[Fic]Reborn : Lasciare

posted on 03 Nov 2009 00:06 by foundation

Title : Lasciare

Fandom : Katekyo HITMAN Reborn!

---------------------

สีขาวเป็นสีที่เขาไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่นัก

ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า อุปกรณ์ สถานที่ รวมไปถึงความรู้สึกต่อคน ทุกอย่างถ้าไม่ใช่สีสันก็จะเป็นสีเทาอ่อน ๆ ไม่มีสิ่งใดเลยที่เป็นสีขาวบริสุทธิ์...

อย่างสถานที่ที่เขานั่งอยู่ในตอนนี้

การคงอยู่ของเขาจึงเหมือนสิ่งแปลกปลอมที่สะดุดตา ไม่ว่าจะเป็นผมสีทองหรือเสื้อคลุมสีเขียวเข้มตัวโปรดที่เปื้อนเลือดนี่

ถัดจากสีขาวคือความเงียบ

เงียบจนสามารถได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง เขาเข้าใจได้ในทันทีว่านี่คือ “ความเงียบสงบ” สงบตามความหมายของมัน สงบอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

แล้วจู่ ๆ หูก็ได้ยินเสียงเดินของใครบางคน เดินตรงมา ไม่รีบเร่ง ไม่ร้อนรน ตึก... ตึก... หยุดลง ดังขึ้นอีกครั้ง และหยุดลงตรงหน้าเขา

“นั่งอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือครับ คุณดีโน่” เสียงทักนั้นทำให้ดีโน่เงยหน้าขึ้นมองศิษย์น้องร่วมอาจารย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนส่งยิ้มตอบรับ แล้วโซฟาสีขาวแบบเดียวกับที่เขานั่งอยู่ก็ปรากฏขึ้นให้สึนะโยชิทรุดตัวนั่งลง

“ไม่คิดว่าจะเป็นนายนะสึนะ” ชายหนุ่มเริ่มพูดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาถึงที่นี่ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลได้แต่ยิ้มตอบ ตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นฉายชัดถึงความเศร้าสร้อยภายใน ดีโน่มองตาคู่นั้นแล้วก็เข้าใจในทันที

งั้นเหรอ...นายก็เหมือนกันสินะ

“รอเขาอยู่หรือครับ” สึนะโยชิถามคำถามใหม่ แม้จะไม่ได้รับคำตอบเป็นคำพูดแต่เขาก็รับรู้ได้ บางที... เขาไม่น่าจะถามออกไปด้วยซ้ำ

“ไม่กลัวเขาจะทำโทษหรือครับ” ถามต่อไปคล้ายคำหยอกล้อให้ดีโน่หัวเราะเบา ๆ

“ก็เตรียมใจไว้อยู่แล้ว”

“คราวนี้อาจจะได้ตายอีกรอบนะครับ”

“นั่นสินะ โดนเคียวยะอัดตายนี่ ต้องทรมานแน่ ๆ เลย” ตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ เมื่อนึกถึงความหนักหน่วงของทอนฟาในมือเล็ก ๆ นั่น

“ถ้าอย่างนั้นแล้ว... ทำไมล่ะครับ”

รอยยิ้มหายไปแต่ก็ไม่ใช่การคาดคั้น เป็นเพียงความอยากรู้ ความสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ทั้งเรื่องที่ยอมจากไป และเรื่องที่ยอมให้อีกฝ่ายอยู่ในมือของสายหมอก

ทุกอย่าง...

ดีโน่ยิ้มบางเบา คล้ายความพอใจยามนึกถึงคำตอบ

“ถ้าเป็นนายก็คงเข้าใจใช่ไหม ความรู้สึกที่เหมือนได้ครอบครองบางสิ่งบางอย่างที่ต้องการแล้ว แต่ความจริงมันไม่ใช่เลย” เสียงทุ้มราบเรียบ ไม่มีซึ่งความเศร้าใจหรือน้อยใจ แต่เป็นความเข้าใจและยอมรับได้แล้ว ทว่าตาสีทองคู่นั้นกลับทอประกายเจ็บปวดออกมาโดยไม่อาจห้ามได้

“คนคนนั้นไม่เคยเป็นของใคร แต่เราต่างหากที่เป็นของเขา แล้ววันนึง...ของที่คิดว่าอยู่ในมือก็หายไป”

ความเงียบกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับการจมสู่ห้วงความคิดของคนทั้งสองในเรื่องเดียวกัน หากก็ไม่เหมือนกัน

หนึ่งคือภาพวรุณสีเลือด ผู้ไม่เคยมองใครนอกจากนภาสีดำ

อีกหนึ่งคือภาพของนภาสีดำ ผู้ไม่เคยยอมรับใครนอกจากวรุณสีเลือดที่ตกเพื่อตนเอง

“ความรู้สึกแบบนั้น ชีวิตนี้แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ หากมีครั้งที่สองฉันคงรับมันไม่ไหว”

“คุณดีโน่ครับ...” สึนะโยชิเอ่ยขึ้น คล้ายจะพูดอะไร หากดีโน่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้พูด

“เพราะฉะนั้น ฉันจึงทำทุกอย่าง ทุกวิธี เพื่อให้คนคนนั้นเป็นของฉัน ไปจนถึงเวลาที่เรียกว่าชั่วนิรันดร์” ตาสีทองมองสบตาสีน้ำตาลที่มองตรงมา สิ่งที่อยู่ในนั้นคือความตั้งใจ ความมุ่งมั่นของคนที่ยอมเสียทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองสิ่งที่ตนต้องการ แม้ว่าการครอบครองนั้นจะสร้างความเจ็บปวดให้กับทั้งสองฝ่ายก็ตาม

สึนะโยชิเงียบไป มองคนที่เป็นทั้งศิษย์พี่ร่วมอาจารย์ รุ่นพี่ และสหายคนสนิท สายตานั้นทำให้เขาไม่อาจพูดอะไรได้อีก ที่สำคัญเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวใด ๆ ได้ตั้งแต่ต้น ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงการพยักหน้ายอมรับคำพูดเหล่านั้น

“ถ้าอย่างนั้น...” สึนะโยชิยืนขึ้น โซฟาสีขาวเลือนหายไปช้า ๆ เช่นเดียวกับตอนที่มันปรากฏขึ้น “ผมฝากสวัสดีคุณฮิบาริด้วยนะครับ”

ดีโน่ยิ้มรับคำฝากนั้นอย่างยินดี อดีตบอสวองโกเล่รุ่นที่สิบขึ้นระบายยิ้มขึ้นอีกครั้งก่อนหมุนตัวออกเดิน ไม่นานร่างนั้นก็กลืนหายไปกับสีขาวรอบตัว

ชายหนุ่มยังคงยิ้มค้าง ยิ้มให้กับการรอคอยที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่ ยิ้มให้กับแผนการที่จะรั้งเมฆานั้นให้เป็นของเขาตลอดไป

--------------------------------------------

ความเจ็บปวดตรงไหล่และตรงศีรษะกระตุกช้า ๆ ขัดกับการเต้นของหัวใจ บางทีคงเป็นเพราะเขาได้ตัดสินใจลงไปแล้ว

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ได้ยินเสียงของตัวเองถามออกไปอย่างนั้น สติเริ่มขาดหายทว่าภาพที่เห็นยังคงแจ่มชัดคล้ายกับต้องการบันทึกทุกสิ่งที่ กำลังจะเกิดขึ้นไม่ให้ขาดหายไปสักเสี้ยววินาที

เมื่อเห็นว่านอกจากตาสีดำที่เบิกกว้าง รอยถลอกเล็ก ๆ น้อย ๆ กับสีแดงจากเลือดของเขาที่หยดใส่ก็ไม่มีบาดแผลที่ไหนอีก ความโล่งใจก็เข้ามาแทนที่ แล้วตามมาด้วยความดีใจ

“ฮะ ๆ โชคดีจัง” เขาหมายความตามที่พูดจริง ๆ เพราะยิ่งเคียวยะปลอดภัยมากขึ้นเท่าไหร่ ความรู้สึกที่จะตามมาหลังจากนี้ก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ... จนไม่อาจลบเลือนหายไป

คนที่อยู่เบื้องล่างได้ยินก็ขมวดคิ้วขึ้นมาให้เขายิ่งโล่งอก

“ทำหน้าแบบนี้ได้ก็หายห่วงล่ะนะ”

เพราะหลังจากนี้ไป นายจะต้องคิดถึงแต่ฉัน มีชีวิตอยู่เพื่อนึกถึงฉัน รู้สึกผิดต่อฉันไปจนถึงลมหายใจสุดท้ายของนาย

ดีโน่รู้ตัวว่าฮิบาริกำลังสำรวจบาดแผลบนร่างกายเขา นั่นยิ่งทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างยินดีด้วยต้องการให้อีกฝ่ายจดจำทุกอย่างของ เขาไว้ กระทั่งเสียงเปรี๊ยะดังขึ้นเบา ๆ เป็นสัญญาณเริ่มต้นและสิ้นสุดในเวลาเดียวกัน ดีโน่รวบร่างฮิบาริเข้ามากอดไว้แน่นเพื่อปกป้องจากก้อนอิฐที่พังทลาย ความเศร้าใจแล่นปลาบเข้ามาในเสี้ยววินาทีนั้น

วินาทีแห่งการลาจาก

ทว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนใจได้อีกแล้ว และคงไม่มีวันทำเช่นนั้น

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดขาว ก่อนจะขยับเอื้อนเอ่ยคำพูดที่เป็นดั่งมนตราเพื่อล่ามเมฆาผืนนี้ให้เป็นของตนตลอดไป

และเธอจะกลายเป็นของฉันอย่างแท้จริง ของฉันเพียงคนเดียว...

ตลอดไป

********************************

ว่าจะไม่เขียน แต่นังเฟียร์เอาแต่โอดครวญว่า ตายแน่... ตายแน่... สุดท้ายก็เลยต้องเขียนออกมาเป็นฟิคแทน

อยากจะบอกว่า Attirare ทั้ง 6 ตอนนั้นเพื่อ Lasciare ตอนเดียว กร๊ากกก ส่วนตัวชอบดีโน่อารมณ์นี้นะ จิ้นเป็นบอสที่ใช้หน้ากากยิ้มแย้มปิดความเลวของตัวเอง แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นนิสัยมาเฟีย =w=

เอาเป็นว่าตอนนี้ขอจรลีไปปั่นออริเรื่องใหม่ก่อน (ของเก่าล่ะเอ็ง...)