-Lynx-

ในที่สุดก็ถึงคิวฟิค...

มันเหมือนจะว่างนะ...

*********************

Title : Attirare [Intro]
Fandom : Katekyo HITMAN Reborn!
Paring : D18

---------------------

        กลิ่นดินปืนคละคลุ้งราวน้ำหอมชั้นเลิศ เสียงปืนดังกระชั้นดุจประทัดในวันเฉลิมฉลอง เสียงตะโกนดังก้องคล้ายกำลังกู่ร้องยินดี ทว่าสีแดงสดที่สาดกระจายเต็มพื้นนั้นบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่งานรื่นเริง

        ท่ามกลางซากศพนับสิบบนพื้น มีร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ตรงใจกลาง แสงสีเงินสะบัดเป็นเส้นวูบวาบสะท้อนแก่สายตาผู้เฝ้ามอง รอยยิ้มสะใจบนใบหน้าทำให้รู้สึกว่าร่างนั้นกำลังเต้นรำ รื่นเริงไปกับเสียงกระดูกหักและเสียงกรีดร้องของศัตรู ไม่สนใจต่อเสียงปืนรอบตัวหรือแม้แต่สายตาของใครบางคนที่เหลือบมองมาด้วยความ เป็นห่วงเพียงชั่วเสี้ยววินาที

        “ไม่เข้าไปห้ามหน่อยรึครับ บอส” เสียงนั้นเปรยขึ้นจากคนสนิทข้างตัวให้คนฟังขยับยิ้มน้อยๆ ขณะที่ขาก็ก้าวเข้าตัวคฤหาสน์ของเป้าหมาย แส้ในมือตวัดดังขวับตีเผียะเข้ามือที่จับปืนของเหล่าศัตรูอย่างแม่นยำ บ้างก็ถูกยิงตายด้วยฝีมือของผู้บุกรุก

        “ห้ามแล้วแต่ก็ไม่ฟังเหมือนเดิม หมอนั่นน่ะ”

        ชายหนุ่มผมทองพูดแล้วก็ถอนหายใจ นัยน์ตาสีทองกวาดมองสภาพรอบกายอย่างให้ความสนใจเล็กน้อย จากข้อมูลห้องที่เจ้าของคฤหาสน์นี้จะอยู่ก็คือห้องที่อยู่ในจุดที่ลึกที่สุด ห้องนั้นมีทางลับที่อดีตเชื่อมออกไปสู่ภายนอก

        ใช่...อดีต

        เพราะปัจจุบันปากทางออกได้ถูกระเบิดทิ้งไปเรียบร้อยแล้ว

        ประตูบานใหญ่ถูกระเบิดให้เปิด ออกพร้อมกับห่ากระสุนที่สาดสวนกลับมาเป็นของต้อนรับ แต่ผู้บุกรุกก็เดาทางออกจึงส่งระเบิดแสงเป็นของฝากตามเข้าไป เพียงชั่ววินาทีก่อนที่จะทันรู้ตัว แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นทำลายประสาทการมองเห็นของผู้ที่อยู่ในห้องทั้งหมด

        “บัดซบ!” เสียงสบถดังขึ้นสั้นๆ ก่อนเสียงปืนจะดังอีกครั้ง เป็นการยิงแบบสะเปะสะปะเพื่อป้องกันตัว หาใช่เพื่อปลิดชีวิตศัตรูไม่ คนที่เหลือเมื่อได้ยินเสียงปืนก็พากันสาดกระสุนตามเป็นปฏิกิริยาตอบกลับ ทว่าคนที่มองเห็นย่อมได้เปรียบกว่า ฝ่ายเจ้าบ้านจึงถูกเก็บทีละคนอย่างง่ายดาย จนเหลือเพียงชายวัยกลางคนที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้เท่านั้น

        เสียงแก๊กๆ จากปืนในมือยามเหนี่ยวไก ทั้งเสียงล้มลงของเหล่าลูกน้องข้างกาย เขาก็รู้ว่าชีวิตของตนใกล้ถึงจุดจบเข้าไปทุกที

        “ดิ้นรนได้น่าดูนี่นา ฟาเซ็ทโตแฟมิลี่”

        เสียงนั้นดังขึ้นเหนือศีรษะให้ผู้ฟังเงยหน้าพรวดแม้นัยน์ตาจะปิดสนิทก็ตาม

        “คาบัคโรเน่งั้นรึ” ถามสวนกลับไปอย่างนั้น แม้จะแน่ใจกับเสียงทุ้มนั่นก็ตาม ภาพชายหนุ่มผู้มีเรือนผมและนัยน์ตาสีทองกับสมญานาม ‘ม้าพยศ’ ลอยเข้ามาในหัว ริมฝีปากใต้หนวดสีเข้มที่ถูกจัดแต่งยกยิ้มเยาะ ทิ้งปืนไร้กระสุนลงข้างตัวก่อนเอ่ยต่อ

        “ให้เกียรติกันถึงขนาดส่งพันธมิตรมาเก็บแทนนักฆ่าแบบนี้ ฉันควรจะดีใจสินะ”

        ประโยคนั้นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำประชดประชันที่ดีโน่ไม่คิดติดใจอะไร เพราะอันที่จริงแล้วคนที่ได้รับมอบหมายให้มาจัดการงานนี้คือเมฆาแห่งวองโกเล่ที่กำลังละเลงเลือดอยู่ข้างนอกต่างหาก ส่วนคาบัคโรเน่เป็นแค่แบ็คอัพเท่านั้น แต่ในเมื่อผู้ได้รับมอบหมายกำลังสนุก และไม่มีใครคิดอยาก(เอาชีวิต)เข้าไปขวาง หน้าที่นั้นจึงตกมาที่ดีโน่แทน

        หรือบางทีวองโกเล่อาจจะรู้อยู่แล้วถึงได้ส่งเขามา

        “มีอะไรจะสั่งเสียไหม” ดีโน่ถามเสียงเรียบ มองต่ำด้วยสายตาเรียบเฉย  ด้วยกิจกรรมนี้เขาคุ้นชินเกินกว่าจะรู้สึกอะไร

        กิจกรรมที่เรียกว่าการฆ่าคน

        บอสแห่งฟาเซ็ทโตแฟมิลี่ยังคง ยิ้มเรื่อยๆ นึกขอบคุณระเบิดแสงก่อนหน้านี้ที่ทำให้ตาพร่าเลือน เพราะหากต้องเห็นมัจจุราชหยิบยื่นความตายให้ คงจะเผลอเผยความหวาดกลัวออกไปในวินาทีสุดท้าย

        “เป็นสุนัขรับใช้วองโกเล่นี่สุขสบายดีสินะ”

        “วางใจเถอะ ถึงนายตายไปก็คงไม่เหงาเพราะลูกน้องนายล่วงหน้าไปเยอะแล้ว รับรองจะไม่มีขาดตกไปสักคน”

        “ไม่ต้องเสี่ยง ไม่ต้องวุ่นวาย แค่กระดิกหางรับคำสั่งไปวันๆ”

        “คฤหาสน์นี่ ฉันจะเผาส่งไปให้แน่นอน...แต่ฉันกับนายนับถือคริสต์นี่นะ งั้นบางทีคงไม่ถึงมือ”

        “ไปไหนมาไหนก็ยืดได้อย่างเต็มภาคภูมิว่าเป็นขี้ข้าของวองโกเล่”

        “อ้อ ไม่ต้องห่วงนะ ถึงนายตายไปก็ยังได้อยู่กับครอบครัวอยู่ดี เพราะภรรยากับลูกชายนายล่วงหน้าไปรอที่โลกโน้นเรียบร้อยแล้ว”

        รอยยิ้มของคนฟังสลายไปในทันที มือคว้าเอาปืนที่วางสงบอยู่ไม่ไกลขึ้นมาปาใส่คนพูด จะด้วยเพราะความบังเอิญหรือความแม่นยำก็แล้วแต่ ด้ามปืนได้กระแทกเข้าตรงขมับของดีโน่ เรียกเลือดให้ไหลลงมาตามโครงหน้า เป็นจังหวะเดียวกับที่แกร๊กของปืนที่เหล่าสมาชิกคาบัคโรเน่ชักออกมาเล็งจ่อ ไปยังศัตรูที่บังอาจทำร้ายนายของตน ทว่าดีโน่ก็ยกมือห้ามไว้เสียก่อน

        “ฉันจะบอกให้ว่าสาเหตุที่ฟา เซ็ทโตแฟมิลี่ต้องจบลงแบบนี้ ไม่ใช่เพราะนายคิดตัดขาดกับวองโกเล่หรอกนะ” บอสใหญ่แห่งคาบัคโรเน่พูดเสียงเรียบ ปืนสีดำสนิทที่เขาไม่พิศวาสอยากแตะต้องเท่าไหร่นักก็ถูกกระชับขึ้นในมือ ปลายกระบอกเล็งไปยังศีรษะของฝ่ายตรงข้าม

        “แต่เป็นเพราะนายคิดจะขายวองโกเล่ให้กับพวกตำรวจต่างหากล่ะ”

        เปรี้ยง!!

        กระสุนพุ่งเข้าเจาะกะโหลกที่แม้จะแข็งแต่ก็เปราะบาง ทำลายสมองปลิดชีวิตของบอสแห่งฟาเซ็ทโตแฟมิลี่ทันที เป็นการตายที่แสดงออกถึงความปราณี อย่างน้อย...มันก็เจ็บแค่ชั่วเสี้ยววินาที ไร้ซึ่งความทรมาน

        “บอสครับ” โรมาริโอ้เอ่ยเรียกพลางส่งผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้ดีโน่รับไปเช็ดหน้า ตาสีทองมองคราบสีแดงที่ปาดลงบนผ้าสีขาวเพียงเล็กน้อย ก่อนส่งคืนให้ลูกน้องคนสนิท

        “เอาล่ะ ได้เวลางานเลี้ยงเลิกแล้ว” ดีโน่เอ่ยเสียงเรียบ ตาสีทองไร้ซึ่งความหวั่นไหว ไม่หลงเหลือซึ่งแววขี้เล่นสนุกสนานในเวลาปกติ

        “อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว”

-----------------------------

        “เคียวยะอยู่ไหน” นั่นคือประโยคแรกทันทีที่ดีโน่ก้าวผ่านประตูคฤหาสน์ออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องลงมือ ‘จุดไฟ’ ตาสีทองปราดมองไปยังสถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยศพมากมายซึ่งบัดนี้ว่างเปล่า ด้วยเพราะเหล่าลูกน้องพากันลากศพเหล่านั้นเข้าไปกองไว้ในคฤหาสน์พร้อมฌาปนกิจไปพร้อมๆ กับตัวอาคาร ทว่ากองเลือดสีแดงสดที่สาดกระจายเป็นวงกว้างบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า ที่แห่งนี้มีศพมากมายแค่ไหนเคยกองทับถม

        “เอ๊ะ บอสไม่เจอคุณเคียวยะเหรอครับ?” หนึ่งในคนที่ยืนอยู่แถวนั้นย้อนถามอย่างแปลกใจ เมื่อเจอสายตาคำถามของบอส เขาจึงต้องอธิบายต่อ “ก็หลังจากบอสเข้าไปพักนึง คุณเคียวยะที่หาคนซัดต่อไม่ได้ก็เดินตามบอสเข้าไปน่ะครับ ผมคิดว่าบอส...”

        ไม่ทันครบประโยค บอสหนุ่มก็หมุนตัวพุ่งเข้าคฤหาสน์ที่เริ่มติดไฟโดยไม่มีใครทันห้าม

        “เคียวยะ!” ดีโน่ตะโกนลั่น สิ่งที่ตอบกลับคือความเงียบ ตาสีทองปราดมองรอบตัว ไฟเริ่มลามเลียไปตามผนังอย่างรวดเร็วด้วยเพราะน้ำมันที่ถูกราดให้เป็นเชื้อ เพลิง พลันหูก็สดับเสียงบางอย่างได้จากความเงียบ ดีโน่รีบวิ่งไปต้นเสียงทันที

        ทอนฟาสีเงินถูกควงด้วยความ เร็วสูงอีกครั้งเพื่อปัดกระสุนที่พุ่งตรงมา ขณะเดียวกัน ร่างผู้ใช้ก็พุ่งทะยานเข้าหาศัตรูอย่างไม่กลัวเกรง ทุกย่างก้าวประทับบนหินอ่อนสีขาวก็จะปรากฏเป็นรอยเท้าสีแดงคล้ำ ฮิบาริ เคียวยะแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อปลายแท่งเหล็กในมือกระแทกเข้ากับแขนของศัตรู เกิดเสียงกร๊อบดังทึบตามด้วยเสียงร้องเจ็บปวดที่ดังลั่น สมาชิกของฟาเซ็ทโตแฟมิลี่ที่เหลือได้แต่อ้าปากค้างกับพละกำลังและความเร็ว ของผู้บุกรุกผู้นี้

        ไม่สิ...ปีศาจต่างหาก

        ปีศาจสีดำที่มาพร้อมกับแสงวับวาวสีเงิน ผู้พิสมัยการร่ายรำท่ามกลางศพนับร้อย

        เสียงตูมดังขึ้นอีกครั้ง บดกะโหลกให้ยุบลงไปทิ่มแทงสมองจนเละ ศัตรูหายไปหนึ่ง เหยื่อ...เหลืออีกสาม

        “มะ...ไม่!!” หนึ่งในนั้นตะโกนก้อง ทิ้งปืน ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ขอร้องล่ะ ฉันยอมแล้ว อย่า...อย่าฆ่าฉันเลย ขอร้องล่ะ!!”

        ตาสีอ่อนของคนพูดวูบไหวจากเปลวไฟที่เริ่มลามเข้ามาในห้อง สะท้อนเพียงภาพของมัจจุราชสีดำที่ย่างสุมเข้ามาเท่านั้น

        “กลัวตายขนาดนั้นเชียว” มัจจุราชตนนั้นเปรยขึ้นคล้ายพูดกับตัวเองมากกว่าจะเป็นคำถาม ทว่าคนฟังก็รีบพยักหน้ารับคล้ายฟางเส้นสุดท้ายที่ไม่ว่าจะบอบบางแค่ไหนก็ต้องคว้าไว้ก่อน

        “แล้วคิดจะใช้อะไรแลกกับชีวิตของนายล่ะ” คราวนี้เป็นคำถามที่ส่งตรงไปถึงเหยื่อตรงหน้า ไฟที่ลามเลียตามกำแพงสร้างเงาดำวูบไหวไปตามพื้นและผนัง ดูคล้ายใครบางคนกำลังเต้นรำอยู่กลางกองเพลิง อาจเพราะเหตุนี้ ฮิบาริที่กำลังให้ความสนใจกับ ‘การเจรจาขอชีวิต’ จึงไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวอื่นๆ รอบกาย ศัตรูที่เหลืออยู่เริ่มขยับตัวเล็งปืนขึ้นอีกครั้ง

        “อะไรก็ได้ ขอแค่ชีวิต...ของแก!”

        ไม่ทันขาดคำดี เสียงปืนก็ดังขึ้นพร้อมเสียงร้องเรียกชื่อของใครบางคนที่เพิ่งมาถึง

        “เคียวยะ!!”

        ดีโน่กระโจนเข้าขวางทางกระสุน ขณะที่ฮิบาริได้ซัดทอนฟาออกไปสองทาง หนึ่งคือด้านหน้า อีกหนึ่งคือซ้ายมือ ปลายตันของมันกระแทกกลางหน้าผากศัตรูอย่างแรง เสียงโพล๊ะดังสั้นทึบ ปลิดลมหายใจของเหยื่อในทันที ศัตรูอีกคนที่เยื้องไปทางขวาก็คอหักคาแส้สีดำอันเป็นอาวุธประจำตัวของบอส แห่งคาบัคโรเน่

        ทว่าความเร็วของมนุษย์ย่อมไม่มีทางตามทันความเร็วเสียงได้ กระสุนนั้นฝังเข้าตรงไหล่ขวาเรียกเลือดสีเข้มเปรอะเสื้อแจ๊กเก็ตตัวโปรด

        “เป็นอะไรรึเปล่า?!”

        ดีโน่ร้องถาม แทบจะพุ่งตัวกระโดดเข้าไปกระชากตัวอีกฝ่ายมาสำรวจ ถ้าไม่ติดตรงสายตาของอีกฝ่ายที่เขม้นมอง

        “ไม่เป็นอะไรสินะ” บอสแห่งคาบัคโรเน่ยิ้มน้อยๆ อย่างโล่งอก ตอนนั้นเองที่เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองถูกยิง

        “ถอดซะ” จู่ๆ ฮิบาริก็ออกคำสั่งให้ดีโน่ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

        “เคียวยะจะทำแผลให้เหรอ?!!” ชายหนุ่มร้องถามคนที่เดินเข้ามาหาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก็แหม...ปกติเคียวยะจะสร้างแผลให้เขาตลอด ไม่เคยจะรักษาให้สักครั้งนี่นา “อ๊ะ! แต่แผลแค่นี้เอาไว้ก่อนก็ได้ ฉันว่าเรารีบออกจากที่...”

        พูดไม่ทันจบ อาวุธคุ้นตาของคนคุ้นเคยก็ซัดเข้าที่แก้ม แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายออมมือแต่เล่นเอาเกือบลงไปนอนนับดาวบนพื้นเลยทีเดียว

        “หุบปากได้รึยัง” แล้วก็ได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มแห้งๆ กับการยอมถอดเสื้อตัวนอกออกแต่โดยดี

        แขนเสื้อยืดสีขาวด้านในถูกย้อมด้วยเลือดจนชุ่มเลอะต้นแขน และเริ่มซึมจนเกือบทั่วทั้งตัวเสื้อ แล้วฮิบาริก็จับคนตัวสูงกว่าหมุนกลับหลังหันอย่างรวดเร็ว ตำแหน่งตรงข้ามของบาดแผลไม่ปรากฏรอยฉีกขาด มีเพียงสีแดงที่ทาทับจนน่ากลัว

        กระสุนฝังใน

        ดีโน่ที่ถูกจับหมุนเล่นหัน กลับมาอ้าปากจะถาม วูบนั้นนัยน์ตาสีดำขลับก็พลันขยับไหวและเลือนหายใจในชั่วพริบตา ทว่ากับดีโน่แล้ว ถ้าเป็นเรื่องของคนที่ชื่อ ฮิบาริ เคียวยะ ไม่ว่าเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ไม่มีวันหลุดลอดสายตาเขาไปได้ รอยยิ้มน้อยๆ ระบายขึ้นก่อนจางหายไปเมื่อคนตัวเล็กกว่าหันหลังเดินจากไป

        ถึงจะรู้ว่าเป็นคนปากหนัก แต่ก็อยากได้ยินสักครั้งจากปากนั้น

        ประโยคสั้นๆ ที่ว่า ‘ฉันเป็นห่วงนาย’

        พลัน เสียงเปรี๊ยะก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงคึ่กๆ เหนือศีรษะ แล้วเพดานส่วนหนึ่งก็พังลงมาใส่คนที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า ความหวาดกลัวไล่ขึ้นมาจากปลายเท้า สัญชาตญาณกรีดร้องให้ดีโน่กระชับแส้ในมือ ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็พุ่งเข้าไปใช้ร่างตัวเองบังร่างที่เล็กกว่าเสียแทน

        เสียงโครมดังกึกก้อง แรงสะเทือนทำให้โครงสร้างที่เริ่มเปราะบางจากเปลวไฟเริ่มพังทลาย

        “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

        เสียงนั้นดังแทรกขึ้นท่าม กลางเสียงดังครืนรอบตัว นัยน์ตีดำของผู้ที่อยู่เบื้องล่างเบิกค้าง สีแดงสดอุ่นร้อนไหลหยุดกระทบใบหน้าขาวแผ่วเบาคล้ายพิรุณฉ่ำเย็น ขณะที่ใบหน้าของดีโน่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบอาบด้วยของเหลวข้นย้อมเรือนผมสีทองให้เด่นยิ่งขึ้น บนใบหน้านั้นคือรอยยิ้มอบอุ่นที่มักจะมีให้เขาเสมอ เหนือขึ้นไปอีกคือเพดานที่กลายเป็นช่องใหญ่จนสามารถมองทะลุไปยังชั้นบนได้

        “ฮะๆ โชคดีจัง”

        คำพูดเชิงบวกที่ไม่เข้ากับสถานกาณ์ทำให้ฮิบาริต้องขมวดคิ้วหงุดหงิด

        “ทำหน้าแบบนี้ได้ก็หายห่วงล่ะนะ”

        ดีโน่ยังคงพูดต่อไป ไม่ใส่ใจกับร่างกายที่เย็นขึ้นเรื่อยๆ ของตน ขณะเดียวกันฮิบาริก็ไล่สายตาไปตามแขนแกร่งที่ใช้ค้ำยัน เลือดสีแดงสดไหลจากไหล่ขวาเห็นเป็นเส้นสาย เขารู้สึกได้ถึงกระแสอุ่นๆ ที่ไหล่ซ้าย และมันก็เริ่มขยายวงกว้างอย่างช้าๆ เช่นเดียวกับบางอย่างในใจ

         ตาสีทองยังคงจับจ้อง รอยยิ้มอบอุ่นยังคงประดับ แต่บางอย่าง...กำลังเปลี่ยนไป

        เพดานที่เหลือด้านบนเริ่มพังทลาย ฮิบาริได้ยินเสียงเปรี๊ยะซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่พื้นห้องเริ่มปริแตกและพังทลาย ชั่ววินาทีนั้นลำแขนแกร่งได้เข้าโอบกอดร่างข้างใต้ไว้แน่น ตาสีดำได้แต่มองขึ้นไป เห็นเพียงแค่ซากปรักหักพัง เศษอิฐที่ร่วงหล่น พลันความคิดก็ผุดขึ้นในสมอง

        ...บางทีนี่อาจเป็นครั้งแรก...

        แล้วเสียงทุ้มก็ดังขึ้นข้างริมหู เป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดสติไป

        “ขอโทษนะ”

TBC...

**********************

อา...รักดีโน่ฟิคเรื่องนี้จังเลย >//<

ชี้แจงแถลงไข

อย่างที่เคยบอกใน Notare ว่า Attirare เป็นหนึ่งในซีรี่ย์เรื่อง...(ที่คิดว่า)ยาว ที่เคยคุยกับเฟียร์ไว้ เพราะมันไม่คิดจะเอาพล็อตมาทำโด ก็เลยต้องนั่งลำบากแต่งให้ตัวเองอ่านเอง = ="

จะกี่ตอนจบนั้นไม่รู้เพราะอิเบนซ์ยังไม่ได้วางพล็อตให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่คิดว่าคงไม่มากเท่าไหร่เพราะคนเขียนมันขี้เกียจ กร๊ากกกกกก

เอาเป็นว่าลองอ่านดูก็แล้วกันเน้อออ

ถึงเฟียร์ : ถ้าฉันเริ่มเขียน ไม่แน่ไอ้ XS ก็อาจจะเอามาเขียนก็ได้ = =" คิดค่าเขียนดีมะเมิง แสรดด ชอบเล่าพล็อตแล้วให้จิ้นเอง อยากอ่านเอง

ก่อนจาก...ที่ลืมประจำ

ขายโดจ้า T[]T!!!