-Lynx-

Title : Triangle [6.5]
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Pairing : 8018 <- 27
Warning : ใสกิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

*****************************

        สมัยเด็กๆ... เคยมีคำขอหนึ่งที่ปรารถนาจากใจ

        ถึงกับตั้งปณิธานไว้ว่าหากได้มา จะรักษาดูแล ให้ความสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก

        และจะไม่มีวัน...ยอมสูญเสียมันไปเด็ดขาด

        สมุดโน้ตเล่มเล็กถูกเปิดวางอยู่บนโต๊ะ ในห้องที่เจ้าของห้องไม่คิดสนใจเปิดไฟขับไล่ความมืดมิดที่มาพร้อมกับราตรีกาล ตาสีน้ำตาลแดงก่ำและบวมช้ำจดจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษสีขาว

        นานเท่าไหร่ที่ร่างบางนั่งอยู่ตรงนี้?

        ไม่มีใครรู้...เพราะแม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่คิดจะสนใจ

        รอยกระหวัดด้วยหมึกสีแดงที่ไม่กี่วันก่อนยังเรียงเป็นระเบียบเต็มหน้ากระดาษกว่าครึ่งเล่ม

        บัดนี้...เหลืออยู่ไม่กี่สิบหน้า...

        นั่นคือความทรงจำที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของคนที่ชื่อ ยามาโมโตะ ทาเคชิ

        ความทรงจำ...ที่มีก็เหมือนไม่มี

        ตากลมโตหลับตาลงเป็นครั้งแรก เช่นเดียวกับน้ำตาที่ไหลลงมาที่เขาไม่เคยคิดจะนับจำนวนครั้ง หากการร้องไห้นับพันครั้งนับหมื่นครั้ง จะสามารถทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น  เขาก็ยินดี ทว่าความจริงนั้นโหดร้าย เพราะต่อให้น้ำตากลายเป็นสายเลือด ทุกสิ่งก็ไม่มีวันเหมือนเดิม

        เมื่อลืมตาอีกครั้ง สิ่งที่จ้องมองกลายเป็นหุ่นยนต์ตัวเก่าที่ยืนอยู่บนชั้นวางอย่างเงียบเหงา มันเป็นหุ่นสมัยเก่าที่สามารถแค่ขยับแขนขาขึ้นลงในแนวดิ่ง ราคาก็ถูก ไหนจะสภาพทรุดโทรมที่แปรผันตามกาลเวลานั่นอีก หากคนอื่นมาเจอคงลงเห็นว่ามันเป็นแค่ของเล่นเก่าๆ คล้ายกับตุ๊กตาหมีกอดนอนของเด็กผู้หญิง

        ทว่าสำหรับสึนะโยชิแล้ว มันไม่ได้มีความหมายแค่นั้น...

        ในวันที่ได้หุ่นยนต์ตัวนี้มา...คือวันที่เขาได้เจอยามาโมโตะเป็นครั้งแรก

 
-----------------------------------------

        เพียงแค่ถูกผลักให้ล้มลงก้นกระแทกพื้น สึนะโยชิก็เริ่มเบะปากและส่งเสียงสะอึกสะอื้น กลุ่มเด็กผู้ชายผู้เป็นต้นเหตุเห็นเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างยิ่งขึ้น คล้ายบรรลุจุดประสงค์ของการกระทำในวันนี้

        "แค่นี้ก็ร้องซะแล้ว ไอ้เจ้าห่วยสึนะ" ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าลูกน้องที่ยืนถัดไปด้านหลัง สึนะโยชิไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแม้ว่าจะคุ้นชินกับเหตุการณ์แบบนี้ดีก็ตาม เขายังคงก้มหน้าร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ กระทั่งเสียงร้องคงไปกระตุ้นต่อมรำคาญของอีกฝ่ายเข้า เท้าเล็กๆ ที่วางอยู่บนพื้นเบื้องหน้าจึงลอยเสยเข้าที่ท้องของสึนะโยชิอย่างแรง

        แน่นอนว่าเสียงร้องขาดหาย ทว่าก็เพียงชั่วเสี้ยววินาที เสียงนั้นก็กลับมาและดังกว่าเดิม เรียกความสนใจของผู้ใหญ่หลายคนที่เดินห่างออกไปไม่ไกลให้เดินมาดู เหล่าลูกน้องที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบสะกิดเตือนลูกพี่ของตน ก่อนจะพากันวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

        เย็นวันนั้นสึนะโยชิกลับบ้านด้วยสภาพสะบักสบอม กระโดดเข้าหามารดาด้วยอาการสะอึกสะอื้นเช่นเคย

        "โอ๋ๆ...ไม่เอาไม่ร้องนะซือคุง" ซาวาดะ นานะอุ้มลูกชายของตนขึ้นปลอบ "เป็นลูกผู้ชายต้องไม่ร้องนะจ๊ะ เข้ามาข้างในดีกว่าข้างนอกหนาวมาก ไม่แน่ว่าคืนนี้หิมะอาจจะตกก็ได้นะ ซือคุงจะได้ปั้นคุณตุ๊กตาหิมะพรุ่งนี้ไงจ๊ะ"

        เธอพยายามเบนความสนใจของลูกชายขณะพาเดินเข้าบ้าน ซึ่งก็ได้ผล แม้จะเหลือเสียงสะอื้นอยู่บ้างแต่ตาสีน้ำตาลบวมช้ำกลับมาทอประกายสดใส

        "จริงเหรอฮะ?!" คำถามนั้นดังอย่างยินดี ทว่าวินาทีถัดมาตาคู่โตก็ปรากฏรอยกังวล มือเล็กเอื้อมคว้าผ้ากันเปื้อนสีขาวของมารดาไว้แน่น กลีบปากเล็กเม้มเข้าหากันคล้ายเจ้าตัวกำลังครุ่นคิดกังวลกับบางสิ่ง

        "แม่ฮะ" สึนะโยชิเงยหน้าเรียก "ถ้าหิมะตกหนัก...คุณซานต้าจะฝ่าหิมะมาไหวไหมฮะ?"

        ได้ยินเช่นนั้น นานะก็ยิ้มออกมาก่อนก้มลงนั่งคุกเข่ากับพื้นเพื่อให้สายตาของตนอยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย

        "ไหวสิจ๊ะ ก็ซือคุงเป็นเด็กดี ไม่ว่าหิมะตกหนักแค่ไหน คุณซานต้าก็ต้องมาหาซือคุงแน่ๆ"

        ทว่าเด็กน้อยกลับส่ายหน้า น้ำตาที่เพิ่งเหือดหายไปจากนัยน์ตาแดงช้ำเริ่มรื้นกลับขึ้นมาอีกครั้ง

        "ถ้าหิมะตกหนัก สูงงงงท่วมหัว..." สึนะโยชิว่า พลางยืดตัวเอามือวัดประกอบว่าสูงแค่ไหน "คุณซานต้าไม่ต้องจมหิมะเหรอฮะ? อีกอย่างคุณซานต้าใส่เสื้อตัวเดียวไม่หนาวแย่เหรอ? ถ้าอย่างนั้น...ถ้าอย่างนั้นน่ะ ผมก็ไม่อยากให้ซานต้ามาหาหรอกฮะ"

        นานะเบิกตากว้าง สุดท้ายก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ให้กับความไร้เดียงสาและความอ่อนโยนของลูกชาย มือบางลูบเส้นผมสีน้ำตาลชี้ฟูนั้นพลางตอบ

        "ไม่หนาวหรอกจ้ะ รู้ไหม...จริงๆ แล้วน่ะ คุณซานต้าตัวจริงน่ะ เป็นคนผอมนะ" เธอกระซิบเบาๆ คล้ายกำลังพูดถึงเรื่องสำคัญลับสุดยอด "ที่เห็นว่าคุณซานต้าอ้วนน่ะ เพราะว่าคุณซานต้าใช้ผ้าพันท้องไว้ไงจ๊ะ ก็เลยดูเหมือนคนอ้วน"

        สึนะโยชิเบิกตากว้าง

        "จริงเหรอฮะ?!"

        "จริงสิ" นานะรับคำด้วยรอยยิ้มกว้าง "เพราะอย่างนี้ต่อให้หิมะตกหนักแค่ไหนคุณซานต้าก็ไม่หนาว แล้วคุณซานต้าก็ไม่จมหิมะด้วยเพราะคุณซานต้ามาจากบนฟ้า"

        "มากับคุณกวางเรนเดียร์ใช่ไหมฮะ?"

        "ใช่แล้ว เพราะฉะนั้น...ตอนนี้ซือคุงต้องไปอาบน้ำ กินข้าว แล้วมานั่งเขียนคำขอใส่ถุงเท้ากันดีกว่า คิดหรือยังจ๊ะว่าปีนี้อยากได้อะไรจากคุณซานต้า" ดูเหมือนในที่สุดเธอจะสามารถเบนความสนใจของลูกชายได้สำเร็จ หลังเสียงเจื้อยแจ้วระคนเสียงหัวเราะสดใสดังผ่านไปหลายชั่วโมง ความเงียบของราตรีกาลก็เข้ามาเยือน

        ในห้องมืดสนิทของเด็กชายตัวน้อย นานะทอดสายตามองบุตรชายที่นอนหลับใหลอย่างเป็นสุข ก่อนผละก้มลงมองแผ่นกระดาษในมือ อักษรตัวโตบิดเบี้ยวโย้เย้ด้วยเพราะเพิ่งได้ฝึกหัดการเขียนมาได้ไม่กี่ปี แต่ตัวอักษรเหล่านั้นเน้นหนักชัดเจนแม้ในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์คอยให้ความสว่าง นานะหลับตาพับกระดาษใบน้อยตามรอยเดิมก่อนจะนำมันใส่ลงในถุงเท้าเช่นเดียวกับที่หยิบมาในทีแรก

        'เพื่อน'

        เธอไม่จำเป็นต้องเพ่งมอง ไม่ต้องพยายามแกะความหมายของตัวอักษรเหล่านั้น ก็รู้ว่าเจ้าชายตัวน้อยของเธอปรารถนาสิ่งใดจากคุณลุงใจดีร่างอ้วนผู้สวมชุดสีแดงสด

        คำขอที่ปรารถนามานานนับปี แต่ไม่เคยสมหวัง

        เพราะสิ่งนั้นมีค่ามากเกินกว่าใครจะมอบให้โดยปราศจากการแลกเปลี่ยน

        บางทีนี่อาจเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับลูกชายของเธอ... ตาสีน้ำตาลเข้มก้มลงมองกล่องของขวัญสีสดในมือด้วยความคิดหลากหลาย ก่อนวางมันลงตรงปลายเตียงและเดินออกจากห้อง โดยไม่ลืมจุมพิตลงบนหน้าผากเล็กของเด็กน้อยผู้เป็นเจ้าของห้อง ในใจคาดหวัง อวยพรให้หลับฝันดี

 

    
        แรงกระแทก ความเจ็บปวด รสเค็มปร่าของน้ำตา...ทุกอย่างคุ้นเคยดี ราวกับภาพที่ฉายซ้ำ...ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

        กระทั่งวันแบบนี้ สึนะโยชิก็ยังต้องนั่งคู้ตัวร้องไห้สะอึกสะอื้นกับความเจ็บปวดของการถูกกลั่นแกล้ง หากวันนี้...เด็กน้อยกลับคู้ตัวงอเป็นกุ้ง อย่างน้อย...ก็เพื่อปกป้องสิ่งที่อยู่มือ

        "ก็แค่หุ่นยนต์ตัวเดียวจะหวงอะไรนักหนา" เด็กชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถามเสียงหยัน ก้มลงพยายามยื้อแย่งเอาหุ่นที่อยู่ในมืออีกฝ่าย แต่ร่างเล็กกว่าที่มักโอนอ่อนผ่อนตามไม่คิดต่อต้าน ครานี้แม้น้ำตาจะนองหน้าเช่นทุกครั้งแต่กลับไม่ยอมปล่อยมือง

        "ไม่ได้นะ! หุ่นยนต์ตัวนี้คุณซานต้าเป็นคนให้มา ห้ามเอาไปนะ!" สึนะโยชิว่าเสียงดังปนสะอื้น ทว่าสิ่งตอบรับกลับเป็นเสียงหัวเราะฮาครืนของคนฟัง

        "นี่แกยังเชื่อเรื่องหลอกเด็กแบบนั้นอยู่อีกงั้นเหรอ?!"

        "นะ...นายก็เป็นเด็กไม่ใช่หรือไง"

        อาจเพราะเป็นคำย้อนจากคนที่ไม่เคยคิดว่าจะกล้าโต้ตอบ โทสะของคู่กรณีจึงปะทุได้อย่างง่ายดาย วินาทีต่อมาสึนะโยชิก็รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกตรงแก้มซ้าย ตามมาด้วยความเจ็บปวดและรสเค็มปร่าในปาก หากไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเริ่มรายการรุมกระทืบประจำวัน...

        "เฮ้ กำลังทำอะไรอยู่น่ะ" เสียงทักจากใครบางคนดังขึ้นเป็นกรรมการห้ามทัพไว้ได้ทันท่วงที กลุ่มเด็กชายทั้งหมดจึงหันกลับไปมองอย่างหงุดหงิด

        "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายนะยามาโมโตะ" แต่เด็กน้อยนามยามาโมโตะคงไม่คิดเช่นนั้น เขาก้าวแทรกผ่านตรงกลางเข้าไปยืนขวางด้วยรอยยิ้มก่อนเอ่ย

        "ไม่เอาน่า วันนี้วันคริสต์มาสทั้งที มีอย่างอื่นให้พวกนายเล่นอีกตั้งเยอะ" ว่าแล้วก็หัวเราะเสียงใส ท่าทีที่แสดงออกคล้ายไม่ตั้งใจคัดค้าน แต่ก็ซ่อนความรู้สึกจริงจังไว้ในที

        "นี่นายคิดจะปกป้องเจ้าห่วยนี่งั้นเหรอ" หัวโจกตัวใหญ่ถามเสียงเย็น อันที่จริงก็ไม่ได้รู้สึกอยากแกล้งใครในวันนี้ แต่ทุกครั้งที่หน้าหงอๆ ของเจ้าห่วยสึนะแล้วก็อดรำคาญตาไม่ได้สักที

        "ปกป้องงั้นเหรอ?" ยามาโมโตะทวนพลางเกาคางคล้ายกับว่าตนก็ไม่ได้แน่ใจเท่าไหร่นัก

        "นายไปเป็นเพื่อนกับเจ้าห่วยนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" คราวนี้คนฟังเบิกตากว้างเล็กน้อยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนหมุนตัวกลับมายังร่างเล็กซึ่งยังก้มหน้าก้มตาอยู่

        "นี่...นายชื่ออะไร" ทันทีที่ยามาโมโตะตบไหล่เล็กที่สั่นเทาเบาๆ ร่างนั้นก้สะดุ้งเฮือกสุดตัว ให้นัยน์ตาสีน้ำตาลรื้นน้ำตาสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำเป็นประกายของคนแปลกหน้าผู้มีเรือนผมสีดำสั้นยุ่งเหยิง แม้จะงงงวยและหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หากรอยยิ้มกว้างที่ระบายอยู่บนใบหน้าขาวนั้นกลับช่วยปลอบประโลมให้หัวใจที่เต้นแรงค่อยๆ เต้นช้าลงจนกลายเป็นปกติ

        "สึนะ...สึนะโยชิ" เด็กน้อยกลืนเสียงสะอื้นตอบแผ่วเบา

        "สึนะสินะ" ยามาโมโตะทวนซ้ำอีกครั้งคล้ายย้ำให้มั่นใจ และเอ่ยขอในสิ่งที่ไม่เคยมีใครคิดจะทำ

        "สึนะ...เป็นเพื่อนกับฉันนะ"

        ไม่เพียงแต่คนถูกขอเป็นเพื่อนที่อ้าปากค้าง แม้แต่กลุ่มอันตพาลตัวเล็กด้านหลังก็ตกใจไม่แพ้กัน

        ขอกันง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ?!!

        "ไม่ได้เหรอ?" เด็กน้อยผมดำถามเมื่อเห็นว่าไม่มีคำตอบแถมคนตรงหน้ายังนั่งเงียบกริบ สึนะโยชิไหวตัว ในหัวมีแต่คำถามว่าอะไรนะ? จริงเหรอ? ลอยอยู่เต็มไปหมด แต่ก็รีบพยักหน้ารัวเร็วจนดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้พยักหน้าเพียงอย่าเงดียว

        ยามาโมโตะยิ้มกว้างอีกครั้ง

        "อื้อ! จากนี้ไปสึนะกับฉันเป็นเพื่อนกันแล้วนะ!"

************************TBC...

อิเบนซ์รู้ตัวว่าแพ้เด็ก...

และตอนนี้ก็รู้ตัวแล้วว่า แพ้การเขียนเด็กด้วย!!!! โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตอนนี้ได้สถิติใหม่ แก้ 7 รอบ!!! โอ้แม่เจ้า ชีวิตนี้ไม่เคยมีฟิคเรื่องไหนต้องเขียนลบเขียนแก้มากขนาดนี้มาก่อน ซือคุงทำอิเบนซ์เฟลแด๊ก เขียนไม่ออกหลายอาทิตย์ทีเดียว แต่ถึงแก้ไป 7 รอบก็ยังมีจุดที่ผิดอยู่ดี ต้องขออภัยจริงๆ ฮะ m(_ _)m (ตอนเอามาลงขออนุญาตไม่เช็คนะฮะ ไม่งั้นจะไม่ได้ลงเพราะมัวแต่แก้ = =" )

ที่เอาลงก่อนครึ่งตอนเพราะ...

จะขออนุญาตปิดบล็อกฮะ

สัญญาว่าจะกลับมาพร้อมกับอีกครึ่งที่เหลือ บวกตอนจบ และต้นภาคใหม่

เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการ = =/