้คู่สนทนาในบัดดล ปล่อยไอ้ทากนั่งมองหน้างงๆ แบบตามสถานการณ์ไม่ทัน

            แต่ว่า...ไอ้ท่าทางกอดอกนั่งหันหลังแบบนี้ มันเหมือนเวลาไอ้หง่าวที่เขาเคยเลี้ยงตอนเด็กๆ งอนไม่มีผิด

            "หรือว่าโกรธที่ข้าไม่ชวนเอ็งไปช่วยพี่ข้าวหลามพายเรือ... เอ็งก็รู้ว่าเรือพี่เขามันแคบ ขึ้นลงไปพายหลายๆ คนก็ไม่มีที่วางหม้อแกงกันพอดี..."

            เดาซะไอ้โตอยากจะถีบส่งคนพูดให้ไปฝากตัวเป็นศิษย์วิชามั่วสุ่มศึกษาของแม่อุรา จะว่ามันโง่หรือมองโลกในแง่ดีเกินไป? แต่อย่างน้อยๆก็เกือบเดาถูกแล้วล่ะน่า เสียแต่ว่าเรื่องนั้นมันไม่ใช่ประเด็น(โว้ย)

            ไอ้โตเริ่มหงุดหงิด แรกๆ ไอ้กระเบนที่ร้อยวันพันปีไม่เคยคุยกันได้จบประโยคโดยเลือดไม่ออกปากมาชวนเล่น เขาไม่ได้อยากจะเล่นกับมันนักหรอกนะ แต่ไหนๆ ตอนนั้นไอ้ทากก็ไปพายเรือป้อสาวไม่เห็นหัวเห็นหางเขาแล้ว ไอ้จะไปเล่นกับคนอื่นบ้างก็ไม่เห็นผิด

            แต่ตอนนี้กระเบนมันหายหัวไปไหนก็ไม่ทราบพระบิดามัน เขาเลยไม่ได้ออกไปไหน แถมยังโดนแม่อุราจับล่ามกับแผงอีก

            ถ้าไอ้ทากไม่ไปพายเรือจีบสาวแต่แรก เขาก็คงไม่ว่างเล่นกับกระเบน แล้ววันนี้ก็ไม่ต้องมัวนั่งรอไอ้ผีปากฉีกนั่นจนต้องเฝ้าแผง...

            ความผิดมันคนเดียว...แล้วยังมาทำนั่งลอยหน้าลอยตาไม่รู้เรื่องอีก

            หงุดหงิดว้อย!!!

            "ตกลงว่าโกรธเพราะข้าไปยุ่งกับพี่ข้าวหลามใช่ไหม?"

            ...เอ็งเลี้ยงกุมารทองรึเปล่าน่ะไอ้ทาก...

            ถูกมองออกแบบโต้งๆ ตรงๆ แบบนี้ ไอ้โตถึงกับหน้าขึ้นสี แต่ด้วยศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายใจนักเลงที่ดี ใครมันจะไปยอมรับกันง่ายๆ

            "ไม่ใช่โว้ย!! ข้าแค่หงุดหงิดที่ยัยอุราฝากเฝ้าแผงแล้วหายไปตั้งแต่เช้ายันเย็นเลยต่างหากเล่า ปวดฉี่จะตายอยู่แล้ว..."

            เสียงโวยขาดกลางประโยค เมื่อคู่สนทนายิ้มร่าพลางคว้าสายโซ่เส้นเล็กที่พันธนาการตนขึ้นมา ไอ้โตถึงกับหน้าซีด เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามหน้าผาก

            เขาไม่ได้กลัวไอ้ทาก จะกลัวทำไม เป็นเพื่อนวิ่งเล่นไล่ตีหัวกันมาตั้งแต่เล็ก เห็นหน้ากันแทบทุกวันจนหลับตาก็ภาพลอยมาหลอน...

            ไอ้ที่เขากลัวน่ะ คือปังตอในมือมันต่างหาก...

            ดูขนาดกับรูปร่างแล้ว คงเอาไว้ชำแหละปลาทำซูชิสินะ

            แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!

            นี่ไอ้ทากคงไม่คิดจะฆ่าเขาหั่นศพชำแหละทิ้งลงแม่น้ำเป็นแกล้มน้ำพริกยายละมุดหรอกนะ

            หรือว่า เจ๊ข้าวหลามจะคิดสูตรข้าวแกงเนื้อคนแล้วบัญชาให้ไอ้ทากมันมาล่าเหยื่อไปถวาย

            อย่านะโว้ยไอ้ทาก!!!! ข้าเป็นเพื่อนเอ็งนะ!! ข้าตายแล้วใครจะต่อยกับเอ็ง อีกอย่างนี่มันกลางตลาด ถ้าริอาจจะทำฆาตกรรมอำพราง อย่างน้อยๆก็ลากไปฆ่าในป่าก็ได้นี่

            กับอีแค่เรื่องแบบนี้ ช่วยฉลาดสักครั้งเถอะ!!! (ตกลงเอ็งเข้าข้างใครวะเนี่ยไอ้โต)

            ฉับ!

            ระหว่างที่ไอ้โตกำลังคิดพล็อตนิยายชิงรักหักสวาทฆาตกรรมอำพรางสืบสวนตรวจภายในอยู่นั้น ปังตอในมือไอ้ทากก็ฟันฉับลงที่โซ่เส้นบาง เส้นเหล็กเล็กๆ ขาดออกจากกันแบบไม่ต้องลุ้น จากนั้นไอ้หนุ่มลูกชายร้านซูชิก็ถือโอกาสนี้คว้าแขนไอ้โตวิ่งออกจากตลาดทันที โดยไม่สนใจสายตาสอดรู้สอดเห็นของแม่ค้าพ่อขายแผงข้างเคียง

            และแน่นอนว่า การกระทำทั้งหมด ไม่ได้เล็ดรอดหลุดพ้นสายตาคู่ที่แอบ(ถ้ำ)มองมาตั้งแต่ต้นเลยแม้แต่น้อย

            เด็กสาวผมหางม้ายกมือขึ้นกำหมัดแล้วแทงศอกลงข้างตัวอย่างสมใจ ไม่เสียดายกำไรที่หดหายไปในวันนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะนอกจากจะได้ไปเก็บข่าวจากบ้านเจ้าของโรงสีประจำตำบลแล้ว ยังกลับมาทันเห็นฉากสวีท(?)ของคู่โปรดประจำปีอีกต่างหาก

            โซ่ที่ขาดไปจะยกหนี้ให้ก็ได้ ขอแค่ไอ้โตกับไอ้ทากมาล้างจานให้เธอสักสัปดาห์ จะได้เห็นฉากเด็ดๆ เพิ่มขึ้นอีกหน่อย...

            คิดแล้วอุราปลื้ม...

------------------------------------------------

            แต่ไอ้โต....ไม่ปลื้ม

            นี่ไอ้ทากมันลากเขาเข้าป่ามาทำพระแสงดาบญี่ปุ่นอะไร? หรือว่ามันเกิดฉลาดกระทันหันคิดจะเปลี่ยนโลเคชั่นประกอบอาชญากรรม จะว่าไปไอ้ป่าละเมาะริมหมู่บ้านนี่ก็ทึบใช่ย่อย สงสัยอานิสงจากทฤษฎีเกษตรแบบอิงธรรมชาติของไอ้คุณชายนั่นจะได้ผลมากไป จนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าที่ยืนอยู่นี่มันป่าโปร่งภาคอีสานหรือป่าดงดิบแอมะซอนกันแน่

            คิดแล้วเหลือบมองไอ้คนที่กึ่งจูงกึ่งลากเขามาลึกเข้าไปเรื่อยๆ (ดีที่มันแค่จับแขน ไม่ได้จูงโซ่ ไม่งั้นไอ้โตคงกัดแก้มันเขี้ยวไปสักสอง-สามแผลแล้ว)

            "นี่เอ็งกะจะเดินทะลุไปตำบลข้างๆ เลยรึไง" ไอ้ทากได้ยินก็หยุดเดิน แล้วก็หันกลับมาหัวเราะแหะๆ "โทษทีๆ พอดีคิดอะไรเพลินๆ"

            "คิดถึงพี่ข้าวหลามก็ไปหาที่บ้านซะเซ่"

            ยิ่งอีกฝ่ายประชดประชันมากเท่าไหร่ คนฟังก็ยิ่งยิ้ม ยิ่งหัวเราะมากขึ้น ไอ้คนพูดก็ยิ่งหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าชนิดไม่ต้องทาสีแดงติดเขาเพิ่ม (มุขกันดั้มใครไม่เก็ทก็ขออภัย)

            "สรุปว่าเอ็งโกรธอะไรข้ากันแน่หือ ไอ้โต" ร่างสูงยังคงถามด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงยังคงร่าเริงจนน่าหมั่นไส้แต่มือที่จับข้อมือไอ้โตไว้นั้นบีบกระชับแน่นขึ้นให้รู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มไม่สบอารมณ์

            "ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง"

            ไม่รู้มันเป็นธรรมเนียมหรืออย่างไรที่จำเลยจะต้องปากแข็งไปเรื่อยๆ จนกว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายจะปรากฏออกมา ทว่าคดีนี้มันไม่มีหลักฐาน ไม่มีโจทก์ ไม่มีคนแจ้งความ

            จะมีก็แต่เจ้าพนักงานกับจำเลยที่เล่นสงครามประสาทอยู่กลางป่าเท่านั้น

            "วันนี้...ไม่ไปเล่นกับไอ้กระเบนเหรอ?"

            ฉึก!!

            คำถามง่ายๆ ชิวๆ เหมือนคำถามจำพวก "วันนี้อากาศดีนะ" หรือ "วันนี้ทานข้าวหรือยัง" แม้แต่น้ำเสียงก็ยังฟังดูสบายๆ รอยยิ้มสดใสก็ยังระบายอยู่บนใบหน้าคนพูด ทว่าทำไมไอ้โตกลับรู้สึกถึงเงาดำๆ แบบโปร่งใส(?)ลอยทะมึนอยู่ด้านหลังไอ้ทากเสียแทน

            ที่สำคัญ...มันเพราะอะไรกัน...

            ไอ้ความรู้สึกผิดนี่มันอะไรกัน!

            ทั้งๆ ที่คนผิดน่ะมันคือไอ้ทากแท้ๆ แต่ทำไม...ทำไม.......

            ทำไมมันรู้สึกเหมือนภรรยามีชู้แล้วถูกจับได้เลยฟะ!!! (อ่าวแล้วไม่ใช่เรอะ?)

            "แล้ว..." ไอ้ทากเอ่ยขึ้นอีกครั้งให้จำเลยสะดุ้งเฮือก แค่คำถามเดียวกลับถูกต้อนเสียจนมุม ไอ้โตเงยขึ้นมองรอยยิ้มกว้างพร้อมไอทะมึนสีดำโปร่งใสด้านหลัง

            "ยังโกรธอยู่อีกไหม?"

            ไม่โกร๊ธธธธ ไม่ได้โกรธเคือง หรืองอนใครเลยจริงๆ นะ

            นั่นคือเสียงร่ำร้องอยู่ในใจของไอ้โตขณะขยับปากพึมพำคำตอบเบาๆ

 
            "หะ...หายโกรธ.....ก็ได้"

            หากดูท่าเจ้าพนักงานรูปหล่อจะจงใจอ่านสีหน้าซีดๆ ของจำเลย(รัก...) ผิดไป มือใหญ่จึงถือวิสาสะยกขึ้นแตะที่หน้าผาก

            "สีหน้าดูไม่ดี เอ็งไม่สบายเหรอไอ้โต?"

            แม้จะยิ้มแต่ไอทมิฬด้านหลังมันยังไม่ยอมจางไป ไอ้โตลืมตัวปัดมือนั้นทิ้ง จิตใต้สำนึกมันร่ำๆ จะสั่งให้เขาสวดแผ่เมตตาควบชินบัญชร แถมบทยะฐากรวดน้ำให้อีกสามรอบ แต่ขืนสวดไปจริงเขาคงได้กลายเป็นผีรอรับส่วนบุญคาป่าแน่

            หัวสมองไอคิวสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานรัฐบาลไทยก็ดันไม่ยอมทำงานเอาซะอย่างนั้น คนฉลาดๆ อย่างไอ้โตเลยได้แต่พึ่งข้ออ้างแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว

            "ข้าไปฉี่ก่อนนะ"

************************************TBC...

ตามสัญญาที่ใครหลายคนรอคอย(?)

ตอนนี้ถือว่าจบภาค ไอ้ทศ&ข้าวหลาม แล้วนะฮะ

ว่าแล้วก็แปะรูป

By Fiar 

อยากเห็นรูปใหญ่ๆ ก็จิ้มที่รูปสิจ๊ะ >[]< 

รูปนี้ได้จากเฟียร์ตั้งแต่เดือนมกราคม ตอนแรกก็ว่าจะอัพเลย แต่พอคุยกับดอสแล้วจึงตัดสินใจเอามาลงหลังจบภาพ ไอ้ทศข้าวหลามดีกว่า =w="

***ดอกบัว = รัก เคารพ และบูชา***

หลังจากที่ได้คุยพล็อตกันจริงๆ จังๆ อิเบนซ์กับดอสก็ได้ข้อสรุปว่า...

มนต์รักดอนหอยหลอด จะมีทั้งหมด 2 ภาค

ภาคแรกมีทั้งหมด 25 ตอน ส่วนภาคสองยังไม่ได้คุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเลย (เอาภาคแรกให้จบก่อนเถอะโยม)

และ side story ที่อาจจะเขียนก็ได้ หรือไม่เขียนก็ได้ ตามอารมณ์ของกระดาษหนึ่งแผ่น และแมวหนึ่งตัว = ="

ยังไงซะก็ตั้งใจกันไว้ว่า ปีนี้จะทำให้จบภาคแรกให้ได้

และจากนี้ไปจะเข้าสู่ช่วง _ตื้ด_จีบ_ตื้ด_ จากนั้นจะเป็นช่วง _ตื้ด_จีบ_ตื้ด_ แล้วจึงจบภาคแนะนำตัวละคร  (จงเติมคำลงในช่องว่าง กร๊ากกกกก) และเข้าสู่ภาค 2 ที่(คิดว่าน่าจะ)เป็นพล็อตหลักของเรื่องนี้(มั้ง)

เอาเป็นว่าช่วยถึกอ่านกันหน่อยก็แล้วกันนะค๊าบบบบบ >[]</