-Lynx-

Title : Triangle [2]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : It's a S-E-C-R-E-T ♥
Warning : AU และ อาจจะดอง = ="

------------------------------------- 

        "นี่ อยู่ที่นั่นใช่รึเปล่า"

        เป็นครั้งแรกที่สึนะโยชิส่งเสียงขึ้นในความฝันที่ปกคลุมไปด้วยละอองสีดำ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรนอกจากความเงียบ สายตากวาดมองไปรอบตัวคล้ายหวังให้หมอกตรงหน้าก่อตัวขึ้นมาเป็นอะไรสักอย่าง หรือใครสักคน

        แต่หมอกก็ยังเป็นแค่หมอก

        สึนะหลุบตาลงต่ำ

        ใช่...เขากำลังเศร้า

        แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเศร้า เพียงเพราะแค่ผิดหวังที่สายหมอกตรงหน้าไม่เปลี่ยนสภาพอย่างใจคิดอย่างนั้นหรือ

        ไม่หรอก...ไม่ใช่

        เพราะ 'ใครคนนั้น' ไม่ตอบรับเสียงของเขาต่างหาก

        แม้จะพยายามเร่งความเร็วแค่ไหน แต่ขาทั้งสองข้างก็ไม่ได้ทำให้สึนะไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้น ขณะที่เด็กนักเรียนคนอื่นๆ วิ่งแซงหน้าขึ้นไป สึนะก็ได้แต่ก่นด่าความอ่อนแอของตัวเอง

        รู้อย่างนี้น่าจะตื่นมาวิ่งออกกำลังทุกเช้าก็ดี เสียแต่ที่ที่นอนอุ่นๆ ตอนเช้ามันน่าหลงใหลกว่าอากาศเย็นๆ บนถนนนี่สิ ไอ้เรื่องที่จะปั่นจักรยานไปเรียนน่ะ ลืมไปได้เลย หัวเด็ดตีนขาดยังไงพ่อกับแม่ก็ไม่มีทางยอมซื้อให้แน่ๆ
        และแทนคำซ้ำเติมกับความจริงนั้น รั้วประตูเหล็กของโรงเรียนที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ค่อยๆ เลื่อนเข้าหากันจนกระทั่งปิดสนิทในที่สุด

        ให้ตายสิ!

       สึนะสบถใส่ตัวเองในใจขณะก้มลงใช้มือค้ำเข่าของตัวเองไว้ พลางผ่อนลมหายใจเหนื่อยหอบ หลายคนที่มาไม่ทันเวลาเช่นเดียวกับเขาถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นขณะขานชื่อกับสมาชิกคณะกรรมการรักษากฎระเบียบประจำโรงเรียน แล้วจู่ๆ เสียงของแข็งกระทบเนื้อและเสียงโอดโอยก็ดังขึ้นให้สึนะต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง

        จังหวะเดียวกันนั้นประกายสีเงินก็ตวัดวูบเข้ามาในตา พร้อมกับรู้สึกถึงแรงกระทบหนักๆ ที่ใบหน้าซีกขวาก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดอย่างรวดเร็ว หูข้างขวาตันอื้อไปหมด ทันใดนั้น ไอ้ความเจ็บปวดนั่นมันก็ย้อนกลับมาอีกหน หากคราวนี้เกิดขึ้นที่ศีรษะไม่ใช่ใบหน้า

        สึนะรู้สึกเจ็บที่จมูกเพราะหน้าของเขากระแทกเข้ากับพื้นถนนเต็มแรงโดยไม่ทันตั้งตัว รู้สึกได้ถึงโลหิตอุ่นร้อนไหลผ่านโพรงจมูก ภายในปากเจ็บแปลบ

        ดูท่า...ปากเขาจะแตกด้วย

        ท่ามกลางความเจ็บปวดที่ประดังประเดเข้ามา สึนะจำเป็นต้องใช้เวลาครู่หนึ่งในการยันตัวเองขึ้นจากพื้นเพื่อพบกับขากางเกงสีดำตรงหน้า

        หัวใจกระตุกวูบโดยไม่รู้ตัว และเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง สมองสั่งห้ามไม่ห้เงยหน้าขึ้นไปมากกว่านี้ ทว่าสายไปเสียแล้ว...

        นัยน์ตาสีดำขลับเช่นเดียวกับเพื่อนรักของเขามองต่ำลงมา หากแววตาที่ทอประกายอยู่ในนั้นไม่ใช่ความใจดี แต่เป็นความเย็นเยียบที่แข็งลมหายใจคนมอง หยุดหัวใจที่เต้นอยู่ให้ชะงักงัน

        "กล้ามากนะที่มาสายในเวรของฉัน"

        เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยหากคำพูดนั้นไม่ได้มีให้เขา เพราะเจ้าของคำพูดได้เบนสายตาไปมองนักเรียนคนอื่นเสียแล้ว ทว่าสึนะก็เห็น...

    ชั่วเสี้ยววินาทีที่เขาสบตากับคนตรงหน้า เขาได้เห็นความชิงชังจากส่วนลึกที่สุดในจิตใจของผู้ชายที่ชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ

        ความรู้สึกหนึ่งไหลวูบขึ้นมาที่อก

        สิ่งที่เรียกว่า...ความพอใจ...

        ทว่าทันทีที่สึนะรู้ตัว น้ำย่อยเปรี้ยวปร่าก็ไหลย้อนตีขึ้นมาในลำคอจนต้องทรุดลงไปอีกหน พร้อมกับคำพูดที่ว่า

        ...น่าสมเพช...

        ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่มีแม้แต่คำถามห่วงใย อาจจะเพราะไม่มีใครทันสังเกตหรือเพราะหวาดกลัวเด็กหนุ่มผู้มีชุดกักคุรันสีดำคลุมไหล่ แต่สึนะแน่ใจและมั่นใจ...ว่าความไร้น้ำใจนี่เกิดจากข้อหลัง ทุกคนคงสัมผัสได้ถึงไอดำที่ทะมึนออกมา และสิ่งที่สนับสนุนความคิดนี้คือการที่เขาโดน 'ลงโทษ' ถึงสองครั้งเพียงคนเดียว

        การเช็คชื่อเริ่มต้นอีกครั้งภายใต้สายตาของฮิบาริ เคียวยะ ไม่มีใครกล้าอุทธรณ์ ร้องขอ หรือแม้แต่จะอธิบายเหตุผล

        แต่คนละคนรู้ดี...ว่าตอนนี้ถึงจะมีเหตุผลที่ดีแค่ไหน ถ้าไม่ถึงกับคอขาดบาดตาย สำหรับฮิบาริ เคียวยะแล้วก็เท่ากับไม่มีอยู่ดี

        หลังจากปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่ห้องพยาบาล กริ่งคาบแรกก็ดังขึ้นให้สึนะรู้สึกโล่งอก เขาไม่ค่อยชอบนักหรอกกับการเดินเข้าชั้นเรียนระหว่างที่การสอนดำเนินอยู่ เพราะนอกจากจะเจอกับคำต่อว่าของอาจารย์แล้ว ยังต้องเจอกับสายตาขบขันปนสมเพชของเพื่อนร่วมห้องอีกด้วย

        "สึนะ! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?!"

        เสียงของยามาโมโตะดังข้นทันทีที่กริ่งพักเที่ยงดังขึ้น สึนะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง แน่นอนเขารู้...รู้จากสายตาของความห่วงใยที่มองมาทางเขาทุกคาบจนกระทั่งพักเที่ยง

        "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" สึนะตอบปัดอย่างที่ชอบทำเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ หากวันนี้รอยยิ้มที่มักผุดขึ้นพร้อมกันกลับไม่ปรากฏ ตาสีน้ำตาลหลบวูบไม่ยอมสบกับตาสีดำของอีกฝ่าย แล้วยืนขึ้น

        "ขอโทษนะ ข้าวเที่ยงวันนี้..." สึนะพูดได้แค่นั้นก็เดินออกไปท่ามกลางความแปลกใจของเพื่นอร่วมห้อง

        "พวกนายทะเลาะกันงั้นเหรอ"

        ยามาโมโตะส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เพื่อนที่เอ่ยถามเปรยขึ้นมาอย่างงงๆ ว่า "แล้วสึนะมันเป็นอะไรของมัน"

        คนฟังไม่พูดอะไร เพราะเขาเองก็อยากจะรู้คำตอบนั้นเช่นกัน

    
        สถานที่ที่เงียบสงบในโรงเรียนยามเที่ยงนั้นแทบไม่ค่อยจะมี ส่วนใหญ่มักถูกจับจองโดยกลุ่มนักเรียนไม่ก็คู่รัก แต่สึนะโยชิก็สามารถหาที่ที่ให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ได้

        ใต้เงาตึกที่ทอดยาวยึกยือไปตามพื้นและพุ่มไม้ ร่างเล็กของสึนะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งเหนื่อยหอบ

        วันนี้วิ่งเต็มแรงมาสองครั้งแล้ว

        ถ้าเป็นการวิ่งออกกำลังคงรู้สึกเหนื่อยแต่ผ่อนคลาย ทว่าการวิ่งหนีอะไรสักอย่างถึงไม่ต้องทุ่มแรงทั้งหมดแต่ก็เหนื่อยอ่อนและท้อแท้อยู่ดี

        เกือบไป

        สึนะคิดแล้วผ่อนลมหายใจช้า ตาคู่โตหลับอยู่ใต้เปลือกตาที่ปิดแน่นและขยับไหว

        เกือบถูกเห็นเข้าซะแล้ว...ไอ้ความรู้สึกที่น่าชิงชังนี่

        แล้วเปลือกตาก็เผยอออกให้เห็นถึงนัยน์ตาสีน้ำตาลที่วาววับไปด้วยโทสะ ความเกลียดชัง อิจฉาริษยา อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งเมื่อเห็นภาพของร่างสูงผุดขึ้นมาในมโนจิต ไอของความชิงชังในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จนสึนะต้องกัดฟันลบภาพนั้นทิ้งไป โดยที่ลืมไปเสียสนิทว่าถ้าทำเช่นนั้น แผลที่ปากมันจะเจ็บขึ้นมาอีกหน ผลที่ได้คือเสียงร้องจ๊ากของตัวเอง

        "ให้ตายสิ งี่เง่าจริงๆ" สึนะสบถใส่ตัวเองเบาๆ ดึงตัวขึ้นพิงกำแพงอันเย็นเฉียบ

        มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

        ไอ้ความรู้สึกที่น่ารังเกียจนี่

        แทนคำตอบนั้น ภาพของคนที่ฝากรอยแผลให้กับตนในวันนี้ก็ผุดขึ้น เรียกรอยยิ้มน้อยๆ ให้ผลิแย้มมุมปาก

        โทษเขาไม่ได้หรอก และก็โทษยามาโมโตะไม่ได้เหมือนกัน

        สึนะย้ำกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อยรอบที่พัน ทว่าใจของเขาก็ยังคงปฏิเสธคำตอบนั้นอยู่เรื่อยมานับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเริ่มถามคำถามนี่กับตัวเอง

        โทษคุณฮิบาริไม่ได้ที่เขาชอบยามาโมโตะ

        และโทษยามาโมโตะไม่ได้ที่ชอบคุณฮิบาริเหมือนกัน

        เปลือกตาบางๆ ปิดลงอีกครั้ง เมื่อความเจ็บปวดผุดขึ้นในใจก่อนจะแผ่ไปทั่วร่างไม่ต่างจากพิษร้าย

        พิษที่ชื่อว่าความหึงหวง

        สึนะไม่เคยคิดว่าเขาจะเกิดไอ้ความรู้สึกสาวน้อยกับ...ผู้ชาย

        หากเขาจะโทษใครสักคน...

        ก็คงเป็นเขาเองที่เผลอไปรักคนคนเดียวกับเพื่อนที่เขารักมากที่สุด

*************************TBC...

กร๊ากกกกกกกกกกกกก 4 entry รวด สำหรับฟิคเรื่องนี้ เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆ

สำหรับเรื่องนี้อิเบนซ์ขอแจ้งอะไรเล็กน้อย

เมื่อวาน ระหว่างที่กำลังเขียนเรื่องนี้ จู่ๆ พล็อตที่เคยวางไว้ก็แตกหน่อ (อีกแล้ว) เป็น...

4 ภาค!

ตอนที่วางโครงเรื่องทั้ง 4 ภาคจบ แทบจะกรีดร้องว่า ทำไมกรุชอบเขียนแต่เรื่องยาวฟะ!!!

ตอนนี้เลยคิดว่า ถ้า เขียนเสร็จ และ ยาวพอ จะรวมเล่มพร้อมกับเรื่อง Truth กับ How ฮะ คงพิมพ์เอง เก็บเอง เพราะไม่มีคนซื้อ TvT

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนหน้าเจอกับเจ้าของร้านในสายหมอกแน่ๆ ฮะ ^^/