[Fic]Reborn! : Triangle [1]
posted on 23 Jul 2008 01:15 by foundation
Title : Triangle [1]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : It's a S-E-C-R-E-T ♥
Warning : AU และ อาจจะดอง = ="
--------------------------------------------
"อ้าวสึนะ วันนี้ก็กลับช้าอีกแล้วเหรอ" ยามาโมโตะที่เพิ่งเดินออกจากห้องชมรมเอ่ยทักคนที่กำลังเดินผ่านประตูโรงเรียน คนถูกทักหยุดกึกหันกลับมามองอ้ำอึ้ง
"เอ้อ...อืม"
สุดท้ายสึนะก็รับคำและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ร่างสูงวิ่งเข้ามาหยุดคุยข้างกาย กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากร่างนั้นทำให้หัวใจของสึนะกระตุกวาบ คล้ายมีอะไรบางอย่างถูกดึงออกไป จนเผลอสูดหายใจลึกราวกับดึงบางอย่างที่ว่าให้กลับมา
"นั่งทำการบ้านที่โรงเรียนอีกแล้วเหรอ แล้วจะเรียกการบ้านได้ยังไงล่ะ" ร่างสูงเริ่มบทสนทนาแล้วก็หัวเราะ
"ก็...ถ้าทำที่บ้านมันน่าเบื่อใช่ไหมล่ะ" สึนะแก้ตัว แม้จะรู้แก่ใจดีว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงก็ตาม
"มันก็ถูกนะ กลับบ้านไปก็อยากพักผ่อนมากกว่า"
สึนะยิ้ม แอบโล่งใจที่ยามาโมโตะยอมเชื่อเหตุผลที่ไม่เข้าท่าของเขา
"อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะแข่งแล้วสินะ คงตื่นเต้นล่ะสิ ยิ่งเป็นปีสุดท้ายแล้วด้วย" เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง นับว่าเป็นโชคดีอีกครั้งที่คนฟังเหมือนจะไม่ทันสังเกต
"อื้อ ไม่ใช่แค่พวกปีสามหรอกนะ โค้ชเองก็ดูจะตื่นเต้นเหมือนกัน ถึงได้ฝึกโหดตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้วไง"
ฟังดูทั้งเหนื่อยทั้งน่ารำคาญ แต่ใบหน้าของคนพูดกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เปล่งประกายสดใสเสียจนสึนะต้องขยับยิ้มตาม
"โค้ชถึงกับบอกว่า ถ้าปีนี้ติดหนึ่งในสี่ของอินเตอร์ไฮได้ล่ะก็จะพาไปเลี้ยง..."
เสียงทุ้มยามพูดถึงเรื่องต่างๆ ฟังดูสนุกสนาน ไม่ใช่แต่เรื่องเบสบอลเท่านั้น แต่ทุกๆ เรื่องที่อีกฝ่ายพูด ไม่ว่าเรื่องไหนก็ฟังดูสนุกสนาน ชวนให้คลายกังวล
บางทีคงเป็นเพราะน้ำเสียงของยามาโมโตะ
สึนะคิดพลางโดยที่รอยยิ้มไม่จางหายไปจากใบหน้า จนกระทั่งสายตาที่มองใบหน้าคมมองเลยไหล่สูงขึ้นไปยังอาคารด้านหลัง รอยยิ้มจึงค่อยๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจหยุดชะงัก
นัยน์ตาคมที่ดำสนิทที่มองมาเย็นชา ยากจะคาดเดาอารมณ์ จนคนที่ถูกมองเริ่มทำตัวไม่ถูก
เขาไม่ผิด...
ใช่ เขาไม่ผิด
สึนะบอกกับตัวเองช้าๆ ตาสีน้ำตาลยังคงจ้องสบกับตาดุคู่นั้นไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว
แค่ปัจจุบัน...เขาก็เข้าใกล้สิ่งที่ว่างเปล่าเข้าไปทุกที
ถ้าเรื่องแค่นี้เขายังถอย...เขาก็แพ้อย่างไม่สามารถลุกขึ้นยืนขึ้นมาใหม่
"มีอะไรเหรอสึนะ?"
ยามาโมโตะที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปนานเอ่ยขึ้น พลางหันกลับไปมองสิ่งที่เพื่อนร่างเล็กให้ความสนใจ แต่ก็พบกับอาคารเรียนที่ว่างเปล่า
"ไม่มีอะไรหรอกยามาโมโตะ ฉันแค่ใจลอยนิดหน่อยน่ะ" สึนะตอบ คว้าแขนเสื้อเพื่อนตัวโตให้เริ่มออกเดิน
ถนนทางเดินในเขตที่อยู่อาศัยนั้นเงียบเหงา คงเป็นเพราะนักเรียนส่วนใหญ่กลับถึงบ้านพักผ่อนกันเรียบร้อยแล้ว บางส่วนอาจจะยังเตร็จเตร่อยู่ตามห้างสรรพสินค้า เกมเซ็นเตอร์ หรืออาจจะกำลังคร่ำเคร่งเครียดกับการเรียนพิเศษที่ติวเตอร์ก็เป็นได้ แต่ก็ยังมีอีกบางส่วนที่ยังคงเดินเรื่อยเปื่อยกับบทสนทนายามเย็น
ส่วนสึนะกับยามาโมโตะเลือกที่จะแวะแมคฯ ก่อนกลับบ้าน เพราะบ้านของทั้งสองคนอยู่ทางเดียวกัน ดังนั้นจึงมีโอกาสได้กลับบ้านพร้อมกันอยู่บ่อยครั้ง
ทั้งสองพูดคุยเรื่องทั่วไปตั้งแต่เรื่องเรียน เรื่องการฝึกซ้อมของยามาโมโตะ รวมไปถึงเรื่องเครียดๆ อย่างเรื่องเรียนต่อในปีหน้า จนกระทั่ง...
"นี่รู้เรื่องนั้นรึเปล่า" เสียงใสๆ ของกลุ่มนักเรียนหญิงที่นั่งคุยกันถัดไปไม่ไกลหยุดบทสนทนาที่กำลังดำเนินอยู่ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วพวกเขาควรจะทำเพียงแค่มองเล็กน้อย แล้วก็หันกลับมาพูดคุยกันต่ออย่างไม่สนใจ หากวันนี้ทั้งยามาโมโตะและสึนะต่างพร้อมใจกันเงียบเพื่อฟังสิ่งที่พวกหล่อนพูด
"เรื่องอะไรล่ะ" หนึ่งในกลุ่มนั้นถามอย่างเบื่อหน่าย
"ก็เรื่องหมอกวันศุกร์ไง" เพียงแค่นั้น เพื่อนคนอื่นๆ ก็พอกันหยุดการกระทำแล้วจับกลุ่มคุยกันอย่างจริงจังจนดูตลก
"อ๋อ ฉันรู้ๆ"
"ที่ว่าในเช้าวันศุกร์ที่หมอกลงจัด จะมีร้านค้าปริศนาที่เราสามารถซื้ออะไรก็ได้ใช่ไหม"
"อ้ะ! เรื่องนั้นฉันก็เคยได้ยินเหมือนกัน เห็นว่าซื้อได้ทุกอย่างเลยนะ"
"ฉันว่าคงเป็นแค่ข่าวลือล่ะมั้ง มันมีได้ยังไงไอ้ร้านที่มีทุกอย่างน่ะ" เด็กสาวที่ทำหน้าเบื่อหน่ายในตอนแรกให้ความเห็น
"แต่ฉันว่าเป็นเรื่องจริง รู้ข่าวเรื่องเด็กห้อง C รึเปล่าล่ะ" คนที่เป็นตัวต้นเรื่องทำเสียงเบาลงคล้ายกับว่าเรื่องที่กำลังพูดเป็นความลับระดับชาติ แต่เสียงของเธอก็ยังดังพอให้อีกสองคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มสนทนาได้ยินอยู่ดี
"ที่ว่าคบอยู่กับรุ่นพี่ในชมรมฟุตบอลนั่นน่ะเหรอ"
"ใช่ คนนั้นล่ะ มีคนบอกมาว่าเขาเป็นหนึ่งในลูกค้าของร้านที่ว่านั่น" คราวนี้ทั้งกลุ่มส่งเสียงเอ๋ออกมาดังเสียจนคนอื่นๆ หันมามอง พวกเธอมองกันเลิ่กลั่กแต่สุดท้ายก็คุยกันต่อ
"จะบอกว่าเขาซื้อ 'ความรัก' งั้นเหรอ ฮึ้ย...เป็นไปไม่ได้หรอก ข่าวน่าจะมั่วมากกว่า" หนึ่งในนั้นทำท่าทางไม่เชื่อ แต่ก็แสดงสีหน้าสนอกสนใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"ตอนแรกก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ว่าเพื่อนฉันที่เรียนห้องเดียวกับเขาบอกว่า ก่อนหน้านี้เขากับรุ่นพี่คนนั้นไม่เคยคุยกันซักครั้ง" เจ้าของเรื่องเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับเห็นมากับตาว่าผู้หญิงคนที่พูดถึงเดินเข้าไปในร้านที่ว่า
"เขาอาจจะเคยคุยกันก็ได้"
"ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะมีข่าวออกมาบ้างสิ รุ่นพี่คนนั้นก็พอจะมีพวกผู้หญิงสนใจอยู่เหมือนกัน" เจ้าหล่อนยังคงยืนยันความคิดของตัวเองต่อไป
"สรุปคือ เธอคิดว่าร้านนั้นขายทุกอย่างรวมไปถึง 'ความรัก' ด้วยงั้นสิ" หนึ่งในนั้นเอ่ยสรุปให้คนฟังฉีกยิ้ม
"ก็แค่ฟังหูไว้หู แต่ถ้าร้านนั้นมีจริงก็ดีสิ เผื่อฉันจะสมหวังกับ..."
ครืด...
"กลับกันเถอะสึนะ" สึนะเงยหน้ามองร่างสูงอย่างแปลกใจ ที่จู่ๆ ก็ชวนเขากลับบ้านซะอย่างนั้น แม้จะไม่ค่อยเข้าใจแต่สึนะก็รีบลุกขึ้นวิ่งตามยามาโมโตะออกไปแต่โดยดี
นัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบมองใบหน้าสลักของเพื่อนสนิทที่เอาแต่เงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่ อาจจะเพราะเป็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องกระทบ ถึงทำให้เขารู้สึกว่ายามาโมโตะดูเท่กว่าปกติ
สึนะเผลอขยับยิ้มน้อยๆ กับความคิด เพราะถึงไม่ต้องมีแสงอาทิตย์ ยามาโมโตะก็ดูเท่อยู่แล้ว ทั้งเท่ ใจดี ร่าเริง
ไม่ว่าใคร...ก็หลงรัก
แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ จางลง สึนะไม่ได้ยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอก กลัวว่าถ้าทำเช่นนั้นอีกฝ่ายอาจจะสังเกตเห็นและเอ่ยถามขึ้นมา ความเป็นห่วงเป็นใยของยามาโมโตะเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้สึนะดีใจอยู่เสมอ
แล้วความคิดก็มาหยุดตรงที่บทสนทนาของกลุ่มนักเรียนหญิงเมื่อครู่อีกครั้ง
ร้านค้าในสายหมอก
ฟังดูโรแมนติกดี เหมาะที่จะเป็นเรื่องพูดคุยของกลุ่มวัยรุ่นอย่างพวกเขาโดยเฉพาะเด็กผู้หญิง เพศที่มีการคิดจินตนาการสูงจนบางครั้งเขาก็ไม่อาจเข้าใจ
ร้านที่เราสามารถซื้อทุกอย่างที่เราต้องการ
แล้วความคิดก็หยุดลงอีกครั้ง
พร้อมกับที่ตาคู่โตได้เงยขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าคม สึนะเม้มริมฝีปากแน่น
ไม่หรอก...ไม่ใช่อย่างที่เขาคิดหรอก
สึนะบอกกับตัวเองเช่นนั้น แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไปตรงๆ ว่า "ยามาโมโตะก็ไม่เชื่อข่าวลือนั่นสินะ" อยู่ดี
เรื่องแบบนั้นมันก็แค่เรื่องไร้สาระ
เขาย้ำความคิดอีกครั้ง
ตาสีน้ำตาลผละจากเสี้ยวหน้าของยามาโมโตะไปยังถนนสีส้มที่ทอดยาวเบื้องหน้า สมองคิดปฏิเสธตัวตนของร้านที่ตั้งอยู่ในสายหมอกที่ว่านั่น เขาไม่เชื่อว่ามนุษย์เราสามารถ 'ซื้อ' ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ได้
อย่างน้อย...ก็ไม่ใช่กับความรัก
********************************* TBC...
ปั่นกันอย่างรวดเร็ว เรียกว่า ซอยสั้นๆ แต่ถี่ยิบ (โดนปังตอสับหัว โทษฐานใช้วาจาหยาบคาย)
แอบแปลกใจ เพราะเรื่องนี้เขียนสนุกมากกกกกก นานแล้วที่นิ้วอิเบนซ์ไม่ได้ขยับเร็วปรื๋อแบบนี้ เพราะฉะนั้น ตามกันดีๆ ล่ะ ฮิ้วววว >[]<b
ตอนนี้เริ่มพล็อตตอนจบไว้แล้ว แต่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ ใครจะรู้ หึๆๆๆๆๆ
หา?... ดอนหอยหลอด?
อ๋อออออออออออออออออออออออ
อยู่ในไหดองน่ะ!
รอตอนต่อไปค่ะ
#1 By RIk' on 2008-07-23 08:04