[Fic]Vocaloid : Voice[2]
posted on 17 Mar 2009 17:19 by foundation
Title : Voice [2]
Fandom : Vocaloid
Pairing : Len x KAITO
Warning : สั้น / ตอนหน้าจะเรท NC20 (มันคือคำเตือน?)
********************************************
“อรุณสวัสดิ์ฮะมาสเตอร์”
“อรุณสวัสดิ์ เลนคุง” มาสเตอร์หนุ่มเอ่ยรับคำทักทายยามเช้า ก่อนหันกลับมองจอคอมพิวเตอร์ของตนต่อ ข้างๆ คือมิกุที่ยืนมองหน้าจอเช่นกัน พร้อมออกความเห็นเป็นระยะ
ดูท่าทางเพลงใหม่จะเป็นเพลงของพี่มิกุ
รินยังไม่ตื่น เช่นเดียวกับเมโกะและลูกะ ดังนั้นทั้งบ้าน นอกจากเสียงจังหวะและดนตรีที่ดังแผ่วเบาของเจ้าของบ้านแล้ว ทุกอย่างจึงเงียบจนรู้สึกประหลาด
เลนคิดพลางเดินเข้าห้องครัวเพื่อหาอะไรรองท้องยามเช้า ถึงจะเป็นโวคาลอยด์แต่ก็ต้องการอาหารเพื่อให้โปรแกรมรันไปตามปกติ แต่กว่าจะได้กินกันจริงจังก็เกือบๆ สายโน่นล่ะ ต้องรอให้มาสเตอร์เคลียร์งานช่วงเช้าก่อน
“อ้าว... อรุณสวัสดิ์ เลนคุง วันนี้ก็ตื่นเช้านะ” ผู้ที่อยู่ในห้องก่อนหน้าเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง ในมือคือถ้วยไอศกรีมรสวนิลายี่ห้อโปรด
ถึงจะรู้ว่าชอบมากแค่ไหน แต่กินไอศกรีมตั้งแต่เช้านี่ก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ
“อรุณสวัสดิ์ฮะพี่ไคโตะ” เด็กหนุ่มยิ้มรับคำทัก เดินไปคว้ากล้วยในตะกร้ามาปอกกินเงียบๆ ให้เสียงจังหวะกลองและเบสขับกล่อม นานครั้งจะมีเสียงมิกุร้องเทสเสียงขึ้นมาสักครั้ง
“มิกุนี่เสียงดีจังน้า” จู่ๆ ไคโตะก็เปรยขึ้น ให้เลนหันมามองยิ้มๆ
“พูดเหมือนพี่มิกุเมื่อวันก่อนเลยฮะ”
“หือ?” คนฟังเอียงคอเป็นเชิงถาม
“ก็... วันก่อนตอนที่พี่ไคโตะกำลังอัดเสียง พี่มิกุก็ชมว่าเสียงดี” เลนขยายความ คนฟังก็เบิกตากว้างเหมือนลูกหมาถูกชม
“จริงเหรอ?!”
“เปล่า ผมโกหก” เลนตอบปัดหน้าตาย จากลูกหมาถูกชมกลายเป็นลูกหมาถูกทิ้งในทันที
จะเห็นกี่ครั้งก็ยังรู้สึกว่ามันน่ารักดี
“นั่น...ถ้วยที่เท่าไหร่แล้วฮะ” เลนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินไปหยิบไอศกรีมด้วยใหม่จากตู้เย็น ดูจากสีแล้วคงเป็นรส...เลมอนเชอเบ็ต
ถัดจากวนิลาเป็นเลมอนเชอเบ็ต...
“ก็... ถ้วยที่สามน่ะ” ไคโตะหันมาตอบงงๆ ว่ามันผิดปกติตรงไหน ทุกเช้าก็กินสามถ้วยเป็นปกติอยู่แล้ว
“เปล่า... ไม่มีอะไรฮะ” เลนตอบปัด เบือนหน้ากลับไปทางเดิม หากผ่านไปได้ไม่กี่วินาที ก็ห้ามตัวเองไม่ให้หันมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขอีกครั้งไม่ได้
ตั้งแต่กิริยาตัก ริมฝีปากที่เปิดรับเอาก้อนน้ำแข็งสีสวย ไปจนถึงสีหน้ายิ้มแย้ม ทุกอย่าง...อยู่ในสายตาไม่พลาดสักเสี้ยววินาที
เด็กหนุ่มมอง...และนึกสงสัย
“ไอศกรีมนี่... อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอฮะ?” คนถูกตามหันมามอง ด้วยเพิ่งเป็นครั้งแรกที่มีคนถามเขาแบบนี้
“อื้อ! อร่อยสิ!” ไคโตะยิ้มกว้าง แถมด้วยการตักไอศกรีมในมือเข้าปากคำใหญ่เป็นการยืนยันอีกคำรบ
อา...นั่นสินะ
เลนมองช้อนสีขาวผ่านเข้าริมฝีปากนั่นอย่างเข้าใจในที่สุด
“พี่ไคโตะ...”
ตัดสินใจเรียก...ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
นัยน์ตาสีน้ำเงินหันมามอง สบกับนัยน์ตาสีฟ้าที่มองตรงมา...กับแววตาที่ทำให้รู้สึกขนลุกซู่
“ขอผมลองชิมหน่อยได้ไหม”
คำขอนั้น มาพร้อมรอยยิ้ม ล้างความรู้สึกแปลกๆ เมื่อครู่ให้จางหายไปอย่างรวดเร็ว
“อื้อ... เอาสิ” ไคโตะยิ้ม ตักก้อนน้ำแข็งสีเขียวก้มลงยื่นให้หมายจะป้อน ทว่าวินาทีนั้นเอง ชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนถูกดึง ผ้าสีท้องฟ้าที่พันคอรู้สึกรัดแน่นขึ้นเล็กน้อย และกว่าจะทันรู้ตัว อวัยวะบางอย่างที่นุ่มและเปียกชื้นก็แทรกผ่านริมฝีปากเข้ามา ความอ่อนนุ่มนั้นกวาดเอารสเปรี้ยวที่หลงเหลืออยู่ในปากอย่างรวดเร็ว ก่อนดึงมันออกมาสัมผัสหนักเน้นตรงริมฝีปาก
“อื้อ!”
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเรียกสติของไคโตะให้กลับมาเผชิญกับความ จริง ตาสีน้ำเงินมองโฟกัสไปยังใบหน้าที่แนบชิดอย่างตกใจ ทว่าวินาทีที่สบตาสีฟ้านั้นเอง ขนทั่วตัวก็ลุกชัน ด้วยสายตานั้นแสดงความคิดคำนึงของคนตรงหน้าออกมาอย่างชัดเจน
ความคิดของผู้ล่าที่มีต่อเหยื่อ...ไม่ต่างจากเสือมองกวางและกางเล็บเตรียมขย้ำ
ริมฝีปากที่เพิ่งรุกรานเขาเมื่อครู่ขยับยิ้มน้อยๆ
บนนั้นคือรอยเปื้อนสีแดงสดที่คงมาจากริมฝีปากของเขาเอง
ความรู้สึกบางอย่างไหลเอ่อขึ้นในร่างกาย แทนที่เรี่ยวแรงทั้งหมด
จนเผลอปล่อยถ้วยไอศกรีมในมือหล่นลงพื้น
เลนปล่อยผ้าพันคอ ให้ร่างโตกว่าร่วงลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าขาวซีด
นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววหวาดกลัว ไม่แม้แต่จะหลบสายตา
ด้วยความกลัวนั้นได้เข้าครอบงำจนสมองไม่สามารถสั่งการอะไรได้อีก
แล้ว...เลนก็ยิ้มอีกครั้ง
รอยยิ้มปกติที่เคยเห็น รอยยิ้มที่อีกฝ่ายมีให้กับทุกๆ คน ยิ้ม...เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เด็กหนุ่มมองคนที่ลงไปนั่งบนพื้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป สวนกับเมโกะที่เดินเมาค้างเข้ามาในครัว
“อรุณสวัสดิ์ฮะ พี่เมโกะ” เขายิ้มทักทายอย่างเป็นปกติ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยเลือดสีแดงตรงปากของตัวเองในกระจก จึงแสร้งเม้มปากเลียเอารอยเปื้อนนั่นออก
น่าแปลก...
คงพอดีที่คนถูกทักอยู่ในอาการเมาค้างจึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินั่น เธอยกมือรับคำทักด้วยมึนหัวเกินกว่าจะพูดอะไรออกมา
เลนจึงเดินจากมาพร้อมกับเสียงโวยวายของเมโกะดังลั่นมาตามหลัง
“ทำไมมันหกเลอะเทอะแบบนี้ล่ะเนี่ย! ไคโตะ! ลุกขึ้นมาทำความสะอาดเดี๋ยวนี้เลยนะ”
เด็กหนุ่มยิ้มน้อยๆ พอจะเห็นภาพเลยว่าคนที่ตนเพิ่งขโมยจูบไปนั้นอยู่ในสภาพไหน
เคยได้ยินมาว่า...จูบแรกจะเปรี้ยวๆ ซ่าๆ
ลิ้นเล็กไล้เลียริมฝีปากตนอีกครั้ง ราวกับติดใจรสชาติที่เมื่อครู่ได้สัมผัส มุมปาก...กระตุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่เป็นเลมอนเชอเบ็ต...แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันหวานนักนะ
“เลนคุง มานี่หน่อยสิ” เลนเก็บรอยยิ้มของตัวเองทันที ก่อนเดินไปตามเสียงเรียก เมื่อไปถึง กระดาษแผ่นหนึ่งก็ถูกยื่นมาให้ มันคือ...เนื้อร้อง
“ตอนแรกว่าจะให้มิกุร้อง แต่คิดว่าถ้าเป็นเสียงของเลนน่าจะดีกว่า”
ตาสีฟ้าไล่ไปตามตัวอักษร แล้วทำหน้านิ่ว
“แต่เพลงนี้มัน...”
“ไม่ลองก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือไง” มาสเตอร์หนุ่มขัดคำค้านของเด็กหนุ่ม พลางลูบศีรษะน้อยๆ นั่นอย่างอารมณ์ดี “เอาเป็นว่าลองเอาไปร้องดูก่อนก็แล้วกันนะ”
เลนยิ้มแห้งๆ รับคำอย่างเสียไม่ได้ เห็นเช่นนั้นคนฝากฝังก็ยิ้มออกมา หันกลับไปจัดการกับเรียบเรียงดนตรีต่อ เด็กหนุ่มจึงเดินจากมาเงียบๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
อา...ใช่แล้ว
เขาคิด ทันทีที่เห็นเนื้อเพลงเพลงนี้ เขาก็ได้คำตอบของคำถามเมื่อครู่ เพียงแต่เขายังไม่แน่ใจว่าเป็นข้อไหน
ระหว่างความหวานของเลือด หรือความหวานของริมฝีปากคู่นั้น
เลนยิ้มอีกครั้ง จนนึกสงสัยว่าวันนี้เขาคงจะเป็นอย่างนี้ไปทั้งวัน
จะอย่างไหน... ก็น่าทดสอบดูทั้งนั้น
TBC...
*************************************
ตอนหน้า... NC20 แน่นอน ...เอ๊ะ... หรือแค่ 18 นะ = =" (สับสนกับการแบ่งเรทของตัวเอง)
ตอนหน้า...จะยาวมากๆ คิดไว้ 3 ตอนจบ ไม่อยากยืดกว่านี้
แต่...เขียนเลนแบบนี้มันสนุกดีน้าาา =w= ไม่ค่อยได้เขียนอะไรแบบนี้ด้วย
หึๆๆๆ (ยกเว้นบางเรื่องที่ดองไว้ 
)
ใครจะรู้...อาจจะมาเป็นซีรี่ย์แบบ Truth ก็ได้ 
Status
- ยังหลงเด็กไม่ลืมหูลืมตา
- หย่ากับ youtube หันไปแต่งกับ nico เต็มตัว
- จากข้างบน งานก็เลยไม่ขยับซักที 
- เมื่อวานเสด็จแม่มากรุงเทพ มีของฝากเป็น...สารพัดกล้วยกรอบ... เสด็จแม่แอบติดกล้องไว้ในห้องใช่ม๊ายยย 
เป็นลมไป 2 รอบตอนนี้ ตอนหน้าคิดว่าจะเป็นลมแบบลุกไม่ขึ้น อะคึๆ~
รออ่านนะจ้า~
ปล.รักเมะเด็กแก่แดด อรั๋ย~
#1 By derick on 2009-03-17 17:59