-Lynx-

Title : Triangle [1.5]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : It's a S-E-C-R-E-T ♥
Warning : AU และ อาจจะดอง = ="

-------------------------------------------- 

        สึนะโยชิมักจะฝันถึงหมอก

        หมอกสีดำสนิทกับบรรยากาศและพื้นสีขาวราวกับหิมะ
ไม่มีอะไรนอกจากสีขาวกับสีดำ แม้แต่สองมือของตัวเองยามก้มมองก็เป็นสีขาวซีดจนเกือบจะกลืนไปกับสีพื้น ทุกครั้งที่รู้สึกตัวเขาก็จะเริ่มออกเดิน... เดินไปโดยไม่รู้ว่าข้างหน้านั้นมีอะไรรออยู่ รอบข้างก็ไม่มีอะไรนอกจากสีดำของสายหมอกสีดำที่ลอยอ้อยอิ่ง

        ครั้งแรกที่ฝันเห็น สึนะโยชิได้แต่หันมองรอบตัวอย่างสงสัย

        มันไม่ใช่ควันไฟ... เขาบอกตัวเองเช่นนั้น

        เพราะมันไม่มีกลิ่นของไฟ หรือแม้แต่กลิ่นฉุน มันเป็นละอองสีดำที่ไม่ว่าจะวาดมือไปมามากแค่ไหน ละอองเหล่านั้นก็แตะเข้ากับฝ่ามือและเลยผ่านไปราวกับผ้าผืนบาง

        แต่สัมผัสมันไม่ได้

        รู้เพียงแค่มันคือหมอกสีดำ และมันอยู่ที่นั่นเท่านั้น

        มีหลายครั้งที่เขาหยุด มองซ้ายมองขวา บางครั้งก็หันกลับไปมองข้างหลัง สึนะไม่เข้าใจว่าเขาหยุดทำไม และทำไมถึงหันไปมองรอบตัวทั้งๆ ที่มันก็ไม่มีอะไรอะไรแตกต่างกัน

        ถ้าจะบอกว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง เขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือถ้าจะบอกว่ากำลังมองหาใครสักคน เขาก็ไม่รู้อีกเช่นกันว่ากำลังมองหาใคร และเพื่ออะไร

        บางทีเพราะรู้ว่ามันคือความฝันก็เป็นได้

        "อ่ะ...โทษทีทำให้ตกใจหรือเปล่า" นัยน์ตาที่พร่ามัวด้วยเพราะยังไม่สามารถจับโฟกัสได้ถนัดเพ่งมองไปยังร่างสูงของคนพูด ขณะที่สมองบางส่วนเริ่มทำงานอีกครั้ง สึนะจึงค่อยๆ ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ พร้อมกับไล่ความง่วงงุนไปในตัว แสงสีแดงส้มที่ลอดสายตาเข้ามาบ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยไปมากแล้ว เสียงครืดของขาเก้าอี้ที่ขูดกับพื้นเรียกให้คนที่เพิ่งตื่นหันมองตาม

        "ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

        สึนะยิ้มน้อยๆ กับคำพูดของยามาโมโตะ ทั้งๆ ที่ควรจะติงเขาว่าไม่สมควรมาฟุบนอนอยู่ที่โต๊ะเรียนแบบนี้ แต่กลับพูดไปถึงเรื่องสุขภาพเสียนี่

        ถ้าเขามีผ้าห่ม ถุงนอนมาครบ ยามาโมโตะก็คงไม่ว่าอะไร เผลอๆ อาจจะเอามื้อเย็นมาให้ด้วยซ้ำ และถือโอกาส 'ค้างคืน' ที่โรงเรียนเสียเลย

        แน่นอนสึนะคิดเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นได้เป็นฉากๆ ว่าสุดท้ายแล้วคงจบลงที่การลองของกับสิ่งมหัศจรรย์ของโรงเรียน

        "วันนี้ไม่มีซ้อมเหรอ"

        ในที่สุดสึนะก็พูดขึ้นเป็นประโยคแรก ยามาโมโตะยิ้มน้อยๆ และพยักหน้าเป็นคำตอบ แล้วต่างฝ่ายต่างก็เงียบไป เชื้อเชิญให้สายลมยามเย็นโชยพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้าง เกิดเสียงหวีดหวิวแผ่วเบาไม่ต่างจากเสียงดนตรี

        สึนะสางผมที่ชี้ฟูของตัวเอง มองดูทิวทัศน์ที่คุ้นตาจากที่นั่งเดิม หน้าต่างบานเดิม เพียงแต่วันนี้มีแขกอีกคนเพิ่มขึ้นมา

        นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเลื่อนหันเพ่งพิศใบหน้าคมของเพื่อนตัวสูง คิ้วเข้มเหนือนัยน์ตาสีดำ ยามที่อีกฝ่ายไม่ได้แย้มยิ้ม ตาคู่นั้นก็ดูจะยิ่งเพิ่มความคมมากขึ้นแต่ก็ไม่ได้คมดุจนน่ากลัว ริมฝีปากที่ปกติมักจะขยับยกแสดงอารมณ์สดใส ขณะนี้มันวางตัวเป็นแนวนอนเรียบ

        ยามาโมโตะที่ไม่ยิ้มแย้ม ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

        "ยามา..." เสียงเรียกผ่านลำคอหยุดชะงักเมื่อเห็นความเคลื่อนไหวของคิ้วเข้ม

        สึนะคิดว่าเขาอาจจะตาฝาดไป แต่ก็ค้านกับตัวเองทันทีว่า ตาไม่ฝาดหรอก คิ้วของยามาโมโตะขมวดเข้าหากันแน่ๆ แล้วตาคู่โตก็เลื่อนลงมามองนัยน์ตาสีดำ ก่อนจะเบนไปยังสิ่งที่อีกฝ่ายจับจ้องอยู่

        ลมหายใจสะดุด

        ตรงประตูหน้าโรงเรียนที่ว่างเปล่า ปรากฏเงาร่างสีดำคุ้นตากำลังเดินผ่านออกไป

        ร่างนั้นไม่ได้หันมา และพวกเขาก็ไม่ได้ร้องเรียก

        ทว่าในใจของสึนะ ไม่สิ...ของพวกเขาทั้งสองคน มีคำตอบที่เด่นชัดผุดขึ้นมาแล้ว

        แล้วภาพอาคารบางอย่างก็ผุดซ้อนขึ้นมาในหัวของสึนะ

        หากเพียงแค่แวบเดียวแล้วภาพนั้นก็หายไป พร้อมๆ กับบทสนทนาที่ไม่ปรารถนาได้เริ่มขึ้น

        "คิดว่ามีอยู่จริงหรือเปล่า"

        คำถามนั้นแผ่วเบาไม่ต่างจากเสียงกระซิบ จนสึนะคิดว่ายามาโมโตะกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าที่คิดจะถามเขาจริงๆ จังๆ แต่แล้วเขาก็คิดผิดเมื่อคำถามที่สองถูกเอื้อนเอ่ยออกมา

        "นายคิดว่าร้านนั่น...ขาย 'ความรัก' ด้วยจริงๆ หรือเปล่า"

        สึนะเงียบ เงียบแบบที่แม้แต่ลมหายใจของตัวเองก็ไม่รู้สึก ริมฝีปากปิดสนิทเหมือนถูกทากาวเอาไว้ เสียงลมที่พัดแผ่วเบาเงียบสนิทไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ

        ที่สุดแล้ว...ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้

        ในความเงียบที่ที่ทุกสิ่งหยุดการเคลื่อนไหว มีเพียงนัยน์ตาคู่หนึ่งที่ขยับไหว เลื่อนจากตำแหน่งที่สะท้อนเงาดำเบื้องหน้า กลับมาสะท้อนใบหน้าเคร่งเครียดของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วการเคลื่อนไหวทั้งหมดก็ค่อยๆ กลับคืนมา

        เริ่มจากลมหายใจที่ผ่อนยาว และริมฝีปากที่เผยอบอกคำตอบของคำถาม

        "ฉัน..."

        "ขอโทษนะที่ถามอะไรแปลกๆ"

        จู่ๆ ยามาโมโตะที่เหมือนจะอยู่ในภวังค์ก็ลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้ากลับมายิ้มแย้มดั่งเช่นปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีคำถามใดๆ ก่อนหน้านี้ และพวกเขาก็ไม่ได้เห็นใคร

        "จะแวะไปดูซีดีไหม? หรือว่าจะแวะหาอะไรกินก่อนกลับ" ร่างสูงยังคงถามต่อไป คว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพาย ขณะที่ร่างเล็กกว่ายังคงนั่งนิ่ง คำตอบยังคงค้างคาอยู่ในปาก ใจแตกออกเป็นสองระหว่างจะดึงดันตอบออกไป หรือจะเงียบปากทำเป็นไม่คิดอะไรมาก และเมื่อเงยขึ้นมองใบหน้าไร้เดียงสาของยามาโมโตะ คำตอบทั้งหมดก็กลืนลงคอไปอย่างยากลำบาก

        "อื้อ วันนี้มีแผ่นใหม่ที่ฉันอยากแวะไปดูหน่อยน่ะ"

        นั่นสิ...มันคงไม่มีอะไรหรอก

        สึนะปลอบใจตัวเอง ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเดินตามร่างสูงออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกอึดอัดของการปฏิเสธความจริง

********************* TBC...

ใจจริงอยากลงตั้งแต่เมื่อวาน แต่เนทดันเน่า เลยหนีไปเล่น P4 (โยจังน่าร๊ากกกกกก o>[]<o ) เล่นไปก็เปิดดิคไป เหมือนเรียนภาษาญี่ปุ่นวันละหลายๆ คำยังไงยังงั้น 5555

สำหรับตอนนี้ จริงๆ มันควรจะเป็นเนื้อความในตอนที่แล้ว ก็เลยลงเป็น 1.5 ค่ะ... เพราะฉะนั้นตอนต่อไปเป็นตอนที่ 2 เน้อออ เขียนเรื่องนี้มันสนุกจริงๆ นั่น นั่งเขียนไปดูรายการ 'ข่าววันใหม่' ไป รู้สึกเหมือนสมองไหลลื่นนนนน เคะๆๆๆ