-Lynx-

Thanks : Leveret Cross

Title : Voice [1]
Fandom : Vocaloid
Pairing : Len x KAITO
Warning : อนาคตมันจะเรท NC20 (มันคือคำเตือน?)

Part [2] , Part [3]

Credit

Love*3 by 黒うさ

Translation Lyric by ★CruximissA★

********************************************

        「出会った頃の二人の写真　いつも苦笑い
        そっと瞳を閉じ

        今ならもっと素直に笑えるのに　並べない
        遠い想い出は」

        ภาพถ่ายของเราสองคนที่ได้พบกัน สร้างรอยยิ้มอันขมขื่น
        ค่อยๆ บดบังดวงตาที่ละน้อย

        ถ้าให้หัวเราะตอนนี้อย่างไม่แสร้งทำเหมือนเดิมล่ะก็ คงไม่สามารถทำได้แน่
        ความทรงจำที่แสนห่างไกลนั้น

        “เสียงไคโตะนี่...ฟังกี่ครั้งก็รู้สึกดีจริงๆ” บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นโดยเด็กสาวผมสีฟ้าอมเขียว ขณะเสียงร้องของผู้ถูกพูดถึงยังดังไปทั่วทั้งห้อง “ถึงจะขึ้นเสียงสูงเท่าไหร่ แต่ช่วงเสียงก็ยังกว้าง ฟังดูอบอุ่น”
ลงท้ายแบบนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าคนพูดคงกำลังคิดเปรียบเทียบกับเสียงตัวเองอยู่เป็นแน่

        「ああ、色褪せずに
        だけどそれが悲しい程」

        อา ค่อยๆ เลื่อนหายไป
        แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังคงเศร้าเสียใจ

        “เสียงมิกุก็เพราะเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มผู้นั่งอยู่หน้าเครื่องมิกซ์เสียงเอ่ยชมโดยไม่หันมอง แต่ใบหน้านั้นก็ปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “เสียงสูง ใส ฟังแล้วรู้สึกสดใส กระตุ้นให้อยากทำอะไรใหม่ๆ”

        “จริงเหรอคะ มาสเตอร์” น้ำเสียงมิกุดีขึ้น เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มและเมื่อเห็นอาการพยักหน้าของอีกฝ่าย เธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น

        「Love Love Love
        もう離れないでいたいと　何度も叫んで
        Love Love Love
        ねえ？　貴方の笑顔が涙が全てが　消えない」

        Love Love Love
        ไม่อยากให้เธอจากไป แม้จะตะโกนไม่รู้จักจบ
        Love Love Love
        นี่? รอยยิ้มของเธอ รอยน้ำตาของเธอ ทุกอย่างของเธอ ไม่มีวันเลือนหายไปจากความทรงจำ

        “มาสเตอร์คะ...แล้วเสียงของรินล่ะคะ”

        “เสียงของฉันล่ะ?”

        “เสียงของลูกะล่ะคะ”

        แล้วการมะรุมมะตุ้มถามความเห็นก็เกิดขึ้น กลายเป็นความวุ่นวายเล็กๆ ที่เรียกเสียงหัวเราะให้ดังคลอเสียงเพลง เหลือเพียงหนึ่งคนที่ยังคงนั่งนิ่งมองผ่านกระจกใสเบื้องหน้า จับจ้องอยู่เพียงร่างที่กำลังขับร้องบทเพลง

        「冷たい雨がぽつりと肩に落ちて　見上げれば
        なにも変わらずに

        ああ、いつのまにか　零れ落ちる　愛しい程」

        สายฝนที่เย็นยะเยือกตกมาโดนไหล่ฉันที่อยู่เพียงลำพัง ลองแหงนหน้ามองขึ้นไปดู
        ไม่มีสิ่งใดแปรผัน

        อา เผลอเพียงชั่วครู่ น้ำตาที่เอ่อล้นก็ไหลริน เมื่อนึกถึงเธอที่ฉันรัก

        เสียงสูงทว่าทุ้มกว้าง...ฟังกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

        ถ้าบอกว่าไม่ได้นึกอิจฉา ก็คงเป็นการโกหก เพราะเมื่อเทียบกันแล้ว เสียงของเขาก็ไม่เพราะเท่าเสียงของอีกฝ่าย ไหนจะสำเนียงการร้องที่มีเสน่ห์นั่นอีก

        ไม่มีทางเลียนแบบได้สักนิด

        เนื้อเพลงในมือถูกกำแน่นก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว ตาสีฟ้าเหลือบมองการความเห็นของบรรดาโวคาลอยด์คนอื่นๆ แล้วเบือนกลับไปมองร่างในห้องอัดอีกครั้ง หากคราวนี้คงเป็นความบังเอิญที่ตาสีน้ำเงินคู่นั้นก็หันมามองสบพอดี คนถูกลอบมองมาตั้งแต่แรกจึงส่งยิ้มมาให้เพียงครู่ ก่อนหันกลับไปทำสมาธิร้องเพลงท่อนต่อไป
ตาสีฟ้าหรี่ลง เขาชอบที่จะมองคนคนนั้นอยู่ในห้องอัดเสียง บางทีคงเป็นเพลงแสงไฟสีส้มที่ทำให้ใบหน้านั่นดูเนียนอย่างประหลาด บางทีคงเพราะมันทำให้เขาได้ยินเสียงเพลงของอีกฝ่าย หรือบางที... คงเพราะเขาสามารถจ้องมองคนคนนั้นได้โดยไม่ต้องคอยพะวงว่าใครจะสังเกต

        「Love Love Love
        そう　　僕らが歩いて走って転んだ道にも　
        Love Love Love
        ねえ？　無駄にはしないでいくよと　何度も誓った」

        Love Love Love
        เส้นทางนี้ที่เราทั้งเดินทั้งวิ่งนี่ทั้งหกล้ม
        Love Love Love
        นี่? ถึงมันจะไม่เปล่าประโยชน์ ก็จะสัญญาไม่ว่ากี่ครั้งก็ตาม

        “มาสเตอร์คะ แล้วเสียงของเลนล่ะคะ”

        เมื่อบทสนทนาถูกดึงมาทางตน เลนจึงยอมหันกลับมาร่วมวงด้วย

       “เสียงของเลนน่ะเหรอ” มาสเตอร์หนุ่มเปรยคล้ายไม่แน่ใจ มองสบตากับโวคาลอยด์ลำดับที่ห้าให้เจ้าตัวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ทว่าวินาทีต่อมาก็เป็นรอยยิ้มกว้างให้รู้สึกโล่งอก

        “เสียงของเลนน่ะ ให้ความรู้สึกมั่นใจล่ะมั้ง”

        “มั่นใจ?” แฝดสาวผู้พี่ทวนคำงงๆ ไม่เข้าใจ

        “ใช่ ความรู้สึกที่ว่าถ้าฟังเสียงของเลนแล้วไม่ว่าอะไรก็ทำได้ทั้งนั้นน่ะ” ชายหนุ่มขยายความด้วยรอยยิ้ม

        “จริงเหรอฮะ” เลนถามด้วยเสียงตื่นเต้น ก่อนหันไปยิ้มกวนให้กับริน “งั้นก็ดีกว่าเสียงแจ๋วๆ ของรินตั้งเยอะสินะฮะ”

        “เอ๊ะ! หมายความว่ายังไงน่ะเลน!” พี่สาวฝาแฝดแหวเสียงสูง พร้อมกระโจนเข้าหาคู่กรณี แต่ก่อนจะเกิดเสียงโครมครามมากกว่านั้น มาสเตอร์หนุ่มก็สั่งให้ทุกคนเงียบเสียก่อน เพราะสมาธิของตนหดหายหมดแล้ว
ความเงียบ...จึงกลับมาพร้อมเสียงเพลงสูงต่ำ

       「Love Love Love
        もう離れないでいたいと　何度も叫んで
        Love Love Love
        ねえ？　貴方の笑顔が涙が全てが　消えない」

        Love Love Love
        ไม่อยากให้เธอจากไป แม้จะตะโกนไม่รู้จักจบ
        Love Love Love
        นี่? รอยยิ้มของเธอ รอยน้ำตาของเธอ ทุกอย่างของเธอ ไม่มีวันเลือนหายไปจากความทรงจำ

        ตาสีฟ้ามีโอกาสได้จับจ้องริมฝีปากขยับร้องอีกครั้ง ตามจังหวะที่ไม่มีวันคลาดเคลื่อน และเสียงที่ไม่มีวันผิดคีย์ ถึงตรงนี้ตาสีฟ้าของเด็กหนุ่มก็พลันฉายแววบางอย่างออกมา บางอย่าง...ที่มาพร้อมกับความคิดที่ไม่สมควรเกิดขึ้น

        ถ้าจะมีสักวันหนึ่ง...

        「Love Love Love Love
        次の世界でも　必ず　貴方を探そう
        Love Love Love Love
        だから今は　　このまま進んでみせるよ」

        Love Love Love Love
        แม้ในภพหน้า ฉันมั่นใจว่า จะคอยตามหาเธอ
        Love Love Love Love
        ถึงแม้ว่าตอนนี้ ฉันจะต้องก้าวเดินต่อไปเพื่อให้เธอได้เห็น

        เลนเม้มริมฝีปาก ละสายตาจากริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงคู่นั้นลงมามองเนื้อเพลงในมืออย่างยากลำบาก มือที่สั่นน้อยๆ ทำให้เขาต้องแสร้งขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง หันหลังให้กับทุกคนคล้ายต้องใช้สมาธิอย่างหนักในการตีความเนื้อร้อง

        ถ้าจะมีสักวันหนึ่ง...ที่เสียงร้องน่าหลงใหลนั่นจะเปลี่ยนแปลง

        จากสำเนียงเอื้อนเอ่ย...เป็นเสียงครางสูงผะแผ่วด้วยตัณหา

        จากเสียงทุ้มอ่อนโยน...เป็นเสียงกรีดร้องขาดสติ

        ถ้าจะมีวันนั้น...

        ...เขาก็อยากรู้เหลือเกิน ว่าเสียงนั่นจะเปลี่ยนไปได้มากเพียงใด

TBC...

*******************************

สาบานจริงๆ ว่ามันจะ TBC = ="

เรื่องนี้ 3 ตอนจบ ยืดได้ไม่เกิน 5 ( ช่วยทำหน้าเชื่อกันหน่อยสิ =w=" )  จริงๆ เรื่องที่ดองก่อนหน้านี้มันไม่ใช่พล็อตนี้นะ กร๊ากกกกกก เอาน่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...เนอะ >///<