-Lynx-

 
Title : Untitled
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : Futa x Bajil
Rate : PG , ใสกิ๊ง

Warning : มันคือความเพ้อออออ!!!~ / ผู้มีอาการแพ้ความใส กรุณาใส่แว่นดำขณะอ่าน มิเช่นนั้นรังสีความกิ๊งอาจกระแทกตาท่านจนบอดได้

--------------------------------------------------

            สายน้ำเย็นฉ่ำพร่างพราวกระทบร่มสีดำสนิท ขณะที่สองขาก้าวย่ำไปตามพื้นหญ้าที่ถึงจะก้าวหลบแอ่งน้ำใหญ่เป็นระยะ แต่ด้วยความชุ่มชื้นจากเม็ดฝนที่ตกหนักมาตั้งแต่เช้าทำให้ขากางเกงสีดำจึงสกปรกไปหมด ถึงเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็ยังคงก้าวต่อไปเรื่อยๆ

            ตาสีฟ้าเหลือบขึ้นมองท้องฟ้าที่ขมุกขมัวไปด้วยเมฆฝน ล่องลอยปกคลุมไม่ยอมห่างไปไหน ก่อนจะก้มลงมามองช่อดอกไม้สีขาวพิสุทธิ์ในอ้อมแขน แล้วรอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นตรงมุมปากด้วยนึกถึงยามที่ดอกไม้ช่อนี้จะถูกส่งไปถึงมือผู้รับ

            ต้องโดนโกรธแน่...ที่มีของไปฝาก

            ในเมื่อคนที่เขากำลังไปเยี่ยมชอบที่จะเป็นฝ่ายให้มากกว่ารับ สุขใจที่จะเห็นรอยยิ้มของผู้อื่นมากกว่าสินค้าหายากราคาแพงอย่างที่คนทำอาชีพเดียวกันมักขวนขวายหามาไว้ในครอบครอง แต่อาจเพราะเป็นเช่นนั้น...คนคนนั้นถึงได้สิ่งที่หายากที่สุดในโลกมาไว้ในมือได้อย่างง่ายดาย

            สิ่งที่เรียกว่า ความซื่อสัตย์ภักดี

            ไม่ช้า ขาสองข้างที่ย่ำเดินมาพักใหญ่ก็หยุดลง คิ้วโค้งเหนือดวงตาสีฟ้าเลิกขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้าอันเป็นจุดหมายของเขานั้น มีใครอีกคนยืนอยู่
            ตัวร่มสีใสทำให้เห็นเรือนผมสีน้ำตาลเข้มสั้นระกับผ้าพันคอสีครีมสลับดำ แผ่นหลังกว้างไม่คุ้นตาด้วยความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เคยเห็น เจ้าของแผ่นหลังนั้นยังตัวเล็กสูงกว่าเอวของเขาไม่เท่าไหร่ ทว่าต่อให้เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่ บรรยากาศที่ลอยอยู่แผ่นหลังนั้นกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง

            เค้าไอของการปลีกแยก กั้นระยะห่างระหว่างตนเองออกจากทุกสิ่ง

            แต่บางที่นั่งคงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่ต้องการให้สิ่งที่เรียกว่า 'ความผูกพัน' เกิดขึ้น

            "มาแต่เช้าเลยนะครับ" ชายหนุ่มส่งเสียงทักออกไปขณะก้าวเดินไปหยุดอยู่เคียงข้าง เมื่อก้มลงมองก็เห็นช่อดอกไม้ที่เหมือนกับในมือเขาทุกประการอีกสองช่อ ชายหนุ่มยิ้ม...และก้มลงวางมันเคียงข้างกัน

            "พี่ฮายาโตะมาเช้ากว่าผมอีกครับ พี่บาจิล" เด็กหนุ่มที่แม้จะอายุน้อยกว่าแต่ตัวสูงกว่าเอ่ยพิงไปถึงบุรุษอีกคนที่เพิ่งกลับไป โดยไม่ได้หันมามองหน้าคนฟังสักนิด บาจิลรับคำสั้นและเงียบไป ปล่อยให้เสียงซ่ารอบตัวดังดุจเพลงขับกล่อม แทนน้ำตาทุกหยดของพวกเขาที่ไม่อาจหลั่งออกมา

            เพราะผู้ที่ทอดกายอยู่ในโลงศพเบื้องหน้าไม่ปรารถนาจะเห็น
            หากจะมีสิ่งใดที่ทำให้คนอื่นต้องโศกเศร้า หรือเจ็บปวด คนคนนั้นก็จะก้าวมายืนขวางด้านหน้า รับและกีดกันทุกสิ่งแทนคนสำคัญของตน

            วองโกเล่รุ่นที่สิบเป็นเช่นนี้เสมอ...

            "ทุกคน...คงเหนื่อยกันสินะครับ" บาจิลเอ่ยขึ้น รู้ว่าเหล่าผู้คนที่อยู่รอบกายคนผู้นั้นกำลังคาดหวังสิ่งใด และจะกระทำการใด ขณะที่คนพูดมีศักดิ์เป็นคนนอก ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับวองโกเล่ยังพยายามช่วยอย่างเต็มที่ ทว่าสำหรับบาจิลที่ครึ่งหนึ่งของร่างกายและจิตใจเป็นของวองโกเล่กลับไม่อาจยื่นมือทำการใดๆ ได้ ในฐานะผู้ดูแลนอกแกงค์เช่นเขา สิ่งที่ทำได้...มีเพียงการเฝ้ามอง

            ดุจคนนอกสมฐานะ

            "เพื่อให้พี่สึนะกลับมา ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหนทุกคนก็ไม่ปริปากบ่นหรอกครับ" ฟูตะตอบ มือที่ถือด้ามร่ม กระชับแน่นคล้ายย้ำเตือนยืนยันกับตนเอง บาจิลมองกิริยานั้นแล้วก็หลับตาลง ยิ้มบางๆ

            "แต่ถ้ารุ่นที่สิบรู้เข้า คงต้องโดนดุกันถ้วนหน้าแน่ๆ เลยล่ะครับ"

            เด็กหนุ่มขยับตัวหันหน้ามาทางคนพูดเป็นครั้งแรก ตาสีน้ำตาลคู่คมมองด้วยแววตาสงสัย เพราะนอกจากบุรุษผู้เป็นมือขวาคนสนิท ลูกน้องระดับล่าง และคนผู้อื่นที่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวแล้ว ก็ไม่มีใครเรียกซาวาดะ สึนะโยชิว่า รุ่นที่สิบ สักคน เพราะหากเรียกเช่นนั้นแล้วก็จะถูกเจ้าตัวโกรธไปหลายอาทิตย์
            เหมือนคนถูกมองจะรู้ตัวว่าคนข้างกายกำลังนึกถึงเรื่องอะไร ร่างเล็กกว่าจึงเงยขึ้นหันมามองด้วยรอยยิ้มและนัยน์ตาสีฟ้าที่แฝงความเศร้าไม่ต่าง

            "แย่จังเลย เผลอพูดไปแบบนั้น คุณสึนะกลับมาเมื่อไหร่ผมคงต้องตามแก้ตัวจนเหนื่อยแน่ๆ"

            เพียงแค่นั้น...ฟูตะก็เผลอหลุดยิ้มออกมา มือที่กำด้ามร่มแน่นค่อยคลายออกเหลือเพียงประคองไว้บนบ่ากว้าง ลมหายใจแผ่วเบาที่เผลอเก็บกักไว้ระบายออกยาวจนเห็นเป็นควันสีขาวชัดเจน

            "งานนี้ผมคงช่วยอะไรพี่บาจิลไม่ได้ล่ะครับ"

            ฟูตะว่าเสียงสดใสดั่งเช่นปกติ ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

            "เอ๋! ทำไมล่ะ" บาจิลร้องถามเสียงหลง ขณะมองตามแผ่นหลังกว้างที่หมุนตัวออกเดิน "ช่วยพูดให้หน่อยไม่ได้เหรอครับ ถ้าช่วยๆ กันพูด คุณสึนะจะได้หายโกรธผมเร็วๆ"

            ทว่าร่างสูงที่ค่อยๆ เดินห่างไปกลับโบกมือว่า

            "ไม่รู้ล่ะครับ งานนี้พี่บาจิลทำตัวเองนี่นา"

            "นี่จะไม่ช่วยกันจริงๆ เหรอครับฟูตะ" ร่างเล็กกว่าส่งเสียงดังขึ้น แม้คำพูดจะฟังดูเสียใจแต่ใบหน้ากลับเปื้อนรอยยิ้มกว้าง เมื่อใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนห่างออกไปหันกลับมามองด้วยสีหน้าประหนึ่งครุ่นคิด บาจิลจึงออกเดินตามไปหยุดอยู่เคียงข้าง

            "จะให้ช่วยก็ได้อยู่นะครับ" ฟูตะว่าแต่ยังทำหน้าขรึมไม่เลิก ทว่าดูยังไงก็น่าขำมากกว่าน่ากลัวในความคิดของคนตัวเล็กกว่า

            "แต่พี่บาจิลต้องเลี้ยงข้าวแกงกะหรี่ผมหนึ่งอาทิตย์นะครับ"

            คนฟังเบิกตากว้างกับข้อเสนอของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยคำบ่นที่แสนจะไม่จริงจัง

            "กินแกงกะหรี่ตั้งหนึ่งอาทิตย์ไม่เบื่อเหรอครับ" เด็กหนุ่มหัวเราะแล้วเปลี่ยนข้อเสนอ

            "งั้นเป็นเลี้ยงข้าวแกงกะหรี่สลับกับแฮมเบอเกอร์หนึ่งอาทิตย์แทน ดีไหมครับ"

            "ฟูตะกินจุไม่ใช่เหรอครับ ให้เลี้ยงหนึ่งอาทิตย์แบบนี้ไม่เห็นใจกระเป๋าเงินผมเลย" บาจิลยังบ่นต่อไป

            "ถ้างั้นผมก็ไม่ช่วยพูดให้ล่ะ" ฟูตะตัดบทสั้นๆ แล้วก้าวเดินต่อทันที ให้คนตัวเล็กกว่าต้องรีบวิ่งตามไปรับข้อเสนอที่แสนเอาเปรียบด้วยรอยยิ้มกว้างผิดกับขามา

End

****************************** 

นี่สิที่เรียกว่า shortfic = =" (น่าจะเรียก ficlet มากกว่ามั้ง เหอๆๆ)

เป็นฟิคที่สั้นที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา

ช่วงนี้กำลังบ้าคู่นี้ กรีดร้องตั้งแต่เห็นบาจิล 10 ปีโผล่ กรีดร้องกับความโมเอะ ยิ่งจิ้นยิ่งโฮก  ใครก็ได้หาโด หาฟิค คู่นี้มาให้อิเบนซ์สูบหน่อยยยยยยยยยยยยย (เจอแต่สึนะบาจิล แต่ดันเป็นโดเขียนมือ ปกติอ่านไม่ออกอยู่แล้ว เจอแบบนี้เข้าแทบไม่ต้องอ่านเลย T[]T )

ความจริงแล้วตอนแรกจิ้น 84F ด้วยซ้ำ แต่พอลงมือเขียนจริงๆ...

ยังไงบาจิลก็กดฟูตะไม่ลง

หายหน้าไปราวๆ หนึ่งอาทิตย์นิดๆ กลับมามีพล็อตใหม่เต็มหัว อ้ะ...แต่สามเหลี่ยมกำลังพยายามปั่นอยู่นะ เพียงแต่...มันติดอยู่นิดดดดเดียววว เหมือนดอนฯ นั่นล่ะ ติดอยู่นิ๊ดดดดดดเดียวววววว T[]T!!

ไว้พ้นวิกฤตเมื่อไหร่ จะหันไปปั่นจริงๆ จังๆ ละ (อย่าทำหน้าไม่เชื่อกันสิ =w=" )